ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 352

ใบหน้าตงฟางหลีแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย

สายตาของเขาทอดมองไกลออกไป ก่อนจะแค่นเสียงเย็นออกมา “เห็นแก่ความจริงใจของเจ้า ข้าก็จะฝืนอภัยให้เจ้าได้ ห้ามมีครั้งต่อไปอีก”

“อา ข้าก็อยากให้สตรีจุมพิตข้าเหมือนกันนะ” ตงฟางอิงที่ซ่อนตัวอยู่ไกลออกไปเห็นท่าทางหวานชื่นของพวกเขาแล้ว ก็รู้สึกอิจฉาเป็นยิ่งนัก

ตอนที่สตรีช่วยชีวิตเขา ก็เคยจุมพิตเขาเหมือนกันแท้ ๆ

ล้วนโทษที่พี่เจ็ดเกะกะขัดขวาง ชิงสะใภ้ของเขาไป

ตงฟางหลีถลนตามองมายังที่ที่เขาซ่อนตัวอยู่อย่างตักเตือน

“แย่แล้ว ถูกเจอแล้ว” ตงฟางอิงรู้สึกถึงไอสังหารที่คุกกรุ่น ก็หดคอลง รีบพาตงฟางจิ่ววิ่งกลับทันที

“มองอะไรหรือ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์มองตามสายตาของเขาไป “มีคนแอบฟังหรือเพคะ?”

“ลูกหนูสองตัวเท่านั้น” ตงฟางหลีกล่าว “ข้าได้ยินสิ่งที่เจ้าพูดกับฮูหยินรองแล้ว เจ้าอยากให้ฉินเสวี่ยเย่ว์ยอมรับเย่ว์ลู่งั้นหรือ?”

“แน่นอน มนุษย์เรา ทนไปอีกสักหน่อย พายุก็จักเงียบสงบไปเอง” ฉินเหยี่ยนเย่ว์หยุดลงที่ข้างต้นเหมยหน้าตำหนักหมิงอวี้

ดอกเหมยกำลังผลิบาน ดอกสะพรั่งงดงามดั่งหยก และสตรีที่แต่งกายอย่างงดงาม

นางเด็ดกิ่งเหมยลงมาสองถึงสามกิ่ง จากนั้นก็กลับห้องแล้วใช้กรรไกรตัดแต่งอย่างประณีตให้เป็นรูปทรงที่สวยงาม ก่อนจะปักลงในแจกัน “ฉินเสวี่ยเย่ว์เฉลียวฉลาดยิ่งนัก นางจะต้องขบคิดผลลัพธ์ของการหย่าร้างได้แน่นอน หากไม่หย่า นางทำได้เพียงสู้สุดชีวิตจนกว่าจะได้ความโปรดปราณจากท่านอ่องสาม ซึ่งราคาตอบแทนของการได้รับความโปรดปราณนั่นก็คือความอดทน”

ที่เย่ว์ลู่แก้แค้นอย่างกำเริบเสิบสาน ฉินเสวี่ยเย่ว์กลับทำได้เพียงแค่อดทนเท่านั้น เพียงแค่คิดก็รู้สึกสนุกแล้ว

น้ำเสียงของตงฟางหลีมีความอันตรายแฝงอยู่ “เจ้าช่างใส่ใจเรื่องนี้เป็นพิเศษ เป็นเพราะยังอาลัยอาวรณ์พี่สามอยู่ใช่ไหม?”

“อาลัยอาวรณ์หรือ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์หัวเราะเสียงเย็น “หม่อมฉันมีเพียงแค่ความรังเกียจให้คนสารเลวนั่นเท่านั้น”

อาจจะเป็นเพราะว่าการเผชิญหน้าของเจ้าของร่างเดิม นางจึงค่อนข้างรังเกียจฉินเสวี่ยเย่ว์และท่านอ๋องสาม

“คนเรามิอาจตาบอดไปได้ตลอดชีวิตเพคะ” นางกล่าว “ทุกอย่างที่พวกเขามอบให้หม่อมฉัน หม่อมฉันก็จักเอาทั้งหมดกลับคืนมาเอง”

ตงฟางหลีจ้องตานาง