ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 353

นางเงยหน้าขึ้น ไล่สายตามองใบหน้าหมดจดจากล่างขึ้นบนของเขา แล้วเขย่งปลายเท้าขึ้น ใช้ศีรษะโขกกับปลายคางของเขา “ปล่อยหม่อมฉัน”

“ข้าขอปฏิเสธ”

“ฮึ่ม ท่านเพิ่งจะตอบตกลงกับหม่อมฉันแล้ว กลับคำเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือเพคะ?”

ตงฟางหลีมิได้เอื้อนเอ่ยอันใด เพียงแต่ใช้ท่อนแขนรัดให้แน่นยิ่งกว่าเดิมขึ้นเล็กน้อยแทน

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ถอนหายใจ “หม่อมฉันเพียงจะกลับไปดู ไป๋โค้วจำเป็นต้องฉีดวัคซีนพิษสุนัขบ้า และจำเป็นต้องตรวจร่างกายให้กับชื่อเจี้ยนแล้วก็เฝ่ยชุ่ยด้วย แล้วก็ยังมีหู่พั่วคนนั้น ก็ต้องตรวจซ้ำเช่นกัน ท่านเลิกวุ่นวายก่อนดีหรือไม่?”

ตงฟางหลีขบคริดอยู่ชั่วขณะ “ข้าจะไปกับเจ้า”

ซึ่งฉินเหยี่ยนเย่ว์ก็มิได้ปฏิเสธ

ระยะทางจากตำหนักหมิงอวี้และเรือนโยวหลานมิใกล้กันสักเท่าใดนัก ขณะที่เดินออกมาจากห้องที่อบอุ่นก็มิได้รู้สึกหนาวแต่อย่างใด พออยู่ข้างนอกเป็นระยะเวลาหนึ่ง ก็เริ่มหนาวขึ้นมา

ตงฟางหลีมองใบหน้าซีดขาวเพียงเล็กน้อยของนาง ก็เอื้อมไปกุมมือนางไว้

ความอบอุ่นสายหนึ่งพรั่งพรูเข้ามา ไม่นานก็ไหลไปทั่วสรรพางค์ ร่างกายที่หนาวเย็นพลันอบอุ่นขึ้นมา

“ขอบพระทัยเพคะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์เข้าใกล้ตัวเขา

“ตงฟางหลี มีคำถาม ที่หม่อมฉันอยากจะถามท่านอีกสักครั้ง” นางมองเขาอย่างตั้งใจ “วันนั้น เหตุใดท่านถึงเลือกที่จะตัดเส้นเอ็นข้อมือ?”

สายตาตงฟางหลีทอดมองไกลออกไป “คงเป็นเพราะว่า สมองบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ”

“หม่อมฉันอยากรู้คำตอบ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พูด “ตอนนั้นหม่อมฉันโกรธจนขึ้นสมอง จึงละเลยไปหลาย ๆ เรื่อง ต่อมาถึงได้รู้สึกว่าผิดปกติ ท่านน่าจะรู้ ว่าเดิมทีหม่อมฉันมิอาจข่มขู่ซูเตี่ยนฉิงได้เลย ตงฟางหลี ตอบหม่อมฉันมาเพคะ”

“ข้าไม่รู้”ตงฟางหลีมีสีหน้าสับสน “ตอนที่ข้ามีสติกลับคืนมา ก็ได้ลงมือกับเจ้าไปแล้ว อาจจะเป็นความละอายใจ ข้าจึงได้คิดจบเรื่องนั้นด้วยวิธีเช่นนั้นออกมา ถือว่าเป็นการชดเชยให้เจ้า เหยี่ยนเย่ว์ ข้าขอโทษด้วย”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์จรดนิ้วลงบนริมฝีปากของเขา

เมื่อยืนอยู่ตำแหน่งที่ต่างกัน มุมมองที่ใช้มองปัญหาก็ย่อมแตกต่างกัน ไม่มีอันใดให้ต้องขอโทษ

เมื่อนางได้คำตอบที่ชัดเจนแล้ว ก็เข้าใจได้ว่าตงฟางหลีมิได้ทำเพื่อซูเตี่ยนฉิง อารมณ์พลันแจ่มใสขึ้นมาทันที

หลังจากนางกลับมาถึงเรือนโยวหลานแล้ว ก็ไปฉีดวัคซีนพิษสุนัขบ้าให้ไป๋โค้วก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นค่อยมาถึงห้องของหู่พั่ว

หู่พั่วยังมิอาจลงจากเตียงได้

เมื่อเห็นว่าฉินเหยี่ยนเย่ว์เข้ามาพร้อมกับตงฟางหลี พลันจะหยัดตัวคุกเข่าทำความเคารพ

“มิจำเป็นต้องคารวะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พูดเสียงเรียบ นางคว้าข้อมือของหู่พั่วขึ้นมาเพื่อตรวจชีพจร “ฟื้นตัวได้ไม่เลว เจ้าพ้นขีดอันตรายแล้ว พักผ่อนอีกสักสองสามวันก็เดินได้แล้ว”

“บ่าวขอบพระทัยพระชายาเพคะ พระชายาคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิต” หู่พั่วสะอื้นไห้

“เจ้าตายที่นี่ ข้าจักยิ่งลำบากกว่าเจ้า” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พูด “ข้าช่วยเจ้าก็เพื่อตัวข้าเอง เจ้ามิจำเป็นต้องสนใจ รอให้เจ้าหายดีแล้ว ก็ให้ไปรับเงินที่ห้องเก็บของ หาคนดี ๆ แต่งด้วยเสีย”

“ไม่ บ่าวไม่แต่ง” หู่พั่วกัดฟัน

นางนึกถึงประสบการณ์อันน่าหวาดกลัวเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา เนื้อตัวก็สั่นเทา “พระชายา บ่าวมิกล้าร้องขออภัย แต่ ขอพระชายาให้โอกาสบ่าวได้ชดใช้สักครั้ง”