ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 353

นางเงยหน้าขึ้น ไล่สายตามองใบหน้าหมดจดจากล่างขึ้นบนของเขา แล้วเขย่งปลายเท้าขึ้น ใช้ศีรษะโขกกับปลายคางของเขา “ปล่อยหม่อมฉัน”

“ข้าขอปฏิเสธ”

“ฮึ่ม ท่านเพิ่งจะตอบตกลงกับหม่อมฉันแล้ว กลับคำเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือเพคะ?”

ตงฟางหลีมิได้เอื้อนเอ่ยอันใด เพียงแต่ใช้ท่อนแขนรัดให้แน่นยิ่งกว่าเดิมขึ้นเล็กน้อยแทน

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ถอนหายใจ “หม่อมฉันเพียงจะกลับไปดู ไป๋โค้วจำเป็นต้องฉีดวัคซีนพิษสุนัขบ้า และจำเป็นต้องตรวจร่างกายให้กับชื่อเจี้ยนแล้วก็เฝ่ยชุ่ยด้วย แล้วก็ยังมีหู่พั่วคนนั้น ก็ต้องตรวจซ้ำเช่นกัน ท่านเลิกวุ่นวายก่อนดีหรือไม่?”

ตงฟางหลีขบคริดอยู่ชั่วขณะ “ข้าจะไปกับเจ้า”

ซึ่งฉินเหยี่ยนเย่ว์ก็มิได้ปฏิเสธ

ระยะทางจากตำหนักหมิงอวี้และเรือนโยวหลานมิใกล้กันสักเท่าใดนัก ขณะที่เดินออกมาจากห้องที่อบอุ่นก็มิได้รู้สึกหนาวแต่อย่างใด พออยู่ข้างนอกเป็นระยะเวลาหนึ่ง ก็เริ่มหนาวขึ้นมา

ตงฟางหลีมองใบหน้าซีดขาวเพียงเล็กน้อยของนาง ก็เอื้อมไปกุมมือนางไว้

ความอบอุ่นสายหนึ่งพรั่งพรูเข้ามา ไม่นานก็ไหลไปทั่วสรรพางค์ ร่างกายที่หนาวเย็นพลันอบอุ่นขึ้นมา

“ขอบพระทัยเพคะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์เข้าใกล้ตัวเขา

“ตงฟางหลี มีคำถาม ที่หม่อมฉันอยากจะถามท่านอีกสักครั้ง” นางมองเขาอย่างตั้งใจ “วันนั้น เหตุใดท่านถึงเลือกที่จะตัดเส้นเอ็นข้อมือ?”

สายตาตงฟางหลีทอดมองไกลออกไป “คงเป็นเพราะว่า สมองบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ”

“หม่อมฉันอยากรู้คำตอบ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พูด “ตอนนั้นหม่อมฉันโกรธจนขึ้นสมอง จึงละเลยไปหลาย ๆ เรื่อง ต่อมาถึงได้รู้สึกว่าผิดปกติ ท่านน่าจะรู้ ว่าเดิมทีหม่อมฉันมิอาจข่มขู่ซูเตี่ยนฉิงได้เลย ตงฟางหลี ตอบหม่อมฉันมาเพคะ”

“ข้าไม่รู้”ตงฟางหลีมีสีหน้าสับสน “ตอนที่ข้ามีสติกลับคืนมา ก็ได้ลงมือกับเจ้าไปแล้ว อาจจะเป็นความละอายใจ ข้าจึงได้คิดจบเรื่องนั้นด้วยวิธีเช่นนั้นออกมา ถือว่าเป็นการชดเชยให้เจ้า เหยี่ยนเย่ว์ ข้าขอโทษด้วย”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์จรดนิ้วลงบนริมฝีปากของเขา

เมื่อยืนอยู่ตำแหน่งที่ต่างกัน มุมมองที่ใช้มองปัญหาก็ย่อมแตกต่างกัน ไม่มีอันใดให้ต้องขอโทษ

เมื่อนางได้คำตอบที่ชัดเจนแล้ว ก็เข้าใจได้ว่าตงฟางหลีมิได้ทำเพื่อซูเตี่ยนฉิง อารมณ์พลันแจ่มใสขึ้นมาทันที