ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 354

ฉินเหยี่ยนเย่ว์จ้องมองนางด้วยสายตาเย็นชา ในใจไร้ซึ่งความผันผวนใด ๆ

เรื่องอย่างการทรยศ ก็เสมือนกับความรุนแรงภายในบ้าน มีแค่ไม่มีเลยหรือมีนับครั้งไม่ถ้วนเท่านั้น

ไม่ว่าจะเป็นเช่นไร นางล้วนไม่เก็บไว้ข้างกายอีกต่อไป

“ข้าไม่ต้องการการชดใช้จากเจ้า และยิ่งไม่ต้องการความซาบซึ้งของเจ้า ข้าช่วยเจ้าไว้เป็นเพราะไร้หนทางอื่น” นางพูด “หู่พั่ว เจ้ามิจำเป็นต้องพูดอีก ข้าได้ตัดสินใจไปแล้ว”

“ไม่เพคะ พระชายา” หู่พั่วดิ้นรนคุกเข่าลง

เนื่องจากการเคลื่อนไหวของนางกว้างจนเกินไป ลามไปถึงบาดแผล หลังจากแผลปริก็ก่อให้เกิดความเจ็บปวดยิ่งนัก

นางกลับไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด โขกศีรษะสามครั้งให้ฉินเหยี่ยนเย่ว์ “เป็นบ่าวที่ตาบอดใจบอด เข้าใจผิดคิดว่าติดตามคุณหนูรองแล้วถึงจะมีทางออก”

นึกถึงนรกที่เคยประสบมา นึกถึงท่าทางเหี้ยมโหดน่าหวาดกลัวของคุณหนูรองแล้ว นางพลันตัวสั่นเทาราวกับตะแกรง

“บ่าวทำผิดมหันต์ มิขออยู่ข้างกายพระชายา แต่ว่า พระชายากลับช่วยบ่าวไว้โดยมิได้นึกถึงความแค้นครั้งเก่า บุณคุณอันยิ่งใหญ่นี้บ่าวมิได้ตอบแทน จึงยังมิอาจจากไปได้” หู่พั่วออกแรงโขกศีรษะ ราวกับว่ารวบรวมความกล้ามากมาย “บ่าว บ่าว อยากจะไปทำงานกับคุณหนูรองที่นั่น พระชายาโปรดตัดสินให้รอบคอบด้วยเพคะ”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ถึงกับชะงักไป “เจ้าช่างไม่รู้จักจำเสียจริง”

เพิ่งจะหนีรอดจากความตายมาได้ไม่นาน ยังอยากจะกระโดดเข้ากองไฟอีกเสียแล้ว

“พระชายา” หู่พั่วเงยหน้าขึ้นมา สายตาแน่วแน่มั่นคง “คุณหนูรอง ไม่ พระชายาอ๋องสามนางต้องการชีวิตของพระชายาเพคะ บ่าวได้ยินนางพูดกับนางสกุลเฉินกับหูตนเอง บ่าวมิทราบว่าเหตุใดพระชายาอ๋องสามจะต้องการให้พระชายาตาย แต่ ทุกคำที่บ่าวพูดเป็นความจริงเพคะ”

“บ่าวขอร้องพระชายา ให้บ่าวไปทำงานกับพระชายาอ๋องสามด้วยเพคะ ถึงแม้ว่าบ่าวจะสู้จนสุดชีวิต ก็มิอาจตอบแทนพระคุณของพระชายาได้ แต่ว่า หากสามารถได้ข่าวที่มีประโยชน์มา ช่วยพระชายาได้สักเล็กน้อย บาปในใจบ่าวก็จักบรรเทาไปได้บ้างเพคะ”

“จำเป็นด้วยหรือ?” น้ำเสียงฉินเหยี่ยนเย่ว์ยังคงราบเรียบเช่นเดิม ทว่ามีความทอดถอนใจเพิ่มมากขึ้น “เจ้าควรจะรู้เอาไว้ ว่าฉินเสวี่ยเย่ว์จะมิปล่อยเจ้าไป หากเจ้ากลับไปอีก นางก็คงจะฆ่าปิดปากเจ้า”

แผนนี้ของหู่พั่ว ก็มิต่างอันใดกับแมลงบินเข้ากองไฟ

“อยากเพคะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ตอบกลับทันที “แต่ว่า ถึงหม่อมฉันจะเห็นด้วยที่หู่พั่วไปจวนอ๋องสาม แต่ฉินเสวี่ยเย่ว์ก็ไม่แน่ว่าจะกล้ารับนาง”

“เรื่องนี้จัดการง่าย จำเป็นจะต้องสละชื่อเสียงของเจ้าสักเล็กน้อย” ตงฟางหลียิ้มได้ใจ “หู่พั่ว เจ้าก็แสร้งทำเป็นสูญเสียความทรงจำเสีย”

“เสียความทรงจำหรือ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์เลิกคิ้ว

“ใช่” ตงฟางหลีพูด “ยามที่ฉินเสวี่ยเย่ว์กลับจวนอ๋องสาม อย่างไรเสียก็จักต้องผ่านตลาด เจ้าก็ออกจากตลาดมาขวางนางไว้ แล้วพูดว่า พระชายาอ๋องเจ็ดทุบตีเจ้าจนได้รับบาดเจ็บสาหัส เจ้าหลบหนีออกมาอย่างสุดชีวิต ขอให้นางมอบทางรอดให้แก่เจ้า”

“การเคลื่อนไหวที่ชัดเจนข้าจักจัดการให้เรียบร้อยเอง ส่วนเจ้าก็ต้องฝึกฝนให้มาก แสดงให้สมจริงมากขึ้น”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์งุนงง

หู่พั่วละล้าละลังอยู่บ้าง “ท่านอ๋อง หากใส่ร้ายพระชายาอ๋องเจ็ดต่อหน้าธารกำนัล นี่ ไม่ดีกระมังเพคะ?”