ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 354

ฉินเหยี่ยนเย่ว์จ้องมองนางด้วยสายตาเย็นชา ในใจไร้ซึ่งความผันผวนใด ๆ

เรื่องอย่างการทรยศ ก็เสมือนกับความรุนแรงภายในบ้าน มีแค่ไม่มีเลยหรือมีนับครั้งไม่ถ้วนเท่านั้น

ไม่ว่าจะเป็นเช่นไร นางล้วนไม่เก็บไว้ข้างกายอีกต่อไป

“ข้าไม่ต้องการการชดใช้จากเจ้า และยิ่งไม่ต้องการความซาบซึ้งของเจ้า ข้าช่วยเจ้าไว้เป็นเพราะไร้หนทางอื่น” นางพูด “หู่พั่ว เจ้ามิจำเป็นต้องพูดอีก ข้าได้ตัดสินใจไปแล้ว”

“ไม่เพคะ พระชายา” หู่พั่วดิ้นรนคุกเข่าลง

เนื่องจากการเคลื่อนไหวของนางกว้างจนเกินไป ลามไปถึงบาดแผล หลังจากแผลปริก็ก่อให้เกิดความเจ็บปวดยิ่งนัก

นางกลับไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด โขกศีรษะสามครั้งให้ฉินเหยี่ยนเย่ว์ “เป็นบ่าวที่ตาบอดใจบอด เข้าใจผิดคิดว่าติดตามคุณหนูรองแล้วถึงจะมีทางออก”

นึกถึงนรกที่เคยประสบมา นึกถึงท่าทางเหี้ยมโหดน่าหวาดกลัวของคุณหนูรองแล้ว นางพลันตัวสั่นเทาราวกับตะแกรง

“บ่าวทำผิดมหันต์ มิขออยู่ข้างกายพระชายา แต่ว่า พระชายากลับช่วยบ่าวไว้โดยมิได้นึกถึงความแค้นครั้งเก่า บุณคุณอันยิ่งใหญ่นี้บ่าวมิได้ตอบแทน จึงยังมิอาจจากไปได้” หู่พั่วออกแรงโขกศีรษะ ราวกับว่ารวบรวมความกล้ามากมาย “บ่าว บ่าว อยากจะไปทำงานกับคุณหนูรองที่นั่น พระชายาโปรดตัดสินให้รอบคอบด้วยเพคะ”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ถึงกับชะงักไป “เจ้าช่างไม่รู้จักจำเสียจริง”

เพิ่งจะหนีรอดจากความตายมาได้ไม่นาน ยังอยากจะกระโดดเข้ากองไฟอีกเสียแล้ว

“พระชายา” หู่พั่วเงยหน้าขึ้นมา สายตาแน่วแน่มั่นคง “คุณหนูรอง ไม่ พระชายาอ๋องสามนางต้องการชีวิตของพระชายาเพคะ บ่าวได้ยินนางพูดกับนางสกุลเฉินกับหูตนเอง บ่าวมิทราบว่าเหตุใดพระชายาอ๋องสามจะต้องการให้พระชายาตาย แต่ ทุกคำที่บ่าวพูดเป็นความจริงเพคะ”

“บ่าวขอร้องพระชายา ให้บ่าวไปทำงานกับพระชายาอ๋องสามด้วยเพคะ ถึงแม้ว่าบ่าวจะสู้จนสุดชีวิต ก็มิอาจตอบแทนพระคุณของพระชายาได้ แต่ว่า หากสามารถได้ข่าวที่มีประโยชน์มา ช่วยพระชายาได้สักเล็กน้อย บาปในใจบ่าวก็จักบรรเทาไปได้บ้างเพคะ”

“จำเป็นด้วยหรือ?” น้ำเสียงฉินเหยี่ยนเย่ว์ยังคงราบเรียบเช่นเดิม ทว่ามีความทอดถอนใจเพิ่มมากขึ้น “เจ้าควรจะรู้เอาไว้ ว่าฉินเสวี่ยเย่ว์จะมิปล่อยเจ้าไป หากเจ้ากลับไปอีก นางก็คงจะฆ่าปิดปากเจ้า”

แผนนี้ของหู่พั่ว ก็มิต่างอันใดกับแมลงบินเข้ากองไฟ