ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 356

“เจ้าเบื่อชีวิตแล้วใช่หรือไม่?” ตงฟางหลียิ่งฟังสีหน้าก็ยิ่งดำทะมึน

“ก่อนหน้านี้บอกว่าข้าเป็นคนเลวที่ไม่รู้จักคิด ทั้งยังบอกอีกว่าข้ามากตัณหา ฉินเหยี่ยนเย่ว์ ในสายตาของเจ้า ข้าเป็นคนเช่นไรกันแน่?”

“ละทิ้งโลกไว้เบื้องหลังโบยบินไปอย่างเดียวดาย เหินหาวเป็นเทพเซียน” ฉินเหยี่ยนเย่ว์แบมือ “พอใจหรือยัง?”

“หากไม่มีมากบ้าตัณหาและเจ้าเล่ห์อำมหิต ข้าก็อาจจะพอใจ” ตงฟางหลีพูดเสียงเย็น “ไม่อนุญาตกินมื้อค่ำ”

“ใจแคบ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์สะบัดตัวเขาออกแล้วเดินไปด้านหน้า “ไม่กินก็ไม่กินสิ หม่อมฉันกำลังลดน้ำหนักพอดี”

ตงฟางหลีรั้งตัวนางให้กลับมา จากนั้นก็เลิกคิ้วมองท้องฟ้า “จะไปที่ใด? ไปหอเฉินเซียงกับข้าสักหน่อย”

“หม่อมฉันจะปิดประตูพิจารณาความผิดของตนเอง ไม่ไป”

“หากกินมื้อใหญ่ตอนนี้ จะไม่นับว่าเป็นมื้อค่ำ” ตงฟางหลีพูดเบา ๆ “อยากกินเท่าใดก็กินเท่านั้น อยากไปไหม?”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ถึงกับสำลัก

ตงฟางหลีมิใช่ลงโทษนาง แต่กำลังหยอกเย้านางอยู่ ซึ่งนางเองก็ไม่ทำให้ผิดหวังถูกเขาหยอกเย้าเสียจนหัวหมุนเช่นกัน

“คนอย่างท่าน” นางถอนหายใจ บุรุษผู้นี้เจ้าเล่ห์กว่าสุนัขจิ้งจอกนัก หากแต่นึกถึงอาหารเลิศรสที่หอเฉินเซียงขึ้นมา นางก็ลอบยอมแพ้ที่จะดิ้นรน “เช่นนั้นก็ไปกันเถอะเพคะ”

ตงฟางหลีมีท่าทีดีอกดีใจเป็นยิ่งนัก “หลังจากถึงหอเฉินเซียงแล้ว เจ้าก็กินได้ตามสบาย แต่ห้ามไปไหนทั้งนั้น ข้ามีเรื่องที่จะต้องจัดการสักหน่อย”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ชะงักไป “เรื่องของหู่พั่วหรือ?”

นิ้วของเขาดีดที่หน้าผากของนาง “ฉลาด”

ครั้นตงฟางหลีจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ค่ำวันเดียวกันนั้น หู่พั่วก็ถูกย้ายมายังครอบครัวครอบครัวหนึ่ง

วันถัดมา รอจนกระทั่งฉินเสวี่ยเย่ว์กลับจากบ้านมายังจวนอ๋องสาม หู่พั่วก็หาโอกาสที่เหมาะสม ขวางรถม้าของนางจากนั้นก็ร้องไห้โฮออกมา

รถม้าหยุดลงอย่างกะทันหัน ฉินเสวี่ยเย่ว์ที่กำลังเหม่อลอยถูกโคลง พลันโกรธขึ้นศีรษะ ขณะที่นางคิดจะแหวกผ้าม่านออกไปตำหนิสักสองสามคำนั้น กลับเห็นหู่พั่วที่ควรจะตายไปแล้วมาปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า ก็ตกใจเสียจนหน้าซีดขาว

เหล่าฝูงชนพูดจาซุบซิบ แล้วถอนหายใจ

เสียงหู่พั่วดังกังวาน อีกทั้งยังพับชายแขนเสื้อ ให้ทุกคนดูบาดแผล ร้องไห้ให้กับวิธีการอันป่าเถื่อนของพระชายาอ๋องเจ็ด

สีหน้าฉินเสวี่ยเย่ว์ดำทะมึนลงเรื่อย ๆ

ทุกคนล้วนรู้ว่าสาวใช้ผู้นี้เป็นสาวใช้ที่หนีจากจวนอ๋องเจ็ดมาพึ่งนาง มีคนเป็นพยานเยอะจนเกินไป จึงมิอาจกำจัดหู่พั่วโดยที่ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นได้

โดยเฉพาะช่วงเวลาสำคัญที่ท่านอ๋องสามกำลังแต่งกับภรรยาคู่ที่ชอบด้วยกฎหมาย นางจึงไม่อาจเก็บจุดอ่อนเอาไว้ได้

ยามที่นางคิดจะใช้ชื่อเสียงของจวนอ๋องเจ็ดามกำจัดหู่พั่วอย่างลับ ๆ พลันได้ยินว่าบาดแผลตามร่างกายหู่พั่วนั้นล้วนเป็นการทารุณกรรมของฉินเหยี่ยนเย่ว์ มิได้เอ่ยถึงนางแม้คำเดียว แอบตกตะลึงในใจ

“เจ้าจำได้หรือไม่ว่าเจ้าได้รับบาดเจ็บอย่างไร?” ฉินเสวี่ยเย่ว์เอ่ยถาม

“เรียนพระชายาอ๋องสาม” นางสะอื้นไห้พลางพูดขึ้น “บ่าวจำได้เพียง หลังจากที่ยกสำรับให้พระชายาอ๋องเจ็ดแล้ว พระชายาอ๋องเจ็ดเกิดโมโหขึ้นมา พระชายาอ๋องเจ็ดจึงตบบ่าวถึงสี่ครั้ง เรื่องต่อมาบ่าวก็จำไม่ได้แล้ว ตอนที่บ่าวฟื้นขึ้นมา ก็ผ่านมาได้หลายวันแล้วเพคะ”