ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 358

ขณะเดียวกัน

บนชั้นบนสุดของหอเฉินเซียง ฉินเยี่ยนเย่ว์เห็นกระบวนการทั้งหมดด้วยตาตนเอง

“ท่านช่างร้ายกาจเสียจริง” นางอดอุทานออกมาไม่ได้ “ทั้งหมดล้วนอยู่ในการคำนวณของท่าน ฉินเสวี่ยเย่ว์จึงทำได้แค่ถูกท่านจูงจมูกเดินเท่านั้น”

“โชคดีที่หม่อมฉันมิได้เป็นศัตรูกับท่าน”

ไม่ระวังเพียงเล็กน้อยก็สามารถทำให้สุนัขจิ้งจอกตัวนี้คำนวณเสียจนกางเกงยังไม่เหลือ

ในแววตาคู่งามของตงฟางหลีมีรอยยิ้มประกายวาววับขึ้น “ข้าไม่เคยเห็นเจ้าติดเบ็ดเลย”

“นั่นเป็นเพราะเหยื่อของท่านไม่พออย่างไรเล่า” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กลับมาถึงโต๊ะ ใช้มือเท้าคาง ดวงตาโค้งลง “หากท่านใช้ภูเขาเงินภูเขาทองมาเป็นเหยื่อ ต่อให้เป็นภูเขาคมดาบทะเลเพลิงหม่อมฉันก็จะกระโดดลงไปเพคะ”

ตงฟางหลีขบคิดอย่างจริงจัง ก่อนจะโยนป้ายแผ่นหนึ่งให้นาง

“นี่คืออะไรหรือเพคะ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์เลิกคิ้วขึ้น

“ข้าสั่งทำอาภรณ์และเครื่องประดับหนึ่งชุด สักประเดี๋ยวค่อยไปดู น่าจะทำเสร็จกันแล้ว” ตงฟางหลีดันถ้วยน้ำชามาตรงหน้าของนาง “เหยื่ออันนี้พอหรือไม่?”

“สั่งทำเมื่อใดหรือ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์มองท่วงท่าสง่างามยิ่งนักของเขา ในแววตาราวกับมีประกายระยิบระยับ

“ข้าได้ยินชื่อเจี้ยนบอกว่า อาภรณ์และเครื่องประดับในสินเดิมของเจ้าเลวร้ายยิ่งนัก จึงให้คนสั่งทำขึ้นมาหนึ่งชุด ไม่รู้ว่าเจ้าจะชอบหรือไม่?”

น้ำชาเดือดพล่าน ตงฟางหลีจึงตักฟองชาที่ลอยขึ้นมาออกอย่างประณีต

ยามที่กลิ่นหอมของชากระจายออกไป ไอร้อนสีเขียวอ่อนจากชาลอยคุกกรุ่น เขาตักใส่ในถ้วยชาของนางหนึ่งกระบวย

ฉินเหยี่ยนเย่ว์จับจ้องชาสีใสเสมือนหยก ก่อนจะเอ่ยเนิบนาบขึ้น “อันที่จริง หม่อมฉันก็สั่งทำของชิ้นหนึ่งให้ท่านเช่นกัน ท่านคิดว่า นี่นับว่าใจตรงกันไหมเพคะ?”

“โอ้?”

“หม่อมฉันได้ยินมาหมดแล้ว” นางพูดขึ้น “ท่านเห็นว่าหม่อมฉันเตรียมของขวัญให้กับเหล่าสาวใช้ในเรือนโยวหลาน กลับไม่มีของท่าน จึงแอบไม่พอใจอยู่สักพัก ดังนั้น หม่อมฉันจึงวาดแบบร่าง แล้วนำไปให้คนทำขึ้นมาแล้วเพคะ”

“สตรียากจนเช่นหม่อมฉันมีเงินไม่มากนัก ของก็มิใช่ว่าจะดีล้ำเลิศ ท่านอย่านึกรังเกียจนะเพคะ”

“เจ้าจ่ายไปเท่าใดรึ?” เขาถาม

ขณะที่ตงฟางหลีเดินไปจนถึงประตูแล้วนั้น พลันเห็นนางยังนั่งนิ่งไม่ไหวติงอยู่ที่เดิม ก็เอ่ยขึ้นว่า “เจ้าจะนั่งอยู่ตรงนี้ถึงเมื่อใด? นำทางสิ”

“ไปที่ใดหรือ?”

“ข้าอยากจะเห็นว่าเงินสองร้อยตำลึงจะทำอันใดออกมาได้บ้าง”

“หม่อมฉันรู้ว่าท่านรังเกียจ แต่ว่า นี่เป็นเงินทั้งหมดของหม่อมฉันแล้วเพคะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พูดพร้อมทั้งถอนหายใจ “หากมิเช่นนั้น ท่านก็ถือเสียว่าไม่เคยได้ยินจะดีไหมเพคะ?”

“ข้ารังเกียจตั้งแต่เมื่อใด?”

“ท่านไม่รังเกียจ ทำไมถึงทำสีหน้าบึ้งตึงเช่นนั้นด้วยเล่า?”

“ข้าหาได้จำกัดค่าใช่จ่ายของเจ้าไม่ เจ้าจะใช้เงินก็ให้ไปรับที่ห้องเก็บของ ค่าใช้จ่ายเพียงเท่านี้ ข้ายังรับผิดชอบไหว” น้ำเสียงตงฟางหลีไม่ใคร่สบอารมณ์เท่าใดนัก “หากถูกคนรู้เข้าว่าพระชายาอ๋องเจ็ดถือเงินสองร้อยตำลึงไปสั่งทำของขวัญ จะไม่น่าขันหรอกหรือ?”

“ท่านอย่าดูหมิ่นเงินสองร้อยตำลึงเชียว” ฉินเหยี่ยนเย่ว์รู้ว่าเป็นตนเองที่เข้าใจผิดไป จึงเดินนำหน้าไปแต่โดยดี “นั่นเกือบจะเป็นเงินเดือนทั้งปีของนายอำเภออำเภอหนึ่ง และยังเป็นค่าใช้จ่ายเพียงพอตลอดหนึ่งปีของครอบครัวชั้นกลางด้วย ท่านเป็นถึงราชวงศ์ มีชีวิตอยู่อย่างสุขสบาย แต่ก็ต้องใช้จ่ายอย่างสมเหตุสมผลด้วย มิอาจใช้จ่ายสิ้นเปลือง ค่าใช้จ่ายพอให้ผ่านไปได้ก็ดีแล้ว นำเงินไปใช้ในทางที่เหมาะสมเถอะเพคะ”

ตงฟางหลีได้ยินนางพูดเจ้ากี้เจ้าการไม่หยุด มุมปากก็คลี่กว้างขึ้น “พูดมากจริง”