ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 361

หวนนึกขึ้นได้ว่าบิดามารดาเสียชีวิตไปตั้งแต่เย่ว์ลู่ยังเด็ก นี่เป็นการคำนับให้แก่บิดามารดา ก็ต่างพากันถอนหายใจว่าเด็กคนนี้ช่างกตัญญูรู้ความ

อย่างไรก็ตาม

เมื่อถึงการคำนับครั้งสุดท้าย ยามที่สามีภรรยาคำนับกันและกัน เย่ว์ลู่กลับไม่คุกเข่าลง

ขุนนางพิธีการเอ่ยเตือนนางอยู่หลายครั้ง นางก็ยังนิ่งไม่ไหวติงเช่นเคย

บรรยากาศชะงักไปเล็กน้อย

มีฮ่องเต้อยู่ด้วย ทุกคนจึงไม่กล้าส่งเสียงดัง ทำได้แค่วิพากษ์วิจารณ์เสียงเบา

ขุนนางพิธีการเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ครั้งแรก พลันปาดเหงื่อที่ผุดซึมขึ้นมาบนหน้าผากโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะร้องขึ้นมาอีกรอบ “สามีภรรยาคำนับซึ่งกันและกัน”

ท่านหญิงเย่ว์ลู่ยังไม่คุกเข่าเช่นเคย

นางมองชุดมงคลท่านอ๋องสามจากใต้ผ้าคลุมหน้า ภาพเหตุการณ์ในวันมงคลนั้นฉายซ้ำไปซ้ำมาในสมอง

ก่อนหน้านี้ยังพูดจาอ่อนหวาน เจ้าบ้างข้าบ้าง ทำเอานางจมดิ่งอยู่ในห้วงความสุข

ผู้ใดเล่าจะรู้ว่า ช่วงเวลางีบหลับจากความเหนื่อยล้ากลับถูกเขาบีบเข้าที่ลำคอ

บุรุษผู้นี้หน้าเนื้อใจเสือ!

ภายใต้ความโกรธเกลียดที่ปะปนกัน นิ้วของเย่ว์ลู่บิดชุดแต่งงานเสียจนแน่น จนเกือบจะทำให้ชุดแต่งงานเป็นรูขึ้นหลายรู

หญิงมงคลเห็นบรรยากาศกระอักกระอ่วน จึงรีบถลามาตรงหน้านาง “ท่านหญิงคนดีของข้า ท่านเป็นอะไรไปหรือ? นี่เป็นพิธีสุดท้ายแล้ว ท่านดูสิ...”

เย่ว์ลู่ยังคงเงียบ ร่างกายสั่นเทาเบา ๆ

หญิงมงคลเห็นนางไม่แยแส ในใจก็ร้อนรน คิดจะบังคับกดตัวนางลงไป

“ไสหัวไป” ตอนที่เย่ว์ลู่ถูกคนแตะ พลันสะดุ้งสุดตัว อดพูดโพล่งออกไปไม่ได้ “ไม่อนุญาตให้แตะต้องตัวข้า”