ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 361

หวนนึกขึ้นได้ว่าบิดามารดาเสียชีวิตไปตั้งแต่เย่ว์ลู่ยังเด็ก นี่เป็นการคำนับให้แก่บิดามารดา ก็ต่างพากันถอนหายใจว่าเด็กคนนี้ช่างกตัญญูรู้ความ

อย่างไรก็ตาม

เมื่อถึงการคำนับครั้งสุดท้าย ยามที่สามีภรรยาคำนับกันและกัน เย่ว์ลู่กลับไม่คุกเข่าลง

ขุนนางพิธีการเอ่ยเตือนนางอยู่หลายครั้ง นางก็ยังนิ่งไม่ไหวติงเช่นเคย

บรรยากาศชะงักไปเล็กน้อย

มีฮ่องเต้อยู่ด้วย ทุกคนจึงไม่กล้าส่งเสียงดัง ทำได้แค่วิพากษ์วิจารณ์เสียงเบา

ขุนนางพิธีการเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ครั้งแรก พลันปาดเหงื่อที่ผุดซึมขึ้นมาบนหน้าผากโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะร้องขึ้นมาอีกรอบ “สามีภรรยาคำนับซึ่งกันและกัน”

ท่านหญิงเย่ว์ลู่ยังไม่คุกเข่าเช่นเคย

นางมองชุดมงคลท่านอ๋องสามจากใต้ผ้าคลุมหน้า ภาพเหตุการณ์ในวันมงคลนั้นฉายซ้ำไปซ้ำมาในสมอง

ก่อนหน้านี้ยังพูดจาอ่อนหวาน เจ้าบ้างข้าบ้าง ทำเอานางจมดิ่งอยู่ในห้วงความสุข

ผู้ใดเล่าจะรู้ว่า ช่วงเวลางีบหลับจากความเหนื่อยล้ากลับถูกเขาบีบเข้าที่ลำคอ

บุรุษผู้นี้หน้าเนื้อใจเสือ!

ภายใต้ความโกรธเกลียดที่ปะปนกัน นิ้วของเย่ว์ลู่บิดชุดแต่งงานเสียจนแน่น จนเกือบจะทำให้ชุดแต่งงานเป็นรูขึ้นหลายรู

หญิงมงคลเห็นบรรยากาศกระอักกระอ่วน จึงรีบถลามาตรงหน้านาง “ท่านหญิงคนดีของข้า ท่านเป็นอะไรไปหรือ? นี่เป็นพิธีสุดท้ายแล้ว ท่านดูสิ...”

เย่ว์ลู่ยังคงเงียบ ร่างกายสั่นเทาเบา ๆ

หญิงมงคลเห็นนางไม่แยแส ในใจก็ร้อนรน คิดจะบังคับกดตัวนางลงไป

“ไสหัวไป” ตอนที่เย่ว์ลู่ถูกคนแตะ พลันสะดุ้งสุดตัว อดพูดโพล่งออกไปไม่ได้ “ไม่อนุญาตให้แตะต้องตัวข้า”

ดึงผ้าคลุมหน้าสีแดงออกต่อหน้าธารกำนัล ยังไม่สวมเฟิงกวน นี่มิใช่เรื่องขายหน้าแล้ว นี่เป็นการมาสร้างหายนะต่างหาก

ฮ่องเต้ไม่พูด พระสนมซูก็ไม่กล้ามีโทสะ ทำได้เพียงหาทางลงเท่านั้น “เร็ว ผู้ใดก็ได้ ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสกปรกแล้ว ไปหยิบผืนใหม่มา แล้วก็เฟิงกวนด้วย พวกเจ้าแต่ละคน ไปซ่อนเฟิงกวนไว้ที่ใด? เลิกเอะอะวุ่นวาย แล้วรีบไปเอามาเสีย”

“ไม่ต้องแล้ว” เย่ว์ลู่เอ่ยพูดด้วยเสียงเย็นชา “เฟิงกวนหนักจนเกินไป กดจนศีรษะหม่อมฉันเจ็บไปหมด หม่อมฉันจึงโยนทิ้งไปแล้ว ผ้าคลุมยังบังสายตา ทำให้หม่อมฉันมองรอบข้างไม่ชัด หม่อมฉันจะไม่สวมอีกแล้วเพคะ”

“เจ้า!” พระสนมซูเห็นนางไม่ยอมรับความหวังดีของผู้อื่น ก็โกรธกริ้วเสียจนสีหน้าเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ ทว่ามิอาจโกรธเจ้าสาวต่อหน้าทุกคนได้ จำต้องเสแสร้งพูดอย่างใจกว้าง “เจ้าจะโยนทิ้งไปได้อย่างไร? นี่ไม่เป็นมงคลมากทีเดียว เร็วเข้า อย่างน้อยก็ต้องสวมผ้าคลุมหน้าผืนใหม่นะ”

“หม่อมฉันที่เป็นเจ้าสาวยังไม่รู้สึกว่าไม่เป็นมงคล พระสนมซูรีบร้อนอันใดเล่าเพคะ?” เย่ว์ลู่พูดพลางพัวเราะเสียงเย็น

พระสนมซูที่ถูกลูกสะใภ้ต่อต้านต่อหน้าทุกคนหลายต่อหลายครั้ง ใบหน้าดำทะมึนแล้ว

หากมิใช่คนรอบข้างกำลังจับตามอง นางคิดแม้กระทั่งจะฉีกเย่ว์ลู่ออกเป็นชิ้น ๆ ทันที

บรรดาแขกมิกล้าพูดจาเสียงดัง กลับอดที่จะพูดคุยซุบซิบกันไม่ได้ ภายในงานจึงวุ่นวายเล็กน้อย