ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 368

การมีอยู่ของโรงพยาบาลนั้นไม่ได้เป็นเพียงภาพลวงตา และยาที่ปรากฏจากในแหวนก็เป็นของจริงเช่นกัน

สิ่งผิดปกติพวกนี้ย่อมมิอาจปรากฏขึ้นได้ แต่มันก็เกิดขึ้นแล้วจริง ๆ

“เสด็จพ่อยอมรับการมีอยู่ของแหวนวงนี้แล้ว ถ้ามันสามารถใช้ช่วยผู้คนได้ นั่นก็คงจะดีมาก ๆ เลย ดังนั้นหม่อมฉันจึงอยากไปที่วัดวั่นเฮ่อเพื่อหาเบาะแส” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พูดขึ้น

ตงฟางหลีจับมือนางไว้แน่น และกัดปลายนิ้วของนางแรง ๆ “ได้ วัดวั่นเฮ่ออยู่ที่ภูเขาวั่นเฮ่อด้านหลังวัง ไม่ไกลจากที่นี่มากนัก ข้าจะพาเจ้าไปที่นั่น”

“เจ็บนะ...ท่านเป็นสุนัขหรือ?”

“ข้าเคยบอกเจ้าว่าข้าเกิดปีงู” ตงฟางหลีส่งเสียงหึ “แม้วันเกิดและอายุของข้าก็จำไม่ได้ เจ้านี่มีความกล้าหาญไม่น้อยเลยนะ”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์เห็นว่าเขากลับมามีท่าทางเย่อหยิ่งเช่นเดิมแล้วก็โล่งใจ “สิ่งที่ท่านอ๋องสอนสั่งนั้น หม่อมฉันจำไว้แล้ว วัดวั่นเฮ่อก็อยู่ใกล้ ๆ นี้หรือ?”

“อืม ได้ยินมาว่าที่อยู่ของวังแห่งนี้ยังถูกเลือกร่วมกันโดยฮ่องเต้ผู้ก่อตั้งแคว้นกับนักพรตเต๋าเทียนหลิง เมื่อฤดูใบไม้ผลิมาถึง

ทิวทัศน์ของภูเขาวั่นเฮ่อจะงดงามมาก” ตงฟางหลีกล่าวขึ้น “ในสระน้ำด้านหลังวัดวั่นเฮ่อ จะมีนกกระเรียนหลายตัวมาหยุดอยู่ตรงนั้น เป็นภาพที่งดงามมาก ในคิมหันตฤดู เสด็จพ่อก็ชอบมาพักที่วัดวั่นเฮ่ออยู่สองสามวัน เพื่อหลีกหนีจากความร้อน”

เขาบอกให้คนขับไปทางภูเขาด้านหลัง

รถม้าแล่นผ่านวัง และในไม่ช้าก็มาถึงภูเขาวั่นเฮ่อแล้ว

ที่เชิงเขามีป่าปกคลุมอย่างหนาแน่น ถึงแม้จะเป็นฤดูเหมันต์ แต่กลับมีใบไม้ร่วงหล่นเต็มพื้น

ลมพัดเข้ามาระหว่างภูเขาและป่าไม้ จู่ ๆ กำลังก็เพิ่มขึ้น ทำให้หิมะที่เหลือถูกลมพัดลงมาเสมือนหิมะตก รถม้าต้านลมไม่ขยับ ม้าลากเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าแล้วส่งเสียงคำราม ไม่ยอมก้าวไปข้างหน้า

“หนาวมาก” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ตัวสั่น “เมื่อครู่เพิ่งมีลมอ่อนมีแดดอยู่เลย ไยเข้าป่าแล้วถึงได้หนาวเช่นนี้เล่า?”

ตงฟางหลีกอดนางแล้ว “อดทนหน่อยนะ”

อากาศหนาวมาก อีกทั้งยังมีลมพัดแรง ม้าตกใจกลัวและส่งเสียงคำรามขึ้นไปบนฟ้า ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ยอมก้าวไปข้างหน้า

คนขับรถม้าไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงหยุดและลงมาป้อนหญ้า