ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 367

“หม่อมฉันไม่ใช่นางจริง ๆ มิใช่ว่าท่านรู้มานานแล้วหรือ? หม่อมฉันเป็นศิษย์ของนักพรตเต๋าเทียนหลิง นี่มิใช่ว่าท่านวางแผนเรื่องนี้เองกับมือหรือ?” นางกล่าว

ตงฟางหลีคลี่รอยยิ้มอย่างขมขื่น

คราแรกเพื่อให้เสด็จพ่อยอมรับการเปลี่ยนแปลงของนาง และเพื่อให้เหตุผลที่สมเหตุสมผลในการมีชีวิตอยู่ต่อไปกับนาง ถึงได้คิดกลอุบายของศิษย์นักพรตเต๋าเทียนหลิง

ใครจะไปรู้ว่าโชคเข้าข้าง นางมีแหวนแบบเดียวกับของนักพรตเต๋าเทียนหลิง และเสด็จพ่อเองก็เชื่อมั่นลึกซึ้งไร้สงสัย

อย่างไรก็ตาม เขายิ่งรู้สึกมากขึ้นเรื่อย ๆ ว่าฉินเหยี่ยนเย่ว์ก็เป็นเช่นนักพรตเต๋าเทียนหลิง น่าอัศจรรย์ และคลุมเครือยิ่งนัก

ครั้นคิดถึงว่านางอาจจะหายไปแบบไร้มูลเฉกเช่นนักพรตเต๋าเทียนหลิง หัวใจก็รู้สึกว่างเปล่า อึดอัดเป็นอย่างมาก

สองมือของฉินเหยี่ยนเย่ว์กอบกุมใบหน้าของเขา แล้วแตะแผ่วเบาที่ข้างแก้ม ทิ้งรอยริมฝีปากไว้ครึ่งหนึ่ง

ทันใดนั้น ก็ใช้ปลายนิ้วแตะหัวใจของเขาพลางหัวเราะเบา ๆ “หัวใจของท่านเต้นแรงจัง”

“เหลวไหล”

“หัวใจท่านเต้นเร็วมาก เป็นเพราะข้าเพิ่งจูบท่าน”

แก้มของตงฟางหลีขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อย

“ดังนั้น ท่านจำความรู้สึกนี้ได้ไหม? หม่อมฉันก็คือหม่อมฉัน มิใช่ผู้ใดอื่น” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พูดอย่างจริงจัง “ไม่ว่าหม่อมฉันจะเปลี่ยนไปอย่างไร ชราก็ดี ตายก็...”

“ชู่” ตงฟางหลีหยุดคำพูดของนาง ขนตางอนยาวของนางสั่นไหว “อย่าพูดคำลางร้าย”

“อีกอย่าง ความรู้สึกนี้ยังน้อยเกินไปนัก ยังไม่เพียงพอ”

ทันใดนั้นบนใบหน้าหล่อเหลาของเขาก็ปรากฏแสงริ้วแดงอันน่าคลางแคลงขึ้น “ความรู้สึกของวันพรุ่งนี้ ข้าจะจดจำอย่างแน่นอน จดจำไปตลอดชีวิต”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์คิดอยู่พักหนึ่ง ถึงนึกขึ้นมาได้ว่าพรุ่งนี้เป็นวันที่พวกเขาตกลงที่จะร่วมหอกัน

เมื่อนึกถึงเรื่องเหล่านั้น ใบหน้าของนางก็แดงก่ำ ขวยเขิน ก่อนจะหันหลังให้เขา

ตงฟางหลีกอดนางจากด้านหลัง น้ำเสียงเต็มไปด้วยเสน่หาสุดขีด “เหยี่ยนเย่ว์ ได้ไหม?”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์เงียบไปนาน เมื่อนางพยักหน้า นิ้วก็กระชับแน่นที่ข้อมือ