ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 366

“ให้ข้าหรือ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์เปิดออกดู ลายมือด้านบนมีความวุ่นวายยิ่งนัก อีกทั้งตำราเล่มนี้ดูเก่าไปหน่อย

“นี่คือสิ่งที่ท่านนักพรตเต๋าเทียนหลิงทิ้งเอาไว้” ตงฟางเจวี๋ยกล่าว “บางส่วนถูกรวบรวมมาจากที่ต่าง ๆ โดยเฟยจิ้ง และมีบางส่วนข้าเป็นคนรวบรวมมาจากสถานที่ต่าง ๆ”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์เลิกคิ้วเล็กน้อย

หลินเฟยจิ้งมอบสิ่งของล้ำค่าเหล่านี้ให้นางงั้นหรือ?

ฉินเหยี่ยนเย่ว์จึงเงยหน้ามองไปยังทิศทางที่เขายืนอยู่ หลินเฟยจิ้งแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน ทั้งยังทำท่าทีกำลังยุ่งอยู่กับการจัดเตรียมสมุนไพร

เหอะ เจ้าคนนิสัยประหลาด

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ได้แต่ส่ายหัวไปมา ก่อนจะพลิกตำราดูสองสามหน้า

ลายมือด้านบนอ่านยากยิ่งนัก ทั้งยังทำให้นางลายตาเหลือเกิน

ทว่า ความขะยึ่กขะยือของตัวอักษรเหล่านี้ นางกลับสัมผัสได้ถึงคำศัพท์แปลก ๆ ทั้งยังคำเฉพาะบางอย่างที่ผสมปนเปกันไป

หน้าหลัง ๆ ของตำราจักเริ่มปรากฏคำศัพท์ขึ้นมาบ่อยขึ้น แม้แต่ตัวย่อของศัพท์เฉพาะก็ยังมี

ท่านนักพรตเต๋าเทียนหลิงผู้นั้น คล้ายกับว่าเขาใช้ภาษาแบบใดคล่องมือก็จะเลือกหยิบภาษาเหล่านั้นออกมาใช้

ภายในใจของฉินเหยี่ยนเย่ว์เริ่มรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา

เดิมที ถึงแม้ว่านางจะสงสัยในตัวตนของท่านนักพรตเต๋าเทียนหลิงมากเพียงใด ทว่า นางมิมีหลักฐานที่แน่ชัด ได้แต่คาดเดาจากการได้ยินคำบอกเล่าของลู่จิ้นและคนอื่น ๆ เท่านั้น

วันนี้ บันทึกเหล่านี้กำลังบอกความจริงกับนางอย่างชัดเจน: ท่านนักพรตเต๋าเทียนหลิงเป็นบุคคลจำพวกเดียวกับนาง เป็นคนที่ข้ามเวลามาจากอีกยุคสมัยหนึ่งเช่นกัน

“เจ้าพบอะไร” ตงฟางหลีเห็นท่าทางตกตะลึงของนางนั้น เขาจึงชะโงกตัวเข้ามาหา

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ที่ได้สติกลับมาอีกครั้ง นางจึงรีบซ่อนตำราบันทึกเล่มนั้นไว้ทันที “มิมีอันใด ข้าเพียงแค่ตกใจนิดหน่อยเท่านั้น ท่านเทพผู้เลื่องชื่อผู้นั้น ตัวอักษรกลับขี้เหร่เป็นอย่างยิ่ง”

นางเก็บซ่อนตำราบันทึกเอาไว้ พร้อมทั้งห่อกลับอย่างดี “ขอบคุณพี่รองมากเลยเพคะ ขอบคุณคุณชายหลินด้วย ข้าจักเก็บรักษามันเอาไว้เป็นอย่างดีเลย”

หลินเฟยจิ้งหาได้อยากจะรับคำขอบคุณไม่ พลันส่งเสียงฮึดฮัดออกมา ก่อนจะหอบหิ้วยาของตนเองเดินเข้าห้องไป

“พี่รอง เวลามิคอยท่าแล้ว พวกเราขอตัวกลับก่อนนะเพคะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์มิสนใจท่าทีของหลินเฟยจิ้ง

ตงฟางหลีขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหยุดพูด

“มีอะไรผิดปกติงั้นหรือ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ขมวดคิ้วเป็นปมไปในทันที “ท่านรู้สึกไม่สบายงั้นหรือ”

ตงฟางหลีส่ายหัวไปมา

ก่อนที่เขาจะคว้านิ้วมือของนางไปวางทาบลงบนหัวใจของตนเอง ดวงตาน่ามองที่คล้ายกับดวงดาวที่ส่องสว่างอยู่ในนัยน์ตานั้น ทำเอาตงฟางหลีเกิดอาการลังเลอยู่นาน ก่อนที่จะถอนหายใจเบา ๆ ออกมา “เจ้ามิใช่นาง”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ชะงักไปในทันที

เหตุใดจู่ ๆ เขาถึงเอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมา?

“เหยี่ยนเย่ว์ ข้ารู้ว่าเจ้ามิใช่นาง” ตงฟางหลีจ้องเข้าไปในดวงตาของนาง “นับตั้งแต่ที่เจ้าตกลงไปในบ่อน้ำในจวนอ๋องสาม เจ้า ก็ไม่ใช่นางอีกต่อไป”

ลำคอของฉินเหยี่ยนเย่ว์พลันแห้งผาดไปในทันที

สัญชาตญาณของตงฟางหลีช่างเฉียบคมเสียจริง