ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 365

“มนุษย์เป็นสัตว์สังคม ไม่ว่าจักทำอาชีพใด มีลักษณะนิสัยเช่นไร ล้วนแต่มีกลุ่มมีก้อนเป็นของตนเองทั้งนั้น ข้าคิดว่าขอทานเหล่านี้ก็จักต้องมีกล่อมของตนเองเช่นกัน” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พลันถอนหายใจออกมา หากแต่พรรคยาจกนั้น มีอยู่ในเพียงนิยายกำลังภายในเท่านั้น นางเพียงแค่ฉุกคิดขึ้นมาได้เท่านั้นเอง

ตงฟางหลีที่ตกอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง

ถึงแม้ว่าเขาจะมิรู้ว่าพรรคยาจกคืออะไร หากแต่เขารู้ว่าเหล่าขอทานพวกนี้มักจะมีหัวหน้ากลุ่มเสมอ

หัวหน้าของพวกมันส่วนใหญ่ล้วนถูกเรียกว่าหัวหน้าขอทาน

หัวหน้าขอทานแต่ละคนนั้นจักมีอำนาจควบคุมขอทานในแต่ละพื้นที่ ขอทานที่ทำงานในพื้นที่นั้น จักต้องมอบเงินบางส่วนที่ได้มามอบให้กับหัวหน้าขอทานอีกด้วย

หลังจากที่หัวหน้าขอทานเก็บเงินได้แล้วนั้น เขาก็จักช่วยปกป้องเหล่าขอทานในพื้นที่นั้น ๆ มิให้ถูกรังแกโดยง่าย หากวันใดพบเจอกับสภาพอากาศที่ฝนตกหนักหิมะตก พวกเขาก็จักช่วยต้มโจ๊กซื้อหยูกยามากมายมาช่วยรักษาขอทานเหล่านี้

“หากเจ้าหมายถึงหัวหน้าขอทานละก็ ข้าพอจะรู้จักอยู่บ้างสองสามคน” ตงฟางหลีกล่าว “พวกเขามีหน้าที่ดูแลขอทานในแต่ละพื้นที่ ฝ่ายราชการเองก็มีข้อมูลของพวกเขาเก็บไว้อยู่เช่นกัน”

“นี่แหละ!” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว “ท่านช่วยบอกให้หัวหน้าขอทานช่วยเตือนเหล่าขอทานพวกนั้นได้หรือไม่?”

ตงฟางหลีพลันขมวดคิ้วเป็นปม “การเคลื่อนไหวของขอทานมีมากเกินไป เกรงว่าจะมิอาจปกป้องได้ทั่วถึง เช่นนี้ ข้าจักสั่งให้คนไปจับตามองหัวหน้าขอทานเอาไว้ให้ หากพี่สามต้องการจะลงมือจริง ๆ ละก็ เขาย่อมยืมมือของหัวหน้าขอทานเหล่านี้สังหารอย่างแน่นอน เรื่องนี้เจ้ามิต้องเข้ามายุ่ง ข้าจักจัดการด้วยตนเอง”

“เพคะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ตอบ

เนื่องจากเย่ว์ลู่ทำลายงานมงคลของตนเองนั้น ขั้นตอนพิธีการจึงถูกลดลงไปมาก

ตั้งแต่ต้นจนจบใช้เวลาเพียงแค่ครึ่งยามเท่านั้น ในยามนี้เพิ่งจะเก้าโมงเช้าไปได้ไม่นาน

“เจ้าอยากไปเยี่ยมพี่รองหรือไม่?” ตงฟางหลีพลันเปิดม่านหน้าต่างออกมามองดู “จวนพี่รองอยู่ติดกับจวนพี่สาม พวกเราเดินมาถึงหน้าประตูแล้ว”

“ไป” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว “ข้าจักตรวจสอบดูว่า เขาได้ยาเม็ดและกินอาหารตามตำรับอาหารที่ข้าให้ไปหรือไม่”

ตงฟางหลีพาฉินเหยี่ยเย่ว์เดินเข้าไปในจวนด้วยความคุ้นเคย หลังจากผ่านทางเดินที่ทอดยาวมาแล้วนั้น ก็จะมาพบกับลานจวนเล็กๆ ที่เงียบสงบ

ตงฟางเจวี๋ยกำลังฝึกเดินโดยมีหลินเฟยจิ้งช่วยประคองเอาไว้

“พี่รอง ท่านช่วยนำขวดยาขวดนั้นมาให้ข้าดูหน่อยได้หรือไม่”

ตงฟางเจวี๋ยแย้มยิ้มออกมาเล็กน้อย “เจ้ากลัวข้ามิกินงั้นรึ? วางใจเถิด ข้าทำตามที่เจ้ากำชับเอาไว้ทุกอย่าง กินยาตรงตามเวลา ทั้งยังปรับเปลี่ยนการกินของตัวเองอีกด้วย ผลลัพธ์ก็เป็นดั่งที่เห็น”

ถึงแม้จะเป็นเพียงช่วงระยะเวลาสั้น ๆไม่กี่วัน ทว่า อาการของเขาดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมากนัก

หากเป็นช่วงก่อนหน้านั้นละก็ มิต้องเอ่ยถึงการเดินนาน ๆ เช่นนี้เลย แม้แต่การยืนตัวตรงก็ยังลำบาก

“ท่านพยายามกินตามนี้ไปช่วงระยะเวลาหนึ่งเถิด หลังจากสภาพร่างกายของท่านดีขึ้นแล้วนั้น ข้าจักคิดหาวิธีจัดการกับอาการบาดเจ็บเก่าของท่านอีกทีหนึ่ง” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว “หากระบบทางเดินอาหารของท่านมิฟื้นคืนกลับมาเป็นปกติละก็ เกรงว่าอาการป่วยของท่านก็ยากที่จะจัดการ”

“ได้” คิ้วของตงฟางเจวี๋ยคล้ายกับยกยิ้มขึ้นมา “น้องสะใภ้ นับว่าเจ้ามาได้ถูกช่วงเวลายิ่งนัก”

ตงฟางเจวี๋ยจึงเข็นรถเข็นของตนเองเข้าไปยังห้องตำรา ไม่นานนัก เขาพลันยกตำราออกมากองหนึ่ง “นี่คือของขวัญตอบแทนที่ข้าได้จัดเตรียมเอาไว้ให้กับเจ้า”