ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 364

ราชองครักษ์ภายในจวนอ๋องที่ถูกล่อลวงออกไปนั้น หลังจากที่รู้ว่าตนเองถูกหลอกจึงรีบร้อนกลับมาที่จวนอ๋องสามในทันที

พวกเขามิคิดเลยว่าภายในจวนจักมีขอทานมากมายเข้ามาเช่นนี้ พร้อมทั้งรีบร้อนไล่เหล่าขอทานออกไปในทันที

ในยามนี้ ภายในห้องจัดงานเลี้ยงเต็มไปด้วยความโกลาหลวุ่นวาย พร้อมทั้งกลิ่นเหม็นหึ่งที่ลอยไปทั่วทุกที่

พ่อบ้านโมโหยิ่งนัก พลางชี้นิ้วสั่งการราชองครักษ์ให้นำตัวกลุ่มขอทานที่หนีเตรียมจับขังคุกไปในทันที

“โธ่ จวนอ๋องสามขี้เหนียวยิ่งนัก องค์หญิงกล่าวแล้วว่าชื่นชอบความสนุกสนานรื่นเริง ทั้งยังเชื้อเชิญคนมากมายให้มาเข้าร่วม พวกเจ้ากระทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรกัน? รังแกผู้อ่อนแอกว่าอยู่งั้นหรือ?” เหอเย่กลอกตามองบน “ผู้คนเหล่านี้เป็นบุคคลที่ได้รับเชิญมาจากจวนอ๋องหลูหยาง อะไรกัน พวกเจ้าต้องการใช้ความรุนแรงกับคนของอ๋องหลูหยางงั้นหรือ?”

“เจ้า!” พ่อบ้านชี้นิ้วไปที่เหอเย่ “ขอทานพวกนี้หาได้คู่ควรเข้ามาในจวนท่านอ๋องสามไม่ เจ้าหยุดพูดจายุยงส่งเดชได้แล้ว”

“ไม่คู่ควร?” เหอเย่หัวเราะเยาะเย้ยออกมา “เหตุใดไม่คู่ควรเล่า? ฮ่องเต้รักราษฎรดั่งบุตรหลาน ท่านอ๋องหลูหยางเองก็เช่นกัน จักขอทานก็ดี ท่านอ๋องก็ได้ ต่างก็เป็นบุตรหลานขององค์ฮ่องเต้ทั้งนั้น เหตุใด บุคคลที่ท่านอ๋องหลูหยางเอ่ยเชื้อเชิญพวกเขาให้มาร่วมดื่มกินงานมงคลเช่นนี้ ถึงมิคู่ควรเข้ามาในจวนอ๋องสามเล่า? พ่อบ้าน ท่านกำลังดูถูกคนของจวนอ๋องหลูหยางอยู่ใช่หรือไม่? หรือว่า ท่านกำลังสงสัยในตัวฮ่องเต้?”

พ่อบ้านมิคิดว่าเหอเย่จะเอ่ยออกมาชัดถ้อยชัดคำเช่นนี้ เขาโมโหเสียจนหูตาพลันมีควันออกมา

ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นวันนี้ นับว่าเป็นการฉีกหน้าอ๋องสามยิ่งนัก เขาเองก็มิกล้าสร้างปัญหาอีกต่อไป พ่อบ้านจึงทำได้เพียงโบกไม้โบกมือไปมา พร้อมทั้งเก็บกดอารมณ์โกรธของตนเองเอาไว้ เพื่อบอกให้ราชองครักษ์ปล่อยตัวขอทานออกไป พลางสั่งให้คนปิดประตูจวนในทันที

ฉินเหยี่ยนเย่ว์และตงฟางหลีที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดด้านหน้าประตูจวนท่านอ๋องสามนั้น

“ข้ามิคิดเลยว่าเย่ว์ลู่จะลงมือโหดร้ายเช่นนี้” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ได้แต่ถอนหายใจออกมา

ทำลายงานมงคลของตนเอง ตบหน้าเจ้าบ่าว ดุด่าแม่ย่า ทั้งยังแสร้งทำว่าตนเองเป็นบ้าใบ้ ในยามนี่ยังนำกลุ่มขอทานมากมายมาที่จวนท่านอ๋องสามอีก

ช่างเป็นสตรีที่ร้ายกาจยิ่งนัก

ตงฟางหลีพลันขมวดคิ้วเป็นปม ก่อนจะกล่าวออกมาว่า “บุ่มบ่าม”

“งั้นหรือ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว “สำรับมงคลหาได้มีผู้ใดแตะต้องไม่ หากจะทิ้งไปเช่นนี้นับว่าเสียดายยิ่ง การกระทำของเย่ว์ลู่ไม่เพียงแต่ทำให้ท่านอ๋องสามรังเกียจเท่านั้น แต่ยังทำให้ขอทานเหล่านี้อิ่มท้องด้วย”

ตงฟางหลีพลางกล่าวออกมาอย่างเย็นชา “เจ้าจักไปเข้าใจอันใด? พี่สามหาใช่บุคคลที่จะรับมือได้ง่าย ๆ ไม่ ขอทานพวกนี้ เกรงว่าจะมีชีวิตอยู่รอดไม่ถึงเช้าวันพรุ่งนี้ด้วยซ้ำ”

“ถึงแม้ว่าศาลาว่าการและศาลต้าหลี่จะมีข้อมูลเกี่ยวกับพวกเขา ทว่า ใบหน้าของขอทานนั้นสกปรกมอมแมมยิ่งนัก ยากที่จะระบุตัวตนได้ว่าผู้ใดเป็นผู้ใด การตามหายิ่งยากเข้าไปอีก”

“หากว่าตามหาพวกเขาเป็นเรื่องยากละก็ แสดงว่าพี่สามจะสังหารคนก็ยากเช่นกัน” สีหน้าของฉินเหยี่ยนเย่ว์จึงเปลี่ยนไปเล็กน้อย “หรือว่า เขาตั้งใจจะสังหารผู้อื่นโดยไม่เลือกหน้างั้นหรือ?”

ตงฟางหลีส่ายหน้าไปมา “ข้าไม่รู้ เมื่อครู่เป็นเพียงแค่การคาดเดาของข้าเท่านั้น เหยี่ยนเย่ว์ เรื่องบางอย่างเจ้าก็มิอาจเข้าไปควบคุมมันได้ อย่าได้คิดมากไปเลย”

ภายในใจฉินเหยี่ยนเย่ว์นึกเป็นกังวลยิ่งนัก

ชีวิตของขอทานก็มีความสำคัญเช่นกัน

หากนางมิรู้ก็แล้วไป ทว่า เมื่อได้รู้ย่อมมิอาจปล่อยเรื่องเช่นนี้ไปได้ ทั้งยังทำให้ตนเองรู้สึกไม่ดีด้วย

“เมืองเหวินจิงมีพรรคยาจกหรือไม่?” นางเอ่ยถาม

“คือสิ่งใดกัน?” ตงฟางหลีมิเข้าใจ