ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 363

“พอแล้ว” ท่านอ๋องสามยืนอยู่ตรงกลางระหว่างพวกนางด้วยใบหน้ามืดหม่นนั้น “เสด็จแม่ สมองของเย่ว์ลู่ได้รับการกระทบกระเทือน ท่านที่เป็นผู้ใหญ่อย่าไปคิดเล็กคิดน้อยอันใดกับนางเลยพ่ะย่ะค่ะ”

“เย่ว์ลู่ เด็กดี เจ้าเห็นแก่หน้าข้าเสีย อย่าได้คิดก่อเรื่องก่อราวอีกเลย หากถึงเรือนหอเมื่อใดแล้ว เจ้าอยากจะด่าข้าตีข้า ก็ให้มาลงที่ข้าเถิด”

“หน้าตาของท่าน?” เย่ว์ลู่แย้มยิ้มกล่าวออกมา “ท่านคู่ควรกับมันงั้นหรือ?”

“ข้าไม่คู่ควร” ท่านอ๋องสามพยายามลดเสียงเบา “เย่ว์ลู่ หากเจ้ายังคิดสร้างปัญหาต่อไป หาได้ส่งผลดีต่อท่านอ๋องหลูหยางไม่”

เย่ว์ลู่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

นางพลันมองดูใบหน้าของฮ่องเต้ที่ค่อย ๆ มืดคล้ำลงเรื่อย ๆ เห็นได้ชัดเลยว่าพระองค์กำลังพิโรธ

หากนางยังทำตัวเหิมเกริมเช่นนี้ต่อไป หาได้ส่งผลดีต่อนางและท่านปู่ไม่

เย่ว์ลู่จึงมิคิดโวยวายอีกต่อไป พลางยืนนิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนแววตาจะมองเหม่อลอยออกไปไกล

จู่ ๆ

คล้ายกับมีลมสายหนึ่งพัดผ่านเข้ามา ทำเอาทั่วร่างของนางกระตุกไปสองสามครั้ง คล้ายกับว่านางสะดุ้งตื่น

“ข้า ข้าอยู่ที่ใดกัน? เกิดอะไรขึ้น?”

เย่ว์ลู่พลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ด้วยความประหลาดใจ “พวกท่านเป็นอันใดไป? ข้า ข้าปวดหัวยิ่งนัก”

เย่ว์ลู่พยายามเอามือกุมหัวตัวเอง ก่อนจะเบิกตาโตออกมาว่า “มงกุฎหงส์ของข้าเล่า?”

“ข้า......”

ทันใดนั้น นางคล้ายจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ใบหน้าถึงกับซีดเผือดไปในทันที ก่อนจะคุกเข่าโค้งคำนับลง “เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ฝ่าบาทเพคะ เย่ว์ลู่สมควรตายยิ่งนัก เมื่อครู่เย่ว์ลู่เพิ่งทำสิ่งมิสมควรให้อภัยลงไปใช่หรือไม่เพคะ?”

“ได้โปรดลงโทษหม่อมฉันเถิดเพคะ พระสนมซูเพคะ ท่านทุบตีหม่อมฉันเถิดเพคะ เมื่อครู่หม่อมฉันมิรู้ว่าเกิดอันใดขึ้นกันแน่ หม่อมฉันรู้แต่เพียงว่าตนเองปวดหัวยิ่งนัก หม่อมฉันทำสิ่งใดลงไปกัน?”

เย่ว์ลู่พลันร่ำไห้ไปทั้งยังเอ่ยโทษตนเอง คล้ายกับผู้ป่วยจิตเภทยิ่งนัก

ฮ่องเต้พลางมองดูการแสดงของเย่ว์ลู่ด้วยความเย็นชา

พูดจบ พลันมีขอทานกลุ่มหนึ่งพุ่งตัวเข้ามาในทันที เสื้อผ้าที่ขาดหลุดลุ่ย ทั้งสกปรกเหม็นหึ่ง พากันขนบ้านขนเมืองเข้ามา รุมล้อมในห้องจัดงานเลี้ยง

พ่อบ้านถึงกับตกตะลึงไปในทันที “นี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปในทันที “ขอทานพวกนี้มาจากที่ใด? เร็ว พวกเจ้ารีบเข้ามาไล่คนพวกนี้ออกไปเสีย ราชองครักษ์เล่า? พวกเขาทำอะไรกันอยู่?”

หลังจากที่เหล่าขอทานได้กลิ่นหอมหวนของอาหารอยู่นานแล้ว พวกเขาก็มิอาจทนไหวอีกต่อไป พากันผลักกลุ่มคนที่มาคอยขัดขวางออกไป เพื่อวิ่งมายังหน้าโต๊ะอาหาร ก่อนจะใช้มือสกปรกหยิบจับอาหารเข้ามาโยนใส่ปากด้วยความเอร็ดอร่อย

เหล่าข้ารับใช้ที่มิเคยเห็นการกระทำเช่นนี้ จึงถูกพวกขอทานที่หิวโหยผลักออกไป บางคนถึงกับล้มลงบนพื้น

เหล่าขอทานที่จิตใจมุ่งอยู่แต่การแย่งชิงอาหารนั้น หาได้สนใจคนที่อยู่ใต้เท้าของพวกเขาไม่ เหล่าคนที่ล้มลงก็ถูกเหยียบย่ำไปมา บ้างก็ถูกเหยียบเสียกระดูกซี่โครงหักไปหลายซี่

บรรยากาศภายในห้องจัดเลี้ยงนั้น จึงเต็มไปด้วยภาพของขอทายมากมายที่กำลังกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อยด้วยความน่ากลัว

“ราชองครักษ์หายไปไหนกันหมด?” พ่อบ้านที่โมโหจนแทบจะกระอักเลือดออกมา

ฉากเลวร้ายที่อยู่ตรงหน้า มิต่างอันใดกับการเยื้องย่างเข้าสู่ขุมนรก