ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 371

“เมื่อเวลาผ่านไปนาน พวกโจรขโมยต่างรู้ว่าหอคอยแห่งนี้ถูกนักพรตเต๋าเทียนหลิงสาปไว้ แล้วก็ไม่กล้าเข้าใกล้อีกเลย”

ขณะที่เขาพูดก็เปิดประตูหอคอย

ในหอคอยมืดมาก

ครั้นมองผ่านแสงจากภายนอก จะเห็นได้ว่าเต็มไปด้วยข้าวของระเกะระกะ

“ก่อนหน้านี้นักพรตเต๋าเทียนหลิงดูเหมือนจะเอาที่นี่เป็นห้องเก็บของมาก่อน หลังจากที่เขาจากไป พวกเราก็ปล่อยมันไว้เป็นอนุสรณ์ โดยไม่มีผู้ใดแตะต้อง” ปรมาจารย์ลัทธิเต๋าอวิ๋นเฮ่อกดของบางอย่าง จากนั้นช่องว่างที่มืดสลัวก็สว่างขึ้นในทันใด

ดวงตาของฉินเหยี่ยนเย่ว์เบิกกว้าง

แสงที่สว่างจ้านี้ แน่นอนว่าไม่ใช่อุปกรณ์ให้แสงสว่างอย่างเทียนที่ต่างมีครอบครองกัน

หรือว่า...

“นี่คือไข่มุกราตรีที่ทำขึ้นเป็นพิเศษโดยนักพรตเต๋าเทียนหลิง หลังจากจุดมันขึ้น ก็ดูราวกับแสงอาทิตย์ทีเดียว วิเศษมาก” ปรมาจารย์ลัทธิเต๋าอวิ๋นเฮ่อแบบไม่แปลกใจ “น่าเสียดายที่ใช้ได้เฉพาะในหอคอยแห่งนี้เท่านั้น”

“พระชายา นี่ก็คือบันไดในภาพ” เขาชี้ไปด้านหน้า “หากถอดรหัสภาพบนกระดาษสีน้ำตาลไม่ได้ ก็จะไม่สามารถปีนขึ้นไปได้ แล้วก็จะไม่สามารถไปถึงจุดสูงสุดของหอคอยได้เช่นกัน”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์เงยหน้าขึ้นมองบันไดวน ตกตะลึงและเหลือเชื่อ

หอคอยนี้มีเพียงบันไดนี้ที่จะสามารถขึ้นไปได้ บันไดเชื่อมต่อจากล่างขึ้นบน หมุนวนขึ้นเป็นรูปเกลียวคู่ ซ้อนกันเป็นชั้น ๆ โค้งเป็นรูปทรงที่สวยงาม ฝีมือประณีตละเอียดอ่อน ทำให้ผู้คนตกตะลึงได้

บันไดวนในยุคปัจจุบันนั้นหาใช่เรื่องแปลกไม่

นอกจากพิพิธภัณฑ์ที่มีชื่อเสียงบางแห่งแล้ว อาคารอันโอฬารเช่นนี้ก็ยังปรากฏในเมืองใหญ่บางแห่งอีกด้วย

แต่ในยุคนี้ ในที่แห่งนี้ เมื่อเห็นบันไดรูปทรงสมัยใหม่เช่นนี้ นางก็ตกอยู่ในภวังค์เล็กน้อย

“ท่านปรมาจารย์ หากเหยียบผิดจะทำเช่นไร?” นางมองไปยังปรมาจารย์ลัทธิเต๋าอวิ๋นเฮ่อ “จะมีอาวุธลับปรากฏออกมาหรือไม่?”