ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 378

”ยัยหนู นิสัยของหลานก็ยังใจร้อนเกินไปเช่นเดิม” นักพรตเต๋าเทียนหลิงถอนหายใจ “ถ้าปู่ไม่อธิบายให้หลานฟังอย่างชัดเจน และบอกคำตอบโดยตรงให้หลานไปเลย หลานฟังแล้วจะยิ่งหงุดหงิดมากขึ้น ไม่แน่อาจจะถอนเคราของปู่ออกเกลี้ยงเลยด้วยซ้ำ”

“ฟังถึงตอนนี้แล้ว หลานก็น่าจะเข้าใจอะไรบ้างได้แล้วใช่ไหม? ระยะพิกัดทั้งหมดในหินจันทรานั้นล้วนตั้งอยู่ในมิติเสมือนจริง และจะไม่รบกวนถึงโลกอื่น แต่ว่าตอนที่หินจันทราตรวจสอบความถูกต้องของระลอกคลื่นจิตวิญญาณของหลานนั้น จิตวิญญาณที่เยาว์วัยของหลานกับร่างกายยังไม่สอดคล้องกันอย่างสมบูรณ์ ในข้อผิดพลาดที่เกิดจากปัจจัยที่ไม่ได้ตั้งใจ หลานได้ไปเปลี่ยนระยะพิกัด และสถานีฐานบางแห่งก็ถูกถ่ายโอนมายังโลกนี้”

“หนูเปลี่ยนระยะพิกัดเหรอ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ชี้ไปที่ตัวเอง

“ใช่ หลานเปลี่ยนระยะพิกัดที่ก่อนหน้านี้ไม่สามารถเปลี่ยนได้ หลานอาจจำไม่ได้ ว่าโลกนี้นั้น ครั้งหนึ่งหลานเคยมาแล้ว” นักพรตเต๋าเทียนหลิงอธิบาย “ปู่จำได้ว่ามันเป็นฤดูหนาว”

“หนูเคยมาที่นี่เหรอ?”

“อืม หลังจากที่หลานสัมผัสกับหินจันทราแล้วก็ไม่ได้สติเลย ปู่กลัวมาก กลัวว่าหลานเองก็จะโง่หรือเป็นบ้าไปจนตายเหมือนพวกเขา ปู่สังเกตวงโคจรของหินจันทรา เห็นว่ามีระยะพิกัดถูกเปลี่ยนแปลงไป ด้วยการวิเคราะห์ตำแหน่งมาเป็นเวลานาน ปู่เลยค้นพบการมีอยู่ของโลกนี้เช่นกัน วิญญาณที่บิดเบี้ยวของหลานก็ตกลงมาสู่โลกนี้ด้วย”

ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรได้ เขาชะงักและโบกมือ “ยังไงหลานก็ไม่เข้าใจอยู่ดี ยัยหนู หลานแค่ต้องจำไว้ ว่าระยะพิกัดเหล่านี้หลานเปลี่ยนด้วยตัวเอง และการมาที่นี่มันก็เป็นทางเลือกของตัวหลานเอง นี่คือฟ้าลิขิต”

“ทางเลือกของตัวหนูเอง? หนูเคยเลือกไปเมื่อไรกัน? หนูถูกกลุ่มชายชุดดำจับตัวไป และไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกระโดดลงทะเล” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ขมวดคิ้ว “ตาแก่ หนูไม่เข้าใจ”

สิ่งที่ปู่พูดเหล่านี้ นางไม่เข้าใจเลย

แม้จะสามารถเข้าใจได้ง่าย ๆ แต่ก็เป็นเพียงผิวเผินเท่านั้น มีชุดข้อมูลมากมายเข้ามาเต็มหัวจนสมองจวนเจียนจะระเบิด

“เฮ้อ” นักพรตเต๋าเทียนหลิงถอนหายใจ “ยัยหนู หลานยังจำสิ่งที่ปู่เคยบอกกับหลานได้ไหม ว่าแหวนนี้สามารถใช้เป็นเครื่องรางป้องกันตัวได้? อันที่จริง ปู่รู้มานานแล้วว่าพวกเขาจะตามหาหลานเจอแน่นอน ตอนที่หลานตกอยู่ในอันตรายถึงแก่ชีวิต แหวนจะกระตุ้นสถานีฐานที่นี่โดยอัตโนมัติ และหลานก็จะถูกดึงมาที่นี่ด้วย”

“ยัยหนู ปู่ขอโทษหลาน ขอโทษพ่อแม่หลานด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะปู่เข้าร่วมโครงการนี้ ครอบครัวของพวกเราก็คงไม่พบเจอกับเรื่องแบบนี้”

“แล้วปู่ล่ะ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ถาม “ปู่คะ ตอนนี้ปู่อยู่ที่ไหน? หนูจะกลับไปได้ยังไง?”

ตั้งแต่ตกใจในช่วงแรก จนถึงสับสนในช่วงกลาง ครั้นได้ยินมาถึงตอนนี้ เขายิ่งกลัวมากขึ้น

ฉินเหยี่ยนเย่ว์กำลังถามว่าจะจากไปอย่างไร!

อย่างที่เขาคาดการณ์ไว้ นางอยากจะจากไป นางอยากจะทิ้งเขาไป

“เหยี่ยนเย่ว์” เขาไม่สนใจสิ่งใด เดินตรงไปหานางด้วยสีหน้าจริงจัง น้ำเสียงทุ้มลึก “เจ้าจะจากไปจริง ๆ หรือ?”

เมื่อฉินเหยี่ยนเย่ว์เห็นตงฟางหลีก็ตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด

หลังจากพูดคุยมากมายกับปู่ นางได้รู้บางเรื่องที่เกินกว่าสามัญสำนึก แล้วก็รู้เหตุผลว่าทำไมนางถึงมาโลกนี้เช่นกัน