ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 382

การเดินทางกลับไม่ราบรื่นนัก

มือขวาตงฟางหลีใส่เฝือกไว้ น้ำหนักตัวของฉินเหยี่ยนเย่ว์จึงไปรวมอยู่ที่มือซ้ายของเขาแทน ระยะทางจากวัดวั่นเฮ่อมาจนถึงรถม้า ทำเอาเขาเดินได้ยากลำบากเป็นพิเศษ

ปรมาจารย์ลัทธิเต๋าอวิ๋นเฮ่อต้องการจะเข้ามาช่วย ถูกเขาจ้องกลับไปอย่างดุดัน

อากาศอันหนาวเย็นและถนนลื่น เขาเกิดความกลัวว่าจะพานางลื่นล้มด้วยกัน จึงเดินอย่างระมัดระวังตลอดเวลา

ฉินเหยี่ยนเย่ว์สูดดมกลิ่นที่คุ้นเคยจากตัวของเขา ด้วยอาการครึ่งหลับครึ่งตื่น นางจึงได้โอบรอบต้นคอของเขาเบา ๆ ก่อนจะหาที่ท่าสบาย ๆ ขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา

ทว่า ครั้นออกจากวัดวั่นเฮ่อมาแล้วนั้น พลันมีความรู้สึกเหนื่อยล้าหนึ่งสายพรั่งพรูขึ้นมา

ความเหนื่อยล้านั้น มิใช่ความเหนื่อยล้าจากร่างกาย แต่เป็นสภาพจิตใจที่ซึมเซาจนถึงขีดสุด

เดิมทีก็เป็นเพียงแค่การนอนหลับไปเท่านั้น แต่เมื่อความเหนื่อยล้าอันรุนแรงพรั่งพรูเข้ามา สติสัมปชัญญะของนางก็เลือนรางมากขึ้นเรื่อย ๆ

ท้องฟ้าและผืนดินกำลังเปลี่ยนแปลง ภาพทิวทัศน์ก็กำลังเปลี่ยนเช่นกัน

นางรู้สึกได้ว่าตนเองมิได้อยู่ในวัดวั่นเฮ่ออีกต่อไป มองไม่เห็นหิมะที่ขาวโพลน เสียงลมหนาวหวีดหวิวเช่นกัน แต่มาปรากฎตัวขึ้นยังภายในห้องอันอบอุ่นแห่งหนึ่งแทน

ห้องเป็นสีชมพู ที่หลังคามีดวงดารากำลังเปล่งประกายระยิบระยับ ถึงแม้จะเป็นเวลากลางคืน ก็ส่องสว่างเสียจนทำให้ห้องเกิดความอบอุ่นและน่ารักขึ้นมา

“เป็นห้องของข้า?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ตกใจเล็กน้อย

ทั้งรูปภาพและการตกแต่งภายในห้องนั้น นางรู้สึกคุ้นเคยเป็นยิ่งนัก นี่เป็นห้องเด็กที่นางเคยอาศัยเมื่อครั้งยังวัยเยาว์

ต่อมาเมื่ออายุมากขึ้น รู้สึกว่าการอาศัยอยู่ในที่แห่งนี้นั้นน่าอับอายยิ่งนัก จึงได้ย้ายไปยังห้องอื่น

นาง กลับมายังที่แห่งนี้งั้นหรือ?

ระหว่างที่กำลังตื่นตกใจนั้น นางพลันมองเห็นตนเองในวัยเจ็ดถึงแปดขวบลงจากเตียงมาด้วยท่าทีสะลึมสะลือ ก่อนจะเดินเตร่อยู่ภายในห้องหนึ่งรอบ เมื่อหาผู้ใดไม่เจอ จึงบุกเข้าไปในห้องใต้ดินอย่างมึนงง

“นี่คือ!” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ไม่กล้าเชื่อ

เรื่องที่เข้ามายังห้องใต้ดิน นางมีเพียงความทรงจำที่เลือนรางมาก ๆ จำได้ลาง ๆ ว่ามีเรื่องเช่นนั้น แต่เคยเกิดเรื่องอะไรขึ้นนั้น กลับจำไม่ได้ทั้งสิ้น