ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 383

นางคว้าไว้ไม่ได้ สัมผัสก็ไม่ได้ ทำได้เพียงร้อนรน

ครั้นผ่านไปได้สองถึงสามนาที ปู่ก็พบความผิดปกติจากทางฝั่งนี้ พลันรีบเข้ามาทันที ทันทีที่เห็นนางล้มอยู่ด้านในอุปกรณ์ ใบหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นขาวซีดทันใด เขาร้องเรียกอย่างรีบร้อน กลับมิอาจปลุกนางให้ตื่นขึ้นมาได้

ปู่ทรุดนั่งลงกับพื้นด้วยใบหน้าซีดเผือดราวกับขี้เถ้า สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นหนักอึ้งยิ่งนัก

เขาทดลองอยู่หลายวิธี ล้วนแต่ล้มเหลว

ปู่คุกเข่าลงกับพื้นอุ้มกอดนางที่ยังวัยเยาว์เอาไว้ร้องไห้ออกมาเสียงดัง เขาร้องไห้พลางกล่าวโทษตนเองไปด้วย

ฉินเหยี่ยนเย่ว์มองแล้วก็ปวดใจยิ่งนัก

ตาเฒ่ามักจะใช้น้ำเสียงผ่อนคลายมาอธิบายเรื่องนี้อยู่เสมอ เมื่อได้มาเห็นจริง ๆ ถึงได้รู้ว่า ตอนนั้นตาแก่คงจะทุกข์ใจเป็นยิ่งนัก

ปู่ไม่ยินยอมให้นางตายไปทั้งอย่างนี้ จึงได้ตรวจสอบอุปกรณ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุด ก็ค้นพบตัวเลขที่ถูกปรับเปลี่ยนท่ามกลางตัวเลขแปลกประหลาดจำนวนมากมายเหล่านั้น

ครั้นเมื่อเห็นว่ามีตำแหน่งที่ถูกเปลี่ยนไป ปู่ก็ตกตะลึง แล้วก็มีความหวังเลือนรางเพิ่มขึ้นมาเช่นกัน ก่อนจะทำการศึกษาค้นคว้าทั้งวันทั้งคืน

ในที่สุด หลังจากผ่านพ้นไปหลายวัน ปู่ก็ประสบความสำเร็จในการค้นพบว่า พิกัดที่นางได้ทำการปรับเปลี่ยนนั้น ได้ย้ายสถานีฐานที่ตั้งอยู่ในมิติเสมือนจริงมายังโลกแห่งความเป็นจริง

จิตวิญญาณของนาง ถูกหินจันทราดึงมาอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงใบนั้น จากนั้นก็หาผู้ที่มีความยาวคลื่นเท่ากันกับนาง ให้นางเข้าไปอยู่ในร่างนั้น

ปู่ที่รู้ว่าจิตวิญญาณของนางมิได้ถูกบิดจนสลายหายไปหมด แต่ได้ใช้อีกวิธีหนึ่งเอาชีวิตรอดแทน ก็ร้องไห้พลางหัวเราะออกมา กระโดดโลดเต้น ดีอกดีใจราวกับเด็ก ๆ

“นี่!”

ยามที่ฉินเหยี่ยนเย่ว์เห็นการค้นคว้าของปู่ได้อย่างชัดเจน พลันตื่นตระหนักเป็นยิ่งนัก

ปู่สามารถระบุตำแหน่งจิตวิญญาณที่นางอยู่ได้ ทว่า จิตวิญญาณที่ถูกดึงไปนั้น บังเอิญได้เข้าไปในร่างของเจ้าของร่างเดิม!

ไม่แปลกใจที่ปู่เคยพูดว่านางเคยมาครั้งหนึ่ง

ในกระจกเงาระบุตำแหน่งของปู่ นางมองเห็น หลังจากที่จิตวิญญาณของนางเข้าไปในร่างของเจ้าของร่างเดิมแล้ว ความทรงจำได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง จนมิอาจจำเรื่องราวก่อนหน้านี้ได้ นางเติบโตมาเฉกเช่นเดียวกับคนทั่วไป ก่อนจะถูกจับตัวไปเป็นเชลยในระหว่างสงคราม กลายเป็นทาส และตายอย่างน่าเวทนา

ครั้นปู่ที่เห็นจุดจบนี้เข้ามิอาจทำใจยอมรับได้ จึงก้มหน้าก้มตาศึกษาต่ออยู่เป็นเวลานาน จนในที่สุด หลังจากที่ล้มเหลวมานับครั้งไม่ถ้วน ท่านก็หาวิธีแก้ไขจนเจอ