ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 385

“เหยี่ยนเย่ว์ อย่าร้องไห้ แล้วตื่นขึ้นมาก่อนดีหรือไม่?”

“เหยี่ยนเย่ว์ ตื่นได้แล้ว รีบตื่นขึ้นมาเถอะ”

น้ำเสียงที่เย็นเยียบประหนึ่งหยกดังก้องที่ข้างหูไม่หยุด เมื่อเสียงดังขึ้นแต่ละครั้ง ได้แทงทะลุไปถึงก้นบึ้งหัวใจ

น้ำเสียงของเขาราวกับมีมนต์ขลัง ขจัดความโศกเศร้า และขับไล่ความโดดเดี่ยวของนางให้พ้นไป

เสียงนั้นชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ สติสัมปชัญญะที่เรือนรางของนางก็ค่อย ๆ กลับมาอย่างช้า ๆ

ยามที่ฉินเหยี่ยนเย่ว์ลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ สิ่งแรกที่ปรากฏสู่สายตานั้น คือม่านเตียงที่ทำขึ้นจากผ้าบาง ๆ ที่คุ้นตา

ก่อนจะตามมาด้วย ใบหน้าหล่อเหลาของตงฟางหลีที่ปรากฎขึ้นตรงหน้า

บนใบหน้าที่เย็นชาอยู่ตลอดเวลานั้น มีสีหน้าตื่นเต้นอย่างยากที่จะแสดงออกมา

“เหยี่ยนเย่ว์ ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นแล้ว เจ้าฟื้นขึ้นมาจริง ๆ แล้ว” เขากุมมือของนางเอาไว้ นิ้วทั้งสิบประสานกัน “หากเจ้าไม่ตื่นขึ้นมา ข้าก็จะรื้อถอนสำนักหมอหลวงทิ้งเสีย”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์รู้สึกมึนงงเล็กน้อย ชั่วขณะหนึ่งนั้น ถึงกับแยกไม่ออกว่าเป็นความฝันหรือโลกแห่งความเป็นจริง

“เหยี่ยนเย่ว์?” ตงฟางหลีเห็นนางมีท่าทีแปลกไป จึงเอามือของนางมาวางไว้บนใบหน้าของตน “เจ้ายังจำข้าได้หรือไม่?”

นางสัมผัสแก้มของตงฟางหลี “ย่อมจำได้อยู่แล้ว ตงฟางหลี หม่อมฉัน...ที่นี่คือที่ไหน?”

“คนโง่ เจ้าย่อมอยู่ในห้องของข้า” ตงฟางหลีลำคอตีบตัน “เหยี่ยนเย่ว์ เจ้าอย่าเพิ่งขยับตัวส่งเดช ข้าจะไปเรียกลู่ซิว”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์เห็นว่าเขากำลังจะเดินไป จึงดึงชายแขนเสื้อของเขาเอาไว้ พลางขมวดคิ้วเป็นปมแน่น “เกิดเรื่องอะไรขึ้น? หม่อมฉันเป็นอะไรไปหรือ?”

นางจำได้เพียงว่า เห็นร่างเงาของปู่บนหอคอยวัดวั่นเฮ่อ หลังจากนั้นก็ผล็อยหลับไปอย่าน่าประหลาด

ครั้นผล็อยหลับไปแล้ว สภาพจิตใจก็ตกลงสู่สภาวะที่เหนื่อยล้าจนถึงขีดสุด หลังจากนั้น ก็ได้ฝันที่แปลกประหลาดและอันยาวนานฝันหนึ่ง

“หม่อมฉันเพียงฝันไปเท่านั้น” นางมองเทียนสีแดงที่ส่องสว่างอยู่ภายในห้อง เงาสะท้อนบนหน้าต่างกำลังสั่นไหว “อา ฟ้ามืดแล้ว หม่อมฉันหลับไปนานเลย”

“เจ้าหลับไปนานมากจริง ๆ” ตงฟางหลีพูดด้วยความกังวลใจ “เหยี่ยนเย่ว์ เจ้ารู้ไหมว่า เจ้าหลับไปถึงเจ็ดวันเต็ม”

“เจ็ดวันนี้ ไม่ว่าจะเรียกอย่างไร เจ้าก็ไม่ตื่นขึ้นมา”