ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 92

ตงฟางหลีสีหน้าดำทะมึนขึ้นมาทันควัน ขณะที่คิดจะขับไล่นางให้ออกไปนั้น พลันนึกถึงความฝันเมื่อสักครู่ขึ้นมาทันที

เหตุการณ์ในความฝันนั้นค่อย ๆ ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน ใบหน้าของเทพธิดาหญิงที่ป้อนยาเซียนตันให้แก่เขาทับซ้อนกับใบหน้าฉินเหยี่ยนเย่ว์

เช่นนั้นแล้ว มิน่าจะเป็นเพียงแค่ความฝัน

หรือบางที เขาอาจจะเดินมาจากนรกแล้วหนึ่งรอบจริง ๆ

ผู้ที่พาเขาออกมาจากนรก ก็มิใช่เทพธิดาหญิงแต่อย่างใด แต่เป็น...ฉินเหยี่ยนเย่ว์

ความรู้สึกที่ซับซ้อนพลุ่งพล่านขึ้นจากก้นบึ้งหัวใจเล็กน้อย และเมื่อความรู้สึกนั้นเข้าครอบงำ เขาจึงอดใจไม่ไหวที่จะรบกวนนาง ดังนั้นเขาจึงค่อย ๆ ชักมือกลับอย่างช้า ๆ

ซึ่งเป็นเวลาเดียวกันกับที่ฉินเหยี่ยนเย่ว์กำลังอยู่ในสภาวะกึ่งหลับกึ่งตื่น

ระหว่างที่นางกำลังสะลึมสะลือก็รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่ข้อมือ ราวกับมีอะไรบางอย่างดึงออกจากมือไป ฉินเหยี่ยนเย่ว์สะดุ้งจนสุดตัว สติสัมปชัญญะหวนกลับคืนมา

“ตู้เหิง?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ขมวดคิ้ว “เจ้ากลับมาแล้วหรือ?”

ภายในห้องไร้เงาของตู้เหิง ทว่า ข้อมือของตงฟางหลีกลับถูกดึงออกไปจากมือของนาง

ฉินเหยี่ยนเย่ว์อึ้งไปชั่วขณะ “ตงฟางหลี ท่านฟื้นแล้ว?”

ตงฟางหลีหลับตา ใบหน้ากลับมามีสีเลือดฝาดเล็กน้อย ทว่าริมฝีปากกลับขาวซีด

แพขนตายาวกระพริบเบา ๆ ใบหน้าหล่อเหลานั้นไม่ได้แปรเปลี่ยนไปดูอิดโรยเพียงเพราะใบหน้าขาวซีด ในทางกลับกันมีความงามอย่างผิดปกติเพิ่มขึ้นมาแทน

“ฝันไปหรอกหรือ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์หาว ก่อนจะวางมือลงบนหน้าผากตงฟางหลี

ตงฟางหลีที่แสร้งทำเป็นนอนหลับรู้สึกถึงสัมผัสอันอบอุ่นบนหน้าผาก ก่อนจะยกยิ้มขึ้นที่ริมฝีปากโดยที่ไม่มีผู้ใดรู้เห็น

“ยังมีไข้ต่ำ ๆ อยู่ ช่างทำให้ผู้อื่นเป็นห่วงเสียจริง” นางคว้าข้อมือของเขา ก่อนจะนอนลง เตรียมงีบอีกสักพัก

ตงฟางหลีหรี่ตาขึ้นมอง นัยน์ตาสองข้างมืดครึ้ม

เขามีเรี่ยวแรงไม่มากพอ โชคดีที่ครานี้ฉินเหยี่ยนเย่ว์เพียงแค่วางข้อมือลงบนข้อมือของเขาเท่านั้น จากนั้นไม่นานก็ดึงมือกลับไป

“ท่านฟื้นแล้วเพคะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว

“แล้วตู้เหิงล่ะ?”

“ไม่อยู่เพคะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์หยิบแอปเปิ้ลขึ้นมาหนึ่งชิ้น “ห้องนี้มีเพียงพวกเราสองคนเพคะ”

“มิต้องทำใบหน้าบึ้งตึงเช่นนั้นก็ได้เพคะ” นางหยิบแอปเปิ้ลเข้าปากของเขา แล้วกล่าวต่อ “ท่านอ๋องดื่มยาเยอะเกินไป ในปากจึงเกิดรสขมขึ้น เสวยแอปเปิ้ลให้หายตกใจก่อนเถิดเพคะ”

ตงฟางหลีเบือนศีรษะหนี ก่อนจะพ่นแอปเปิ้ลทิ้งด้วยสีหน้าเย็นชา

“ท่านจะเอาชนะแอปเปิ้ลไปไยเพคะ? แอปเปิ้ลบริสุทธิ์มากนะเพคะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาหยิบชิ้นแอปเปิ้ลออกไป “ท่านอ๋องพักผ่อนสักหน่อยเถิด ยามนี้ท่านยังมิอาจเคลื่นไหวได้มากนัก ทำได้เพียงเชื่อฟังหม่อมฉันเท่านั้น โกรธหม่อมฉันไปก็มิเป็นผลดีต่อท่านอ๋องหรอกเพคะ”

“...” นัยน์ตาคู่สวยของตงฟางหลีเต็มไปด้วยลมพายุ พลังกดดันจนทำให้บรรยากาศตึงเครียดเล็กน้อย “เกิดอะไรขึ้น?”

“ระหว่างเราสองคนหรือเพคะ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว “เรื่องที่ควรเกิด เรื่องที่ไม่ควรเกิด ล้วนได้เกิดขึ้นแล้วเพคะ”

“ฉินเหยี่ยนเย่ว์”

“ท่านอ๋องมีไข้สูง จึงตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายมากเพคะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ถอนหายใจ แล้วกล่าวต่อ “เมื่อเย็นวานนี้ท่านเกือบจะสิ้นพระชนม์แล้วเพคะ”