ทะลุมิติ เปลี่ยนชะตา ชีวิตนี้ของข้าต้องรุ่งโรจน์ นิยาย บท 244
บทที่ 244 ขี่ม้าด้วยกัน
“ว่าอย่างไรนะ แม่นางเสียวเป่ยถูกลักพาตัวไป?”
“แม่นางเสียวเป่ยคือใคร”
“ก็หญิงสาวที่ก่อนหน้านี้ติดตามหัวหน้าโรงงานถังไปรอบหมู่บ้านอยู่ช่วงหนึ่งอย่างไรเล่า ที่นางจะชอบสวมใส่กระโปรงสีฟ้าน่ะ”
“ไอหยา ข้าคิดออกแล้ว แม่นางคนนั้นเองหรือ นางมักจะชอบทักทายผู้คนด้วยรอยยิ้มเสมอ นางเป็นหญิงสาวที่รู้ความมากเชียวล่ะ เหตุใดจึงมีคนร้ายมาลักพาตัวนางไปได้?”
“เมื่อไม่กี่วันก่อนข้าได้พบกับเถี่ยจือและได้ยินเขาพูดว่าแม่นางเสียวเป่ยมีความสามารถในด้านการค้ามาก นางช่วยจินเฟิงหาเงินได้จำนวนไม่น้อย! ข้าว่าดีไม่ดีอาจมีคนอิจฉาก็เป็นได้”
“ใช่ ๆ ข้าก็ได้ยินเรื่องนี้มาเหมือนกัน แม่นางเสียวเป่ยส่งเงินที่นางหาได้ทั้งหมดกลับมาเพื่อสร้างไนปั่นด้ายและสร้างบ้านใหม่ให้กับหมู่บ้านของเรา รวมไปถึงเกลือที่จินเฟิงมอบให้เรา นั่นก็เป็นสิ่งที่แม่นางเสียวเป่ยส่งมาจากตัวเมืองเช่นกัน”
“น้องสาวคนเล็กของข้าช่วยหัวหน้าโรงงานถังทำงาน นางบอกว่ารายได้ของโรงงานจินเฟิงนำมาจ่ายเป็นค่าแรงที่โรงงานก็แทบไม่เหลือแล้ว เดือนที่แล้วจินเฟิงยังสนับสนุนการก่อสร้างโรงงานแห่งใหม่ขึ้นมาอีกด้วย โรงงานใหม่ต้องใช้เงินมากถึงร้อยกว่าตำลึงเงิน แน่นอนว่าเงินจำนวนนี้มาจากแม่นางเสียวเป่ย”
“หญิงสาวคนนี้ช่วยหมู่บ้านของเรามาก และตอนนี้นางกำลังถูกรังแก เราไม่อาจเพิกเฉยต่อนางได้ จินเฟิงพาพวกข้าเข้าเมืองไปช่วยนางด้วยเถิด!”
“ใช่ พาพวกเราไปช่วยนาง!”
ชาวบ้านตะโกนอย่างฮึกเหิมพร้อมถือมีดทำครัวและเคียวในมือมั่น เตรียมพร้อมที่จะเข้าเมือง
“ขอให้ทุกคนสงบลงสักครู่”
จินเฟิงยกมือขึ้นเป็นการส่งสัญญาณ จากนั้นชาวบ้านก็เงียบลง
“ข้าเข้าใจความรู้สึกของทุกคน และข้าก็รู้สึกขอบคุณมาก แต่ตัวเมืองอยู่ไกลเกินไป ทุกคนจะต้องใช้เวลาสองหรือสามวันในการเดินทางไปที่นั่น”
จินเฟิงกล่าวว่า “อีกอย่าง หากทุกคนเดินทางเข้าเมืองไปกันหมด แล้วโรงงานใหม่ผู้ใดจะเป็นคนสร้าง? ผู้ใดจะเป็นคนเผาอิฐ? เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกพี่เหลียงเถิด”
“ใช่ หากพวกเจ้าไปกันหมด แล้วพวกข้าจะทำอะไรเล่า?”
ทหารผ่านศึกตะโกนเสียงดัง “ไม่ใช่ว่าพวกเจ้าจะมาแย่งงานพวกข้าหรอกหรือ?”
ในการปกครองกองทหาร จางเหลียงมีนิสัยค่อนข้างร่าเริงและถือว่าทหารผ่านศึกทุกคนเป็นพี่น้อง อย่างไรก็ตาม เมื่อฝึกอบรมเขามักจะเข้มงวดและมีข้อกำหนดทางวินัยสูง ตามระเบียบวินัยแล้วในเวลานี้ทหารผ่านศึกไม่สามารถพูดอะไรได้
เมื่อเห็นจางเหลียงหันศีรษะและมองไป ทหารผ่านศึกที่ตะโกนก็ก้มหน้าลงและถอยหลังอย่างรวดเร็ว
“สิ่งที่พี่น้องทหารผ่านศึกพูดนั้นถูกต้อง ทุกคนควรทำงานของตัวเอง สงครามควรปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกพี่เหลียง เราต้องทำหน้าที่ของตนให้ดีและอย่าสร้างปัญหาให้จินเฟิง”
หัวหน้าหมู่บ้านก็ออกมาพูดว่า “ทุกคน กลับไปเถิด พรุ่งนี้เราต้องทำงาน”
หลังจากนั้นเขาก็ไล่ชาวบ้านทั้งหมดออกไป
แต่หัวหน้าหมู่บ้านถูกจินเฟิงดึงตัวเอาไว้
ตอนนี้ในลานเหลือเพียงบรรดาทหารผ่านศึกและทหารหญิงเท่านั้น จากนั้นสีหน้าของจินเฟิงก็ค่อย ๆ จริงจังขึ้น
“เมื่อครู่พวกเจ้าคงได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดแล้ว เราควรทำอย่างไรกันดี?”
“ท่านอาจารย์ หากมีผู้ใดกล้ามาแตะต้องคนในซีเหอวานของเรา พวกข้าไม่ยอมแน่นอน! ไม่ว่าใครก็ตามที่ลักพาตัวแม่นางเสียวเป่ยไป ขอแค่ท่านอาจารย์สั่งการ พวกข้าพร้อมที่จะบุก ข้าจางเหลียงจะนำตัวนางกลับมาให้จงได้!”
จางเหลียงเคยเรียกเขาว่าจินเฟิงหรือเสี่ยวเฟิงมาโดยตลอด แต่ตอนนี้ชื่อเสียงของจินเฟิงในหมู่บ้านเริ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ ดังนั้นเขาจึงเริ่มเปลี่ยนมาเรียกว่าท่านอาจารย์เหมือนคนอื่น ๆ อย่างค่อยเป็นค่อยไป
“ใช่ พวกข้าก็ไม่ยอมเช่นกัน!”
ทหารผ่านศึกตะโกนพร้อมกัน
“ดีมาก!”
จินเฟิงพยักหน้า “มู่หลานกับข้าจะพาคนออกไปก่อน พี่เหลียงช่วยจัดกำลังคนไว้ดูแลบ้านที่นี่ส่วนหนึ่ง จากนั้นสหายที่เหลือกับทหารหญิงค่อยออกเดินทางตามไป”
ตอนที่เอาชนะชาวตั่งเซี่ยงได้ จินเฟิงจับม้าศึกได้จำนวนมากและนำม้าศึกกลับมาด้วย ประกอบกับเมื่อพวกของชิ่งมู่หลานเดินทางมาที่นี่ทำให้เขามีม้าศึกเพิ่มมากขึ้นไปอีก
แต่ตอนนี้ต้าหลิวที่รับหน้าที่คุ้มกันถังเสียวเป่ยได้นำม้าส่วนหนึ่งออกไปยังกวางเหยวียน และม้าอีกส่วนหนึ่งก็รับหน้าที่ส่งของระหว่างเฮยเฟิงหลิ่งและซีเหอวาน ดังนั้นม้าที่เหลืออยู่จึงไม่เพียงพอต่อจำนวนคน
ถังตงตงเห็นผู้คนบนม้าทุกตัวจึงเอ่ยถามขึ้น
“เจ้าเพิ่งหัดขี่ม้าเมื่อไม่นานมานี้ มันอันตรายเกินไปที่จะเดินทางในเวลากลางคืน เจ้าควรไปพร้อมกับพวกพี่เหลียงภายหลัง” จินเฟิงกล่าว
“ไม่!” ถังตงตงที่เชื่อฟังอยู่เสมอ คราวนี้นางกลับส่ายหัวอย่างดื้อรั้นและเอื้อมมือไปคว้าสายบังเหียนม้า
ตอนนี้ถังเสียวเป่ยเป็นญาติเพียงคนเดียวของนาง นางรู้สึกทุกข์ทรมานราวกับว่าเวลาที่ผ่านไปแต่ละลมหายใจเชื่องช้ามาก และนางก็ทนไม่ไหวที่จะรอออกเดินทางไปกวางเหยวียนพร้อมกับจางเหลียง
“สิ่งนี้…”
จินเฟิงมองไปที่ดวงตาดื้อรั้นของถังตงตงและถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ “เช่นนั้นเจ้าไปกับข้าก็แล้วกัน”
อย่างไรเขาและถังตงตงก็ไม่ได้เป็นคนที่มีรูปร่างอวบอ้วน เมื่อรวมกันแล้วพวกเขาหนักกว่าเถี่ยฉุยไม่มากนัก การขี่ม้าในเวลากลางคืนก็ไม่น่าจะเร็ว และด้วยกำลังของม้าศึก นี่จึงไม่ใช่ปัญหาใหญ่
เมื่อได้ยินดังนั้นถังตงตงก็ปล่อยบังเหียนและจับมือของจินเฟิงพร้อมขึ้นไปนั่งบนหลังม้าด้านหน้าชายหนุ่ม
แม้ว่าจะค่อนข้างเบียดเสียด แต่นางก็สามารถนั่งลงได้ เพียงแต่ถังตงตงต้องอยู่ในอ้อมแขนของจินเฟิง
ทุกคนในซีเหอวานคิดว่านางเป็นคนของจินเฟิงอยู่แล้ว ไม่มีใครแปลกใจที่ทั้งสองขี่ม้าด้วยกัน รวมไปถึงกวานเสี่ยวโหรว
จินเฟิงรู้สึกว่ากวานเสี่ยวโหรวอายุเพียง 18 ปีเท่านั้น การมีลูกตอนนี้ไม่ดีต่อสุขภาพของนาง ดังนั้นเขาจึงคำนวณเวลาทุกครั้งและพยายามหลีกเลี่ยงช่วงตกไข่…
แต่กวานเสี่ยวโหรวไม่รู้เรื่องนี้ หลังจากแต่งงานกันมานาน นางก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะตั้งครรภ์ นางคิดเพียงว่ามันเป็นปัญหาของนางจากอาการเย่เม่ย และรู้สึกผิดอย่างยิ่ง ไม่เพียงแค่มีความกระตือรือร้นมากขึ้นกว่าเดิม แต่นางยังตั้งตารอให้จินเฟิงแต่งงานและรับถังตงตงเป็นอนุภรรยาเพื่อให้ตระกูลจินสามารถแตกกิ่งก้านได้เสียที
ตอนนี้จึงไม่มีร่องรอยของความหึงหวงบนใบหน้าของหญิงสาว มีเพียงความกังวลเป็นอย่างมากเท่านั้น
“สามี มันมืดแล้ว อย่าขี่เร็วนักเล่า…”
“ข้ารู้ ไม่ต้องกังวล ข้ากับตงตงออกไปแล้ว เจ้าช่วยดูแลโรงงานสิ่งทอและบ้านให้ดี อย่าให้เกิดปัญหา เข้าใจหรือไม่?”
จินเฟิงก้มลงและแตะแก้มของกวานเสี่ยวโหรวอย่างทะนุถนอม
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ทะลุมิติ เปลี่ยนชะตา ชีวิตนี้ของข้าต้องรุ่งโรจน์