ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยนำโชคของครอบครัวชาวนา นิยาย บท 123

ซูฉงยิ้มให้โจวเหิง ความรู้สึกเศร้าและอาลัยในใจของเขาค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นคำอวยพร

“น้องเหิง ขอบคุณเจ้าที่สอนพวกเรามากมาย พวกเราจะจดจำเจ้าไว้ตลอดไป”

ซูหวามองไปที่โจวเหิงด้วยสายตาจริงใจ ก่อนกล่าวคำขอบคุณ

ซูเสี่ยวหลิงไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ยิ้มบางๆ

โจวเหิงพยักหน้าและพูดว่า “ข้าก็เช่นกัน จะจดจำช่วงเวลานี้ไว้ตลอดไป”

ในใจของเขา คิดอยู่ว่าหากเขาต้องกลับบ้านจริงๆ เขาจะช่วยแก้ปัญหาที่ซูฉงและซูหวาไม่ได้เข้าเรียน แม้มันจะเป็นเรื่องยากสำหรับครอบครัวซูซานหลาง แต่สำหรับเขาแล้วกลับไม่ใช่เรื่องที่ยากเกินไป หากเขาได้กลับบ้าน เขาจะจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จก่อน

ข่าวนี้เดิมทีเขาตั้งใจจะบอกตอนนี้ แต่พอคิดดูอีกครั้ง เขาก็เลือกที่จะเก็บไว้ก่อน เพราะยังไม่แน่ชัดว่าเมื่อไรจะได้กลับไป และคิดว่าควรเก็บไว้เป็นเรื่องประหลาดใจสำหรับครอบครัวซูในภายหลังจะดีกว่า

ตอนเย็นขณะรับประทานอาหาร ตาเฒ่าอู๋พูดขึ้นว่า “อีกไม่กี่วันข้าจะพาเด็กน้อยคนนี้ออกไปข้างนอก ให้ได้เห็นโลกกว้างบ้าง”

ซูซานหลางและจ้าวซื่อมองซูเสี่ยวลู่ด้วยความรู้สึกสงสาร

กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ซูเสี่ยวลู่กลับรีบพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหวานใสว่า “ท่านพ่อ ท่านแม่ ไม่ต้องห่วงข้านะเจ้าคะ ข้าจะเป็นเด็กดี ไม่ทำให้อาจารย์ลำบากแน่นอน”

ตาเฒ่าอู๋เหลือบมองซูเสี่ยวลู่แวบหนึ่งก่อนพูดเสริมว่า “ไม่ต้องกังวล ข้าจะดูแลนางเอง ไม่ปล่อยให้นางสร้างปัญหา”

จ้าวซื่อคิดในใจว่า เรื่องที่กังวลไม่ใช่เรื่องนั้นเลย นางและซูซานหลางเป็นห่วงว่านางยังเด็กนัก การออกไปข้างนอกจะทำให้นางคิดถึงบ้านและร้องไห้หรือไม่

ตอนนี้ต้องติดตามอาจารย์เดินทางไปที่ต่างๆ จะเป็นการเหนื่อยเกินไปหรือเปล่า

ซูซานหลางเองก็รู้สึกสงสารลูกสาวอยู่ไม่น้อย แต่เมื่อเห็นความว่าง่ายของซูเสี่ยวลู่ เขาก็เลือกที่จะไม่พูดอะไรออกมา

ซูเสี่ยวลู่ที่เลือกเรียนหมอ ย่อมต้องเผชิญกับความลำบาก ต่อให้ซูซานหลางจะสงสารลูกมากเพียงใด เขาก็ไม่อาจขัดขวางความตั้งใจของนางในการเรียนรู้และเติบโตได้

ดังนั้น ซูซานหลางและจ้าวซื่อจึงมองหน้ากัน และเลือกที่จะเก็บความรู้สึกสงสารไว้ในใจ ซูซานหลางพยักหน้าเล็กน้อยก่อนพูดว่า “เช่นนั้นก็ได้ ซื่อเม่ยก็ขอฝากไว้กับพี่ใหญ่แล้ว”

พูดจบ เขามองซูเสี่ยวลู่ด้วยสายตาอ่อนโยนและกล่าวว่า “ซื่อเม่ย เมื่ออยู่ข้างนอกเจ้าต้องเชื่อฟังอาจารย์ของเจ้านะ เข้าใจหรือไม่?”

จ้าวซื่อเองก็ลูบศีรษะซูเสี่ยวลู่ด้วยความอ่อนโยน พลางพูดว่า “พ่อกับแม่จะรอเจ้ากลับมาที่บ้านนะ”

ซูเสี่ยวลู่พยักหน้าเล็กน้อย นางก้มหน้าลงและเริ่มกินอาหารต่อ โดยไม่ยอมให้ซูซานหลางและจ้าวซื่อเห็นหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอในดวงตาของนาง

......

ในยามค่ำคืน จ้าวซื่อถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดว่า “พ่อ ข้ารู้สึกเหมือนมีบางสิ่งบีบหัวใจข้าไว้ เฮ้อ...”

ซูซานหลางเองก็ยังไม่หลับ เขาเอื้อมมือโอบจ้าวซื่อเข้ามาในอ้อมอกก่อนจะพูดว่า “ข้าก็เหมือนกัน แต่การที่ซื่อเม่ยได้เรียนรู้วิชาแพทย์นั้นเป็นเรื่องดี อนาคตมีความรู้ติดตัวไว้ อย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลเรื่องกินอยู่ ต่อให้แต่งงานไปแล้ว ครอบครัวฝ่ายชายก็จะมองนางในแง่ดี”

หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว ตาเฒ่าอู๋ก็เตรียมกล่องยาและพาซูเสี่ยวลู่เดินทางไปยังตัวเมือง

ครอบครัวซูซานหลางพากันออกมาส่งจนถึงหน้าประตู มองตามพวกเขาจนลับสายตาจึงค่อยหันกลับเข้าบ้าน

เมื่อพ้นระยะสายตาของคนในบ้าน ตาเฒ่าอู๋ก็หยุดเดินและย่อตัวลง พลางพูดกับซูเสี่ยวลู่อย่างเรียบๆ ว่า “ขึ้นมาสิ เด็กน้อย”

แม้ว่าซูเสี่ยวลู่จะคล่องแคล่วว่องไว แต่นางก็ยังเป็นเพียงเด็ก การเดินทางครั้งนี้ระยะทางค่อนข้างไกล หากให้เดินเองจนถึงปลายทาง เกรงว่าขานางคงระบมแน่

ซูเสี่ยวลู่มองแผ่นหลังของตาเฒ่าอู๋ด้วยความลังเล ก่อนพูดอย่างเกรงใจว่า “อาจารย์ ข้าค่อนข้างหนักนะเจ้าคะ”

ทุกครั้งที่ต้องไปในตัวเมือง ซูเสี่ยวลู่มักจะมีพ่อเป็นคนแบกนางไป ขากลับก็จะเป็นแม่หรือพี่ชายที่ช่วยแบก นางรู้ว่าพวกเขารักและสงสารนาง และในฐานะที่พวกเขาเป็นครอบครัว ซูเสี่ยวลู่ก็รับความรักและการดูแลนั้นอย่างเต็มใจ

แต่กับตาเฒ่าอู๋ มันไม่เหมือนกัน เขาคืออาจารย์ของนาง

“ชักช้าอยู่นั่นแหละ ไม่เด็ดขาดเอาซะเลย รีบขึ้นมา ข้าล่ะรำคาญจริงๆ”

ตาเฒ่าอู๋พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ เด็กตัวเล็กๆ สักคนจะหนักสักแค่ไหนกัน เขายังไม่ได้แก่จนเดินไม่ไหว หรือใกล้จะตายเสียหน่อย แบกเด็กคนหนึ่งได้สบายอยู่แล้ว

ซูเสี่ยวลู่จึงปีนขึ้นหลังตาเฒ่าอู๋อย่างรวดเร็ว นางพูดขอบคุณด้วยน้ำเสียงหวานใส “ขอบคุณอาจารย์นะเจ้าคะ ต่อไปถ้าอาจารย์แก่แล้ว ข้าจะเป็นคนแบกท่านเอง”

ตาเฒ่าอู๋ที่แบกซูเสี่ยวลู่อยู่เดินไปข้างหน้าด้วยท่าทางมั่นคง เขาได้ยินคำพูดของนางแล้วก็แค่นเสียงเบาๆ ก่อนจะพูดว่า “อายุยังน้อย แต่ปากนี่ช่างคุยโวเก่งจริงๆ”