ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยนำโชคของครอบครัวชาวนา นิยาย บท 187

ซูเอ้อร์หลางคิดฉวยโอกาสนี้สร้างชื่อให้กับผักดองของตน หวังให้ผู้คนจดจำว่าแตกต่างและดีกว่าผู้อื่น

สตรีผู้นั้นได้ฟังแล้วก็เกิดความสนใจขึ้นมา เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายแต่แฝงด้วยความสงสัยว่า “ที่นี่พอจะมีให้ลองชิมบ้างหรือไม่? วันนี้ข้ามาช้าไป ฝั่งนั้นขายจนหมดแล้ว พอดีเห็นว่าร้านพวกเจ้ามีเหลือ หากรสชาติอร่อยกว่าที่ฝั่งนั้น ข้าคงได้แวะเวียนมาซื้อที่นี่อีก”

นี่ถือเป็นลูกค้ารายแรกของพวกเขาเลยทีเดียว เดิมทีไม่ได้คิดเตรียมให้คนชิม แต่เมื่อเห็นว่าวันนี้ค้าขายไม่ค่อยคล่องนัก จึงตกลงนำผักดองออกมาหั่นเป็นชิ้นเล็กๆ ให้สตรีผู้นั้นได้ลองชิม หวังว่าจะสร้างความประทับใจและดึงดูดลูกค้าเพิ่มขึ้นในวันหน้า

ซูเอ้อร์หลางพยักหน้าตอบอย่างกระตือรือร้น “โปรดรอสักครู่ ข้าจะไปจัดการให้เดี๋ยวนี้”

เขาปาดมือกับใบหน้าอย่างลวกๆ ก่อนจะหยิบผักดองมาจำนวนหนึ่งแล้วเริ่มหั่นโดยไม่สนใจอะไร

สตรีผู้นั้นขมวดคิ้วเล็กน้อย ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจว่า ซูเอ้อร์หลางดูไม่ค่อยสะอาดนัก พอมองดูใกล้ๆ ก็ยิ่งแน่ใจเมื่อพบว่าใต้เล็บของเขามีคราบดำติดอยู่ นางพลันรู้สึกหมดความอยากอาหารในทันที

ซูเอ้อร์หลางกลับไม่ได้ใส่ใจกับสิ่งเหล่านี้ ใช้มือหยิบผักดองขึ้นมาอย่างง่ายๆ ก่อนส่งให้สตรีผู้นั้นพร้อมกล่าว

“ลองดูขอรับ รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง?”

สตรีผู้นั้นขมวดคิ้วด้วยความลังเล แต่สุดท้ายก็ยอมรับผักดองมาลองชิม นางค่อยๆ ใส่เข้าปาก แต่เพียงไม่นานก็รีบคายออกมา สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความรังเกียจพลางเอ่ยว่า “นี่มันอะไรกัน? รสชาติแย่ขนาดนี้ ข้าไม่เอาแล้ว!”

รสชาติเค็มจนเกินไป และสัมผัสของผักดองก็แปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก ต่างจากที่เคยกินจากร้านสือโหย่วเว่ยโดยสิ้นเชิง

ผักดองจากเซิ่งห่าวเว่ยนี้ช่างไม่ได้เรื่อง ยิ่งกว่าผักดองที่นางทำเองเสียอีก สตรีผู้นั้นถึงกับสีหน้าเปลี่ยนไปทันทีด้วยความผิดหวังและขุ่นเคือง

แค่ของแบบนี้ยังจะขายตั้งเจ็ดเหวิน? ให้ฟรีนางก็ยังไม่อยากกิน!

เมื่อเห็นว่าสตรีผู้นั้นกำลังจะเดินออกไป เฉินหลงรู้สึกกระวนกระวาย รีบพุ่งเข้ามาคว้ามือนางไว้ทันที พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน “เจ้าไปไม่ได้! เจ้าลองชิมแล้ว จะไม่ซื้อได้อย่างไรกัน!”

การกระทำของเฉินหลงทำให้สตรีผู้นั้นตกใจจนสะดุ้ง นางมองเขาด้วยสีหน้าหวาดกลัวพลางกล่าวว่า

“พวกเจ้าจะทำอะไร? นี่มันจะบังคับซื้อบังคับขายหรืออย่างไร? ของของพวกเจ้านี่รสชาติไม่ได้เรื่อง ข้าจะไม่ซื้อแล้วยังจะไม่ให้ข้าไปอีกหรือ? นี่มันตรรกะอะไรของพวกเจ้า!”

“ข้าไม่สนใจ! ในเมื่อเจ้าชิมแล้ว เจ้าจะไม่ซื้อได้อย่างไร? หากคิดจะไม่ซื้อ แล้วจะชิมทำไม? มันไม่มีเหตุผลอะไรแบบนี้หรอก!” เฉินหลงยืนกรานเสียงแข็ง

เขามองว่านี่คือลูกค้ารายแรกของพวกเขา หากปล่อยให้นางปฏิเสธการซื้อไปง่ายๆ เช่นนี้ ลูกค้าคนอื่นๆ ที่มาทีหลังจะมองพวกเขาอย่างไร?

ท่าทีดึงดันของเฉินหลงดึงดูดความสนใจของผู้คนรอบข้าง ผู้คนที่อยู่ในละแวกนั้นเริ่มหยุดยืนมองเหตุการณ์

“เหมือนตรงไหนกัน! พวกเจ้าบ้าไปแล้วหรือไง!”

สตรีผู้นั้นตวาดกลับด้วยความโกรธจัด แต่เมื่อเห็นชายฉกรรจ์สี่คนที่ยืนล้อมรอบด้วยท่าทางดุดัน นางก็อดรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาไม่ได้

นางมองไปยังผู้คนที่ยืนมุงดูอยู่รอบข้าง ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ก่อนกัดฟันแน่นพลางกล่าวเสียงแข็ง “วันนี้ข้าไม่ซื้อ แล้วพวกเจ้าจะไม่ยอมให้ข้าไปใช่หรือไม่?”

เฉินหลงพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ใช่!”

เฉินเฉียงจ้องมองนางด้วยสายตาแข็งกร้าวก่อนเอ่ยขึ้นว่า “ข้าดูออก เจ้าจงใจจะมาทำลายชื่อเสียงของกิจการเราแน่ๆ บอกมาสิ เจ้าได้รับสินบนจากใครมาหรือเปล่า? ข้าจะบอกให้รู้ไว้นะ ในสองตระกูลของเราน่ะ มีพี่น้องอกตัญญูที่ใจดำอำมหิต พ่อแม่ก็เลยตัดขาดความสัมพันธ์กับพวกมันไปแล้ว ส่วนฝีมือทำผักดองนี่เดิมทีก็มาจากครอบครัวเราเอง ต่อให้รสชาติจะต่างกันบ้าง แต่ก็ไม่มีทางต่างกันมากหรอก ต้องมีคนที่ใจดำลอบเล่นไม่ซื่ออยู่เบื้องหลังแน่ๆ!”

สตรีผู้นั้นโกรธจนพูดไม่ออก หากวันนี้นางไม่ยอมซื้อ นอกจากจะไม่ได้ออกจากสถานการณ์นี้ ยังอาจถูกป้ายความผิดที่ไม่มีที่มาที่ไปอีก

เมื่อมองดูชายทั้งสี่ที่ยืนล้อมรอบด้วยท่าทางคุกคาม นางก็ได้แต่ถอนใจในใจอย่างขมขื่น ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “ได้ ข้าซื้อ! ถือว่าข้าซวยเองก็แล้วกัน เอามาอย่างละชั่ง แล้วช่วยหั่นให้ข้าด้วย”

“ก็แค่จะให้ข้าซื้อใช่หรือไม่? ข้าซื้อก็ได้! แต่เลิกยัดเยียดข้อหาแปลกๆ ใส่ข้าสักทีเถอะ จะพูดว่าสือโหย่วเว่ย เดิมทีควรเป็นของพวกเจ้าก็ช่างกล้า พูดมาแบบนี้ข้าฟังแล้วไม่เข้าท่าเลยสักนิด!"

“มีใครเคยซื้อผักดองจากร้านสือโหย่วเว่ยบ้างไหม? เคยเห็นแม่ครัวที่นั่นนิ้วมือสกปรกมีคราบดำใต้เล็บหรือเปล่า? ก่อนจะหั่นผักเขายังล้างมืออย่างสะอาด แถมยังให้ชิมฟรีอีกด้วย ถ้าไม่ชอบก็ไม่ต้องซื้อ แต่ลองดูพวกเขาสี่คนสิ มือไม่สะอาดแถมยังไม่มีให้ชิมฟรีอีก จิ๊ๆ...”