ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยนำโชคของครอบครัวชาวนา นิยาย บท 201

ซุนจื่อเชียนถอนหายใจ “ข้ารู้แล้ว ข้าจะไม่ใจอ่อน”

ที่เขาใจอ่อน ก็เพราะเขาเห็นแก่หัวอกคนเป็นพ่อที่ร้อนใจหาทางรักษาลูก

เพราะเขาก็เคยทำเช่นนี้เพื่อลูกชายและลูกสาวของเขา ตราบใดที่ยังมีความหวังอยู่แม้เพียงน้อยนิด เขาก็จะไม่ยอมแพ้

บางทีเมื่อซุนเป่าซ่านและซุนเป่าเชี่ยนหายดีแล้ว เขาอาจจะบอกหลินผิงเซิงว่าพวกเขารักษาอย่างไร แต่ตอนนี้ เขาจะไม่พูด

......

ซูเสี่ยวลู่พาสองพี่น้องซุนเป่าซ่านและซุนเป่าเชี่ยนฝึกฝนเป็นเวลาครึ่งชั่วยาม รอจนทั้งสองพี่น้องเหงื่อออกชุ่มโชก จึงให้พวกเขาหยุดพัก

ซูเสี่ยวลู่กล่าวว่า “เอาล่ะ พวกเราค่อยฝึกกันต่อวันพรุ่งนี้ พวกเจ้าไปอาบน้ำอุ่นๆ แล้วนอนพักกลางวันสักหน่อยก็พอ”

เหนื่อยจนเหงื่อออกท่วมตัว ได้แช่น้ำอุ่นๆ ผ่อนคลาย แล้วนอนพักกลางวัน คงจะสบายตัวไม่น้อย

ซุนเป่าซ่านและซุนเป่าเชี่ยนพยักหน้า พวกเขาไม่อยากจะขยับตัวเลยสักนิด

เมื่อซูเสี่ยวลู่จากไป เหล่าสาวใช้ก็รีบเข้ามาช่วยดูแลสองพี่น้องในการเตรียมอ่างอาบน้ำ ซึ่งแม้แต่การอาบน้ำยังเป็นการแช่ในน้ำยาสมุนไพร

หลังจากซูเสี่ยวลู่กลับถึงเรือนพัก นางก็ถูกตาเฒ่าอู๋ลากตัวไปทดสอบบทเรียนทันที

ซูเสี่ยวลู่ตั้งใจตอบคำถามหรือบางครั้งก็เป็นฝ่ายตั้งคำถามเอง ตอนนี้คำถามที่ตาเฒ่าอู๋หยิบยกขึ้นมา แทบจะไม่มีคำถามไหนที่ทำให้นางตอบไม่ได้อีกแล้ว

ซูเสี่ยวลู่ส่งคำตอบได้อย่างสมบูรณ์แบบอีกครั้ง ทำให้ตาเฒ่าอู๋ไม่ถามคำถามเพิ่มอีก

ซูเสี่ยวลู่รออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถามด้วยความสงสัย “ท่านอาจารย์ วันนี้ทดสอบเสร็จแล้วหรือเจ้าคะ?”

เหตุใดสองวันนี้ถึงมีการทดสอบน้อยลงเรื่อยๆ กันนะ?

ตาเฒ่าอู๋เหลือบมองซูเสี่ยวลู่ ดวงตาสอดส่องท่าทางแก่นแก้วช่างเจ้าเล่ห์ของนาง ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปเคาะศีรษะเล็กๆ ของนางพร้อมกล่าว “ยัยเด็กแสบ ดวงตาเจ้ากลอกไปกลอกมา คิดแผนการเจ้าเล่ห์อะไรอยู่ล่ะ”

ซูเสี่ยวลู่กะพริบตาปริบๆ มองตาเฒ่าอู๋ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเจือความคาดหวัง “ท่านอาจารย์ ท่านคงไม่คิดจะให้ข้าสำเร็จวิชาแล้วใช่หรือไม่?”

ตาเฒ่าอู๋เหลือบมองนางด้วยสายตาเย็นชา พลางพูดเสียงเข้ม “พูดเหลวไหลอะไรของเจ้า”

จากนั้นเขาก็หมุนตัวเดินกลับไป พลางพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “ไปปรุงยาของเจ้าให้ดีเถอะ อาจารย์จะไปพักผ่อนแล้ว”

แม้ตาเฒ่าอู๋จะไม่ได้แสดงความคิดใดออกมาอย่างชัดเจน แต่ความเฉลียวฉลาดของเด็กน้อยก็ทำให้นางสามารถเดาใจเขาได้อยู่ไม่น้อย

อย่างไรก็ตาม พวกเขายังเป็นเด็ก จะเข้าใจความคิดของชายชราอย่างเขาได้อย่างไร

เดิมทีซูเสี่ยวลู่ยังคงสงสัย แต่ในช่วงเวลาต่อมา งานประจำวันของนางก็เพิ่มขึ้นอีก การปรุงยา การปรุงยาพิษ การทดสอบอย่างกะทันหัน

ท้ายที่สุด เขากล่าวชมว่านางช่างเฉลียวฉลาด สิ่งที่ควรสอนนางก็ได้ถ่ายทอดจนหมดสิ้นแล้ว ต่อจากนี้ไปนางสามารถศึกษาค้นคว้าด้วยตัวเองได้ แต่ก็ทิ้งท้ายไว้ว่าไม่รู้ว่าวันใด อาจเป็นปีนี้ หรืออาจเป็นปีหน้า หรืออีกสองปี เขาจะกลับมา และเมื่อถึงตอนนั้น เขาจะทำการตรวจสอบนางอย่างเข้มงวด ในฐานะอาจารย์ ตราบใดที่เขายังมีชีวิตอยู่ เขาสามารถยึดตำแหน่งเจ้าสำนักของนางกลับคืนเมื่อใดก็ได้!

ซูเสี่ยวลู่พอคิดถึงเนื้อหาในจดหมายฉบับนี้ก็อดไม่ได้ที่จะทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้ไปพร้อมกัน ตาเฒ่าบ้า!

นางคิดว่า บางทีที่ตาเฒ่าตัดสินใจจากไปเช่นนี้ อาจเพราะไม่อยากเห็นนางในสภาพเช่นนี้ก็เป็นได้ ทั้งนี้เพราะเขามีอาการกลัวผู้หญิงอย่างรุนแรง อีกทั้งยังพูดน้อยและอาจมีภาวะหวาดกลัวสังคมอยู่ด้วย

ในฐานะศิษย์ที่ดีที่สุดในใต้หล้า แน่นอนว่านางเลือกที่จะให้อภัยเขาที่จากไปโดยไม่บอกลา!

เรื่องของซูเสี่ยวลู่ บ่าวรับใช้ก็รีบรายงานให้เหลียนซื่อและซุนจื่อเชียนรับทราบในทันที

เมื่อได้ข่าวนี้ ซุนเป่าซ่านและซุนเป่าเชี่ยนก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ในเรือนอีกต่อไป หลังจากฟังเรื่องราวจนจบ ซุนเป่าเชี่ยนก็ลุกขึ้นพร้อมกล่าวว่า “เช่นนั้นข้าจะไปอยู่เป็นเพื่อนเสี่ยวลู่ ตอนนี้นางคงกำลังเศร้าใจแน่ๆ”

ซุนเป่าซ่านเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นในที่สุดว่า “ข้าไปด้วย”

เหลียนซื่อถอนหายใจเบาๆ “หมอเทวดาจากไปกะทันหันเกินไปจริงๆ แต่เสี่ยวลู่ช่างฉลาดนัก เพียงไม่นานก็สำเร็จวิชาแล้ว”

ซุนจื่อเชียนพูดขึ้นว่า “บางทีหมอเทวดาอาจจะแค่ไปพักผ่อนจิตใจ ไม่นานก็คงกลับมา”

“ความฉลาดของเสี่ยวลู่เป็นที่ประจักษ์แก่ทุกคน สิ่งที่หมอเทวดาสอน แม้จะไม่ได้ปิดบังใคร แต่จะมีสักกี่คนที่เข้าใจ? มีเพียงผู้มีพรสวรรค์เท่านั้นถึงจะเข้าใจได้ เรื่องอาหาร ให้ครัวเตรียมของอร่อยๆ ไปส่งให้เถอะ อะไรที่นางชอบคงช่วยให้จิตใจดีขึ้นได้บ้าง”