ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยนำโชคของครอบครัวชาวนา นิยาย บท 222

ชาวบ้านว่ากันว่า ซูซานหลางคงไม่มีวันเชิญพวกเขาทั้งครอบครัวไปกินเลี้ยงแน่

พ่อเฒ่าซูและจ้าวซื่อจึงรู้สึกหดหู่ถึงที่สุด โดยปกติแล้ว พวกเขาควรได้รับการปฏิบัติอย่างให้เกียรติ ราวกับเป็นแขกทรงเกียรติ หากอาจารย์หลินรับซูฉงและซูหวาเป็นศิษย์ ก็ย่อมต้องแสดงความเคารพต่อพวกเขาด้วย

ในวันที่สิบเอ็ดเดือนแปด บรรดาผู้อาวุโสในตระกูลซูบางคนมารวมตัวกันที่บ้านของพ่อเฒ่าซู พวกเขาพร้อมใจกันเกลี้ยกล่อมให้พ่อเฒ่าซูรับซูซานหลางและครอบครัวกลับเข้าตระกูล

ใบหน้าของพ่อเฒ่าซูดำคล้ำไปหมด คิดว่าเขาไม่อยากทำหรือ?

เมื่อเหล่าญาติสนิทกลับไป ซูต้าหลางและซูเอ้อร์หลางก็ร้อนใจถึงขีดสุด จึงรีบถามพ่อเฒ่าซูว่า

“ท่านพ่อ แล้วเราจะทำยังไงดี? หรือว่าพวกเราต้องไปขอร้องซูซานหลาง?”

ในสายตาของพวกเขา ซูซานหลางไม่เคยมีคุณสมบัติให้พวกเขาต้องลดตัวไปขอร้องมาก่อนเลย

ซูซานหลางควรรู้สึกสำนึกบุญคุณที่พวกเขาเรียกตัวให้กลับเข้าตระกูลด้วยซ้ำ

หากให้พวกเขาต้องไปขอร้องซูซานหลางจริงๆ มันคงทรมานยิ่งกว่าตายเสียอีก

พ่อเฒ่าซูเองก็คิดไม่ต่างกันเลย

จ้าวซื่ออารมณ์เสียจนเกิดตุ่มพุพองในปาก นางสบถอย่างโมโห “ฟ้าดินช่างไร้ตา! เหตุใดคนไร้จิตสำนึกเช่นนั้นถึงได้มีโชคดีนัก? อาจารย์หลินต้องตาบอดแน่ๆ ถึงรับเจ้าโง่เง่าสองคนนั่นเป็นศิษย์ พวกโง่สองคนนั่นจะเทียบเจ้าชิงกับเจ้าซุ่นของข้าได้อย่างไร?”

“ใช่ ทำไมครอบครัวน้องสามถึงโชคดีนัก? ส่วนครอบครัวเรากลับเคราะห์ร้ายมาโดยตลอด เหมือนโชคทั้งหมดถูกเขายึดไป” ซูต้าหลางเอ่ยด้วยความไม่พอใจ

“ฮวงจุ้ยหรือ?”

พ่อเฒ่าซูนิ่งคิด ใบหน้าแสดงความสงสัยออกมาเล็กน้อย ความคิดที่ผุดขึ้นในใจยิ่งทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ

หลี่ซื่อ เมื่อเห็นสีหน้าของพ่อสามีและแม่สามี นางที่ไหวพริบดีจึงรีบพูดขึ้นว่า “ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าว่าเรื่องนี้ต้องเริ่มต้นตั้งแต่ยัยเด็กนั่นเกิดมาแน่ๆ ฮวงจุ้ยบ้านเราคงถูกนางทำลายหมดแล้ว”

พ่อเฒ่าซูมีสีหน้าเคร่งขรึม ถามเสียงเข้ม “นางเกิดเมื่อไหร่?”

“ดูเหมือนจะช่วงเวลาเที่ยงๆ ข้าจำได้ว่าไปเข้าห้องน้ำ พอออกมาก็นางเกิดแล้ว”

หลี่ซื่อครุ่นคิดก่อนจะตอบ ช่วงเวลาที่จ้าวซื่อให้กำเนิดซูเสี่ยวลู่ดูเหมือนจะเป็นเวลาประมาณเที่ยงๆ แต่ตอนนั้นนางยุ่งเกินกว่าจะสนใจ

ทันทีที่ได้ยินว่ายามเที่ยง หวังซื่อก็สบถ “ยัยเด็กตัวซวย! ทำไมถึงเกิดตอนเที่ยงด้วยล่ะ? มีคำกล่าวว่า ชายไม่เกิดยามจื่อ หญิงไม่เกิดยามอู่ แล้วทำไมนางถึงเกิดตอนยามอู่? นางต้องเป็นตัวทำลายฮวงจุ้ยบ้านเราแน่ๆ ถึงทำให้ครอบครัวเราแตกแยก และยังทำให้ซูซานหลางคนนั้นไม่เห็นหัวพ่อแม่อีก!”

หวังซื่อพูดเช่นนี้ออกมา ซูต้าหลางและซูเอ้อร์หลางก็รีบพยักหน้าเห็นด้วย

พ่อเฒ่าซูถอนหายใจยาวก่อนจะกล่าวเสียงหนัก “ทำตุ๊กตาผ้าขึ้นมา เขียนวันเดือนปีเกิดของนางไว้ แล้วแอบเอาไปฝังไว้ที่มุมหนึ่งของห้องส้วมบ้านนาง”

ทั้งครอบครัวเห็นพ้องต้องกันทันที

ซูซานหลางลุกขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงคนแปลกหน้าในลานหลังบ้าน จ้าวซื่อรีบจุดตะเกียงน้ำมัน ซูฉงกับซูหวายิ่งเร็วกว่าทุกคน

เมื่อพวกเขาออกมาดู เห็นเงาคนตะคุ่มอยู่ในลานหลังบ้าน สองพี่น้องไม่รอช้า ตรงเข้าลงหมัดทันที

ซูฉงแรงเยอะ หมัดของเขาหนักราวกับก้อนเหล็ก ซูต้าหลางที่โดนเข้าไปสองหมัดถึงกับทนไม่ไหว รีบยกมือขึ้นร้องขอชีวิต

“อย่าตีๆ ข้าเอง! ข้าคือลุงของพวกเจ้า!”

ซูซานหลางและจ้าวซื่อรีบเข้ามาในที่เกิดเหตุ พร้อมกับซูฉง ซูหวา และโจวเหิงที่ช่วยกันกดตัวซูต้าหลางไว้กับพื้น

ซูต้าหลางรู้สึกอับอายเป็นอย่างมาก เขามองซูซานหลางด้วยความโกรธ ก่อนกัดฟันพูดขึ้นว่า “ซูซานหลาง เจ้าสอนลูกหลานแบบนี้หรือ? ยังไม่รีบสั่งให้พวกเด็กๆ ปล่อยข้าอีก!”

แต่ซูซานหลางไม่หลงกล เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและถามกลับว่า “การสอนลูกของข้าไม่มีปัญหา แต่เจ้าล่ะ? มาทำอะไรที่บ้านข้ากลางดึก? เจ้าคิดจะทำอะไร?”

โจวเหิงอธิบายเสริมด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ท่านอาสาม เมื่อกี้ข้าได้ยินเขาขุดอะไรบางอย่างในลานบ้าน แต่ไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไรไม่ดีหรือเปล่า”

ในตอนแรก โจวเหิงคิดว่าอาจจะเป็นซูซานหลางแอบฝังเงินไว้กลางดึก จึงไม่ได้พูดอะไร แต่พอซูต้าหลางลุกไปจะใช้ห้องน้ำ เขามองเห็นเงาร่างในความมืด ก็รู้ได้ทันทีว่าไม่ใช่ซูซานหลาง

เขาจึงถามออกไปเพื่อทำให้ซูต้าหลางตกใจ และใช้กระบวยตักมูลขึ้นมาตีเขา

ถึงแม้ในความมืดจะมองเห็นหน้าตาไม่ชัดเจน แต่เงาร่างและพฤติกรรมลับๆ ล่อๆ ในยามดึกแบบนี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน