ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยนำโชคของครอบครัวชาวนา นิยาย บท 293

หากวันหนึ่งหลิวจื่อจินได้ดี แล้วหันกลับมาแก้แค้นตระกูลหวัง เมื่อถึงเวลานั้นเขาก็มีอำนาจและอิทธิพลมากมาย ส่วนตนเป็นเพียงนายอำเภอเล็กๆ มีเงินทองอยู่บ้าง หากหลิวจื่อจินได้ดี ทรัพย์สินเหล่านี้คงไม่เพียงพอที่จะต่อกรกับหลิวจื่อจิน

เมื่อเผชิญหน้ากับนายอำเภอหวังที่เต็มไปด้วยความกังวล หลิวจื่อจินสบตานายอำเภอหวังอย่างแน่วแน่ และตอบว่า “ท่านกังวลกับเรื่องที่ยังห่างไกลนัก แม้จะไม่ใช่ข้า คนอื่นก็ยังคงมีความกังวลนี้อยู่ดี อย่างไรก็ต้องเป็นการเดิมพัน เดิมพันกันด้วยมโนธรรมและคุณธรรม และคนอื่นๆ เบื้องหลังอาจมีครอบครัวใหญ่โต แต่ข้าไม่เหมือนกัน ครอบครัวข้ากับข้ามีความแค้นต่อกัน ญาติของข้ามีเพียงมารดาเท่านั้น”

“ตราบใดที่หวังฮุ่ยหลานปฏิบัติต่อแม่ของข้าอย่างดี ข้าจะไม่ทรยศบุญคุณ คนไม่ใช่พืชพรรณ หากใช้ความจริงใจแลกความจริงใจ ตอนนี้ข้าไม่กล้าพูดว่าข้ามีความรู้สึกต่อหวังฮุ่ยหลานมากน้อยเพียงใด แต่เมื่ออยู่ด้วยกันวันแล้ววันเล่า ข้าก็ไม่กล้าพูดว่าจะไม่มีความรู้สึก” หลิวจื่อจินพูดอย่างตรงไปตรงมา เขามั่นใจในตัวเอง หากเปรียบเทียบกับคนอื่น เขาก็ไม่ได้ด้อยกว่า

นายอำเภอหวังสบตาหลิวจื่อจิน จ้องมองเข้าไปในดวงตาของหลิวจื่อจิน ไม่ยอมละสายตาแม้แต่น้อย

คำพูดของคนเราอาจหลอกลวงได้ การกระทำอาจหลอกลวงได้ แม้แต่อารมณ์ก็ยังสามารถหลอกลวงได้ แต่มีเพียงดวงตาเท่านั้น ที่มักจะแสดงอารมณ์บางอย่างที่ยากจะควบคุมออกมาไม่มากก็น้อย

หลิวจื่อจินพูดมามากมายขนาดนี้ สายตาของเขากลับแน่วแน่ ไม่หลบเลี่ยง ไม่สั่นคลอน

นายอำเภอหวังรู้สึกยอมรับในใจอยู่บ้างแล้ว

ครู่ใหญ่ผ่านไป เขาจึงละสายตาแล้วพูดว่า “ทุกอย่างที่เจ้าพูดมา ข้าไม่อาจไม่หวั่นไหว เอาอย่างนี้ เจ้าพักอยู่ที่นี่ก่อน รอผลสอบออกค่อยว่ากัน”

“เจ้าพูดถูก คนเราไม่ใช่พืชพรรณ จะไร้ความรู้สึกได้อย่างไร ไม่กี่วันนี้ เจ้าสามารถพบปะทำความรู้จักกับลูกสาวข้าได้ หากผลสอบออกมาแล้ว เจ้ายังไม่เปลี่ยนใจ วันที่เจ็ดเดือนเจ็ด เจ้าก็แต่งงานกับลูกสาวข้า ข้าจะสนับสนุนเจ้าอย่างเต็มที่ในการสอบคัดเลือกขุนนาง”

นายอำเภอหวังตัดสินใจแล้ว หลิวจื่อจินหน้าตาไม่เลว เฉลียวฉลาด ภายหน้าลูกหลานของเขาก็คงไม่แย่ ไม่ว่าจะมองในแง่ความรู้สึกหรือเหตุผล ก็ล้วนเป็นตัวเลือกที่ดี

เขาต้องการหาลูกเขย ไม่ใช่ว่าใครก็ได้

หลายคนอาศัยว่ามีความรู้หน่อย ก็ต้องการนู่นต้องการนี่ ราวกับว่าการได้เป็นลูกเขยนั้นเป็นเกียรติแก่ตระกูลหวัง ยังไม่ทันไรก็เชิดหน้าหยิ่งผยอง ไม่ต้องพูดถึงตอนที่ได้ดิบได้ดีไปแล้ว

หลิวจื่อจินมีความทะเยอทะยาน จิตใจก็ลึกซึ้ง แต่ดีที่เขาเปิดเผยอย่างตรงไปตรงมา อย่างน้อยตอนนี้ก็มีความจริงใจเต็มเปี่ยม

ตระกูลหวังอาจจะรั้งม้าป่าอย่างหลิวจื่อจินไว้ไม่ได้ แต่เพียงไม่กี่ปีนี้ หากลูกสาวของตนให้กำเนิดบุตรชายหรือบุตรสาวสักคนก็เพียงพอแล้ว

ภายหน้าหากหลิวจื่อจินได้ดี อย่างมากก็หย่าขาดจากกัน เขาก็ไปแต่งงานใหม่

นายอำเภอหวังครุ่นคิดทบทวนหลายครั้ง ในที่สุดก็ตัดสินใจได้

“ขอรับ”

หลิวจื่อจินพยักหน้าอย่างนอบน้อม และพักอยู่ที่จวนนายอำเภอ

หลังจากให้คนรับใช้จัดการที่พักให้หลิวจื่อจินเรียบร้อยแล้ว

นายอำเภอหวังก็ไปพบบุตรสาวหวังฮุ่ยหลาน

หวังฮุ่ยหลานทำความเคารพอย่างนอบน้อม “คารวะท่านพ่อ”

ในฐานะลูกสาวคนเดียวของบ้าน จริงๆ แล้วนางก็คือลูกชายของตระกูลหวังนั่นเอง

ไม่ว่าจะเกิดมารูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร การหาลูกเขยก็เป็นความรับผิดชอบของนาง

เรื่องผู้ชายให้ท่านพ่อเป็นคนจัดการก็ดีแล้ว ส่วนนางก็จะทำหน้าที่ของตนให้ดีที่สุด

“พักผ่อนเถอะ ดึกมากแล้ว พ่อกลับก่อน”

นายอำเภอหวังตบมือหวังฮุ่ยหลานเบาๆ กำชับแล้วจึงออกไป

หวังฮุ่ยหลานพยักหน้า

ฟ้าก็มืดมากแล้ว หวังฮุ่ยหลานก็ต้องพักผ่อนเช่นกัน

สาวใช้ปรนนิบัติให้นางเข้านอน ยิ้มหวานให้หวังฮุ่ยหลานแล้วพูดว่า “คุณหนู บ่าวจะนอนที่ห้องด้านนอก บนเตามีโจ๊กอุ่นอยู่ หากคุณหนูหิวตอนดึกก็เรียกบ่าวได้เลยนะเจ้าคะ”

หวังฮุ่ยหลานพยักหน้า

ร่างกายของนางอ้วนท้วน จึงหิวได้ง่าย นางพยายามกินให้น้อยที่สุดแล้ว แต่ก็ยังหิวมาก เมื่อหิวแล้ว ในท้องก็เหมือนมีหนอนไชอยู่ ทรมานมาก