ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยนำโชคของครอบครัวชาวนา นิยาย บท 295

การมาเป็นลูกเขยตระกูลหวัง อาจจะเป็นการยอมทนรับความอับอายชั่วคราว แต่ตราบใดที่มารดาของเขาสามารถมีชีวิตที่สุขสบายขึ้นได้ เขาก็ยินดี

หากไม่มีร่างกายที่แข็งแรง แล้วจะมีโอกาสได้ลิ้มรสเกียรติยศในอนาคตได้อย่างไร?

เขาจำเป็นต้องใช้เงินจำนวนมากเพื่อดูแลรักษาสุขภาพของมารดา ซึ่งไม่ใช่ตัวเลขเล็กๆ การมาเป็นลูกเขยในครั้งนี้ก็ถือเป็นการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ เพราะในตอนนี้เขายังอ่อนแอ ดังนั้นการยอมเสียเปรียบไปบ้างจึงไม่ใช่เรื่องสำคัญ

และเมื่อวันหนึ่งเขาแข็งแกร่งขึ้น ตระกูลหวังก็ย่อมจะยอมลดราวาศอกให้เขาเช่นกัน

นายอำเภอหวังมองหลิวจื่อจินที่เปิดเผยความคิดอย่างตรงไปตรงมา ก่อนจะถามซ้ำอีกครั้ง

“ดังนั้น เจ้าจึงยังไม่เปลี่ยนใจใช่หรือไม่?”

หลิวจื่อจินพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ข้าจะไม่เปลี่ยนใจ”

นายอำเภอหวังมองเขาอีกครั้ง แล้วปรับน้ำเสียงให้นุ่มนวลขึ้น

“เช่นนั้นตกลง เจ้ากับฮุ่ยหลานจะเข้าพิธีสมรสในวันที่เจ็ดเดือนเจ็ด ข้าจะสั่งการให้คนเตรียมงานแต่งให้เรียบร้อย หากเจ้ามีสหายอยู่ที่นี่ ก็เชิญพวกเขามาดื่มฉลองด้วยกัน ข้าจะไม่เล่นเกมจิตวิทยาใดๆ กับเจ้า ก่อนที่เจ้าจะมีฐานะมั่นคง ลูกสาวข้าฮุ่ยหลานคือภรรยาของเจ้า ข้าหวังว่านางจะได้รับสิทธิทุกอย่างที่ภรรยาควรมี”

“แน่นอน ข้าก็จะสอนนางด้วยว่าควรทำตัวยังไงในฐานะลูกสะใภ้”

นายอำเภอหวังไม่อยากให้เรื่องการแต่งงานของลูกสาวเป็นสิ่งที่ต้องปกปิดหรือหลบเลี่ยง

ต่อให้ในอนาคตหลิวจื่อจินประสบความสำเร็จและต้องการหย่าร้าง ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงความจริงที่ว่าเขาเคยเป็นลูกเขยของตระกูลหวังมาก่อน

หลิวจื่อจินพยักหน้า “เข้าใจแล้ว ข้าจะไปบอกพวกเขา หากพวกเขายินดีมาร่วมดื่มฉลองงานแต่งของข้า”

หากพวกเขาเต็มใจมา เขาก็ยินดีเช่นกัน แต่ถ้าพวกเขาไม่อยากมา ก็จะไม่บังคับ

นายอำเภอหวังพยักหน้าตอบ “ดี เช่นนั้นเจ้าไปเถอะ”

แน่นอน แต่เพื่อป้องกันไม่ให้หลิวจื่อจินทำอะไรลับหลัง นายอำเภอหวังก็ตั้งใจจะส่งบัตรเชิญด้วยตัวเองเช่นกัน

หลิวจื่อจินคำนับก่อนเดินจากไป

เมื่อหลิวจื่อจินกลับมาถึงเรือน หวังฮุ่ยหลานก็กลับไปที่เรือนของนางแล้ว เขาจึงสั่งกำชับกับเด็กหนุ่มรับใช้ที่ดูแลเขาก่อนจะออกไป

เด็กหนุ่มรับใช้เดินมายังเรือนของหวังฮุ่ยหลานเพื่อรายงานเรื่องราวที่เกิดขึ้น

เมื่อพูดจบ เด็กหนุ่มก็ถอยออกไป

สาวใช้ข้างกายหวังฮุ่ยหลานยิ้มแล้วพูดว่า “คุณหนูเจ้าคะ ท่านเขยเล่าเรื่องทั้งหมดให้คุณหนูฟัง แสดงว่าเขามีคุณหนูอยู่ในใจ แถมยังใส่ใจและให้ความเคารพคุณหนูอีกด้วยนะเจ้าคะ”

หวังฮุ่ยหลานยิ้มบางๆ ในใจพลันรู้สึกดีขึ้น “นั่นสินะ เขาเป็นคนที่ไม่เลวเลย”

สาวใช้ช่วยนวดไหล่ให้หวังฮุ่ยหลาน พลางพูดด้วยน้ำเสียงปลอบโยน

“คุณหนูอย่าคิดมากเลยเจ้าค่ะ บ่าวคิดว่าท่านเขยเป็นคนดี ใช้เวลาอีกสักหน่อย เขาจะต้องละทิ้งสิ่งภายนอก และตกหลุมรักคุณหนูที่อ่อนโยน ใจดี และมีมารยาทแน่นอนเจ้าค่ะ อีกหน่อย คุณหนูกับท่านเขยต้องมีลูกหลานเต็มบ้านเต็มเมือง และครองคู่กันจนแก่เฒ่าแน่ๆ”

หวังฮุ่ยหลานนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนพึมพำเสียงเบา “ก็ได้แต่หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น…”

หากสามารถใช้ชีวิตร่วมกันอย่างให้เกียรติและเข้าใจกันจนแก่เฒ่าได้ ย่อมเป็นสิ่งที่ดีที่สุด แต่หากไม่อาจเดินไปจนถึงปลายทาง นั่นก็คงเป็นลิขิตของสวรรค์

ตระกูลหวังได้มอบสิ่งที่หลิวจื่อจินต้องการ และหลิวจื่อจินก็ตอบแทนด้วยสิ่งที่เหมาะสม หากสุดท้ายต้องแยกจากกันจริงๆ ก็ถือว่าไม่มีอะไรติดค้างกัน ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ทุกอย่างก็ยังถือว่าดี

ซูฉงอุทานด้วยความตกใจ เรื่องนี้มันกะทันหันเกินไป!

หายไปแค่ไม่กี่วัน กลับมาอีกทีถึงกับจะแต่งงานเสียแล้ว

ซูหวาและโจวเหิงเดินออกมาเช่นกัน ทั้งสองถึงกับนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง

แต่เมื่อพวกเขาคิดไตร่ตรองดู ก็พอจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น จึงไม่ได้แสดงอาการตกใจมากนัก

ซูหวาถามด้วยน้ำเสียงสงบ “หญิงสาวจากตระกูลไหน?”

หลิวจื่อจินเบือนสายตาออกเล็กน้อย ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

“เป็นบุตรสาวของนายอำเภอหวัง หวังฮุ่ยหลาน ช่วงหลายวันที่ผ่านมา ข้าอยู่ที่จวนของนายอำเภอหวัง”

“จื่อจิน เจ้าถูกบังคับหรือเปล่า!?”

ซูฉงขมวดคิ้ว ยังไม่ค่อยเชื่อใจนัก

งานเลี้ยงที่ไปเมื่อไม่กี่วันก่อนนั้น ก็เป็นงานที่นายอำเภอหวังเป็นผู้จัดเชิญแขกมา

หลายคนในงานแอบซุบซิบกันว่า นายอำเภอหวังต้องการรับเขยเข้าตระกูล และเมื่อพูดถึงหวังฮุ่ยหลาน ทุกคนล้วนแสดงท่าทีเหยียดหยามและรังเกียจ พูดกันว่านางอ้วนเหมือนหมู แถมหน้าตาก็ไม่งดงามเลย

เหล่าบัณฑิตที่เพียบพร้อมไปด้วยความรู้ มองว่าการแต่งงานกับหญิงสาวเช่นนี้ เป็นการทำลายเกียรติภูมิของบรรพบุรุษ

แต่ที่แย่ไปกว่านั้นก็คือ นายอำเภอหวังกลับมีสายตาที่สูงส่ง ไม่ยอมรับผู้ชายที่ไร้การศึกษาหรือหยาบคายเข้ามาเป็นเขยของตระกูลเลย