ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยนำโชคของครอบครัวชาวนา นิยาย บท 311

ตาเฒ่าอู๋มองซูเสี่ยวลู่แล้วพูดว่า "นังหนู เจ้าเป็นคนบอกเถอะ"

อิ่นฮูหยินชะงักไปครู่หนึ่ง

ซูเสี่ยวลู่ยิ้มให้อิ่นฮูหยินพลางกล่าวว่า "ฮูหยิน ร่างกายของท่านไม่แข็งแรง เรื่องนี้เร่งไม่ได้ ข้าจะจ่ายยาให้ท่านสักสองสามเทียบ ท่านกินยาพักฟื้นห้าวันก่อน หลังจากนั้นอีกห้าวันข้าจะผ่าท้องเอาทารกออกให้ท่านนะเจ้าคะ"

อิ่นฮูหยินแสดงสีหน้าสงสัย "เจ้าหรือ?"

นางสงสัยว่าตัวเองใช่ได้ยินผิดไปหรือไม่ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ จะให้เด็กคนหนึ่งมาทำได้อย่างไร

นางหันไปมองตาเฒ่าอู๋

ตาเฒ่าอู๋พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ท่านไม่ได้ฟังผิด ศิษย์ข้าจะเป็นคนรักษาท่านเอง"

ซูเสี่ยวลู่ที่ดูเป็นเด็กน้อย ช่างไม่น่าเชื่อถือเอาเสียเลย

อิ่นฮูหยินแสดงสีหน้ากังวล

ซูเสี่ยวลู่ถามอิ่นฮูหยิน พลางหยิบกระเป๋าใส่เข็มออกมา "ฮูหยินเคยได้ยินชื่อหมอเทวดาแห่งสำนักหมิงกู่หรือไม่?"

อิ่นฮูหยินพยักหน้าแล้วพูดว่า "แน่นอนว่าเคยได้ยิน ตอนที่ข้าป่วย ได้ไปตามหาหมอมามากมาย ก็ได้ยินผู้คนพูดกันว่าหมอเทวดาแห่งสำนักหมิงกู่มีวิชาแพทย์เหนือธรรมดา ยมบาลจะเอาชีวิตคนยามสาม สำนักหมิงกู่ก็ยังรักษาให้รอดถึงยามห้า"

พูดไปพูดมา อิ่นฮูหยินก็พลันเข้าใจ นางมองตาเฒ่าอู๋กับซูเสี่ยวลู่ "หรือว่า......พวกท่านคือ— —หมอเทวดา?"

ความหวังลุกโชนขึ้นในใจของอิ่นฮูหยิน นางเคยได้ยินเรื่องหมอเทวดาแห่งสำนักหมิงกู่ แต่นางไม่เคยรู้ว่าหมอเทวดามีรูปร่างหน้าตาอย่างไร เป็นบุรุษหรือสตรี

มองดูหนึ่งเฒ่าหนึ่งเด็กที่อยู่ตรงหน้า ดวงตาของอิ่นฮูหยินก็เปี่ยมด้วยความหวัง

ไม่มีใครที่ไม่อยากมีชีวิตอยู่ โดยเฉพาะคนที่ป่วยหนัก สิ่งที่ปรารถนาที่สุดคือการมีชีวิตอยู่

หมอทั่วไปไม่มีความสามารถพิเศษใดๆ คนป่วยหนักล้วนหวังที่จะได้พบหมอเทวดามาช่วยชีวิต

อิ่นฮูหยินก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น เพียงแต่ นางจะโชคดีถึงเพียงนั้นจริงหรือ?

ตาเฒ่าอู๋แค่นเสียงอย่างหยิ่งผยอง "อืม"

ซูเสี่ยวลู่ยิ้มให้อิ่นฮูหยินพลางพูดว่า "ฮูหยินเดาถูกแล้ว หมอเทวดาแห่งสำนักหมิงกู่ที่ท่านว่านั่นคือท่านอาจารย์ของข้า และข้าก็ใช่ว่าจะด้อยไปกว่ากันหรอกนะ แม้ข้าจะอายุน้อย แต่จริงๆ ข้าสำเร็จวิชาแล้ว โรคนี้ของฮูหยิน สำหรับข้าไม่ใช่เรื่องยากเลย"

อิ่นฮูหยินตกตะลึงกับข่าวสำคัญนี้ นางถึงกับพูดอะไรไม่ออก

ซูเสี่ยวลู่หยิบเข็มเล็กๆ ออกมา ยิ้มหวานพลางพูดว่า "ฮูหยิน ข้าจะฝังเข็มให้ท่านสักหน่อย เพื่อบรรเทาอาการปวดที่เอวก่อนนะเจ้าคะ"

อิ่นฮูหยินแบกท้องใหญ่โตมาหลายปี กระดูกสันหลังคงจะทรมานมากทีเดียว

เมื่อทารกกลายเป็นหิน ย่อมเป็นความทุกข์ทรมานอย่างยิ่ง 'ศิลาทารก' ไม่เหมือนเด็กปกติที่อ่อนนุ่มและเคลื่อนไหวได้ 'ศิลาทารก' ที่ค่อยๆ แข็งจนกลายเป็นหิน จะหนักมากขึ้นเรื่อยๆ รู้สึกถ่วงตลอดเวลา อยู่ในท้องทุกวัน ทำร้ายร่างกายของมารดาอยู่ตลอดเวลา

อิ่นอวี้เหยาขยับตัวไม่ได้ นางตกใจยิ่งนัก "จะ เจ้าทำอะไรกับข้า ทำไมข้าถึงขยับตัวไม่ได้"

อิ่นฮูหยินก็เริ่มกังวลขึ้นมาบ้างเช่นกัน

ซูเสี่ยวลู่พูดกับอิ่นอวี้เหยาว่า "ตอนนี้ข้ากำลังฝังเข็มให้มารดาของเจ้า การที่เจ้าวิ่งพรวดพราดเข้ามาแบบนี้ อาจจะทำให้มารดาของเจ้าบาดเจ็บได้ง่ายๆ ข้าได้จี้สกัดจุดสำคัญของเจ้าไว้ ตอนนี้ข้าจะคลายจุดให้ แต่เจ้าต้องสัญญาว่าจะไม่เคลื่อนไหวส่งเดช มิฉะนั้นข้าจะไม่คลายจุดให้เจ้า"

อิ่นอวี้เหยาเป็นห่วงอิ่นฮูหยินมากเสียจนน้ำตาคลอเบ้า เมื่อได้ยินคำพูดของซูเสี่ยวลู่ นางก็พยักหน้าทั้งน้ำตา พูดเสียงสะอื้น "ขอโทษด้วย เมื่อครู่ข้ารีบร้อนเกินไป เจ้าคลายจุดให้ข้าเถอะ ข้าจะไม่เคลื่อนไหวส่งเดชแล้ว"

นางเป็นห่วงและหวาดกลัวมากเกินไป จึงทำให้ลืมตัวไปชั่วขณะ

ตอนนี้เห็นว่ามารดายังปลอดภัยดี นางก็สงบสติอารมณ์ลงได้ และตระหนักว่าการกระทำของตนเมื่อครู่นั้นอันตรายเพียงใด

อิ่นอวี้เหยามองอิ่นฮูหยินด้วยความละอายใจพลางพูดว่า "ท่านแม่ ขอโทษด้วยเจ้าค่ะ ข้าใจร้อนเกินไป ถังอี๋เหนียงบอกข้าว่า มีหมอเถื่อนจะผ่าท้องท่าน นางกับท่านพ่อห้ามท่านไม่ได้ ข้ากลัวเหลือเกิน......"

นางตกใจจนสมองว่างเปล่า สูญเสียความสงบไป

ดวงตาของอิ่นฮูหยินฉายแววเป็นกังวล ถอนหายใจพลางพูดว่า "เหยาเหยา เจ้าทำแบบนี้ แม่จะวางใจได้อย่างไร"

ถังซื่อมีจิตใจไม่ซื่อตรง เป็นเหมือนอสรพิษที่จ้องจะทำร้าย เก่งกาจในการยุแหย่จิตใจผู้อื่น เพียงไม่กี่คำก็ทำให้อิ่นอวี้เหยาเสียการควบคุม ถ้านางตายไป อิ่นอวี้เหยาคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของถังซื่อแน่

อิ่นอวี้เหยาเม้มริมฝีปาก นางรู้แล้วว่าตัวเองทำผิด