ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยนำโชคของครอบครัวชาวนา นิยาย บท 313

เสียงฝีเท้าดังเข้ามา ซูเสี่ยวลู่เงยหน้ามองไปยังทิศทางนั้น

ถังซื่อเดินเข้ามาในลานบ้านด้วยรอยยิ้ม พอมองเห็นซูเสี่ยวลู่ที่มีสีหน้าเรียบเฉย ถังซื่อก็ยิ้มอย่างอ่อนโยนมากยิ่งขึ้น นางพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า “แม่หนู เจ้ากำลังทำอะไรอยู่หรือ? แล้วอาจารย์ของเจ้าไปไหนเสียล่ะ?”

ซูเสี่ยวลู่ตอบด้วยสีหน้าเย็นชา “ท่านมีธุระอะไรหรือ?”

ถังซื่อหยิบขวดเล็ก ๆ ออกมายื่นให้ซูเสี่ยวลู่พลางกล่าวว่า “แม่หนู นี่คือน้ำผงโสมที่ข้าเก็บรักษาไว้นาน เจ้าเอาไปใช้เถิด ใส่เพิ่มลงไปหน่อย จะดีต่อร่างกายของพี่สาวข้าด้วย”

ซูเสี่ยวลู่รับมาแล้วเปิดขวดออกดมกลิ่น

ผงโสมนั้นเป็นของจริง แต่ภายในกลับมีสิ่งอื่นผสมอยู่ด้วยเล็กน้อย

ซูเสี่ยวลู่ถามตรง ๆ ว่า “ท่านผสมยาพิษลงไปใช่หรือไม่?”

ถังซื่อแสดงสีหน้าตกใจเล็กน้อย ก่อนรีบส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “ไม่มี ไม่มี ข้าจะวางยาพิษได้อย่างไรกัน”

“ถ้าไม่ได้วางยาพิษจริง ท่านก็กินให้ข้าดูสิ”

ซูเสี่ยวลู่หยิบขนมแผ่นหนึ่งมา โรยผงโสมลงไปเล็กน้อย จากนั้นยิ้มพร้อมยื่นให้ถังซื่อ

ถังซื่อถึงกับอึ้ง ทำตัวไม่ถูกว่าจะรับหรือไม่รับดี

นี่มันก็แค่เด็กคนหนึ่งไม่ใช่หรือ? เหตุใดจึงมีเล่ห์เหลี่ยมมากมายถึงเพียงนี้!

ถังซื่อยิ้มอย่างฝืน ๆ แล้วกล่าวว่า “ข้าไม่ได้ป่วย จะให้กินยาสุ่มสี่สุ่มห้าได้อย่างไรล่ะ? ยานั้นมีพิษสามส่วน ตอนนี้ข้ากำลังตั้งครรภ์ จะกินยามั่ว ๆ ไม่ได้เด็ดขาด”

“นี่คือโสมแท้จริง หากเจ้าไม่เชื่อก็ไปให้อาจารย์ของเจ้าดูสิ แม้ว่าทุกคนจะเข้าใจข้าผิด แต่ข้าก็ยังเลือกที่จะทำเช่นนี้ ทุกอย่างที่ข้าทำนั้นล้วนเพื่อพี่สาวของข้า”

ถังซื่อแสดงสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเศร้าสลด พยายามใช้วิธีนี้เพื่อเรียกร้องความเห็นใจจากซูเสี่ยวลู่

การรับมือกับเด็ก มักง่ายกว่าการรับมือกับผู้ใหญ่เสมอ

เด็กคนนี้ดูแล้วก็ไม่น่าจะอายุมาก หากนางแสดงท่าทีอ่อนแออีกหน่อย หยดน้ำตาสักเล็กน้อย ก็น่าจะจัดการได้แล้ว

“ท่านตั้งครรภ์อยู่หรือ? เช่นนั้นยิ่งควรกินสิ่งนี้เข้าไป ยาของข้านั้นช่วยบำรุงพลังและจิตใจ ดีต่อร่างกายมาก สามารถรักษาได้หลายโรค ท่านกินเถิด”

ซูเสี่ยวลู่ยิ้มเล็กน้อย พลางถือขนมแผ่นนั้นแล้วก้าวเข้าไปหาถังซื่ออีกก้าวหนึ่ง

ถังซื่อตกตะลึงจนเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งในทันที ใจคิดว่า เด็กคนนี้ ทำไมถึงพูดยากขนาดนี้!

ซูเสี่ยวลู่ยิ้มอย่างไร้พิษภัย ดวงตาโค้งเล็กน้อยพลางมองไปที่ถังซื่อ ก่อนจะกล่าวต่อว่า “ถ้าท่านไม่ยอมกิน ข้าก็ไม่มีทางเชื่อท่าน ท่านต้องวางยาพิษแน่ๆ”

ถังซื่อรู้สึกว่ามันช่างยุ่งยากเหลือเกิน นางวางยาพิษจริง แต่ไม่สามารถพูดออกมาได้ ยานี้เป็นยาที่ทำให้เลือดไหลไม่หยุด นางกำลังตั้งครรภ์อยู่ หากกินยานี้เข้าไปจะทำให้แท้งทันที นางจึงไม่กล้ากินเด็ดขาด

นางหวังว่าซูเสี่ยวลู่จะนำยานี้ไปให้อิ่นฮูหยินรับประทาน เพื่อที่อิ่นฮูหยินจะได้เสียเลือดมากจนถึงแก่ชีวิต

อิ่นฮูหยินเบื่ออาหารเล็กน้อย มื้อที่นางรับประทานคือซุปหูหนูขาว

ท้องของนางใหญ่มากจนกระเพาะอาหารรับอาหารได้เพียงเล็กน้อย หากกินมากเกินไปจะทำให้คลื่นไส้อาเจียนและรู้สึกทรมานยิ่งกว่าเดิม ดังนั้นนางจึงต้องกินอาหารในปริมาณน้อยแต่บ่อยครั้งแทน

มีบ่าวรับใช้คอยปรนนิบัติอยู่ใกล้ ๆ

ซูเสี่ยวลู่เอ่ยขึ้นว่า “ฮูหยิน ข้ามีเรื่องอยากจะพูดกับท่าน ให้บ่าวรับใช้ถอยออกไปก่อนเถิด”

อิ่นฮูหยินเห็นสีหน้าจริงจังของซูเสี่ยวลู่ นางจึงให้ความสำคัญ ก่อนจะโบกมือแล้วกล่าวว่า “พวกเจ้าออกไปก่อนเถิด”

บ่าวรับใช้ถอยออกไปแล้ว

ซูเสี่ยวลู่หยิบถุงหอมที่บรรจุตั๋วเงินและขนมยาอาหารที่มียาพิษออกมา

อิ่นฮูหยินขมวดคิ้วด้วยความสงสัย พลางถามว่า “นี่คือ…”

ซูเสี่ยวลู่กล่าวตรง ๆ ว่า “อิ่นฮูหยิน สิ่งนี้แม่นางถังเป็นคนให้ข้า นางต้องการให้ข้าใส่สิ่งนี้ลงไป แต่มันเป็นยาพิษ”

อิ่นฮูหยินสีหน้าฉายแววความรังเกียจออกมา พลางกล่าวว่า “นังสารเลวคนนี้!”

ถังซื่อมีจิตใจไม่ซื่อตรง นางเฝ้ารอให้ตนตาย การผ่าท้องเพื่อเอาทารกออกนั้นยังพอมีโอกาสรอดอยู่บ้าง แต่ถังซื่อไม่ต้องการเสี่ยง นางต้องการให้ตนตายไปโดยสิ้นเชิง