ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยนำโชคของครอบครัวชาวนา นิยาย บท 81

ซูเสี่ยวหลิงยิ้มบางๆ พลางพยักหน้าพูดว่า "ข้ารู้ ท่านปู่อู๋เป็นคนดีมาก ข้าไม่เคยคิดมาก่อนว่าเสี่ยวลู่จะฉลาดขนาดนี้ ถ้านางสามารถรักษาพี่ใหญ่พี่รองให้หายได้จริงๆ ก็คงจะดีมาก"

พอนึกถึงพี่ชายทั้งสอง ซูเสี่ยวหลิงก็รู้สึกเศร้าใจอยู่บ้าง

โจวเหิงเม้มริมฝีปาก ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า "ต้องรักษาให้หายได้แน่นอน"

โจวเหิงก็รู้ว่าซูฉงกับซูหวามีอาการปัญญาอ่อน แต่พวกเขาก็ทำดีต่อเขาจากใจจริง เขาก็รู้สึกได้เช่นกัน ถ้าสามารถรักษาให้หายได้จริง ก็คงจะเป็นเรื่องที่ดี

ขาของเขา ตาเฒ่าอู๋บอกว่ามีโอกาสสำเร็จแค่สี่ส่วน แต่ตอนนี้ อาจจะมีโอกาสถึงหกส่วนแล้วก็ได้

โจวเหิงครุ่นคิด ซูเสี่ยวหลิงก็เช่นกัน นางยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า "ถ้าพี่ใหญ่พี่รองหายดีแล้ว ก็อยากให้พวกเขาไปสำนักศึกษาเพื่อหาความรู้"

สองปีที่ผ่านมา เด็กๆ ที่ได้เล่าเรียนกับเด็กที่ไม่ได้เล่าเรียนก็แตกต่างกันแล้ว การอ่านออกเขียนได้เป็นเรื่องสำคัญมาก

ซูเสี่ยวหลิงตระหนักถึงจุดนี้แล้ว แต่นางเป็นสตรี ชาตินี้นางไม่มีโอกาสได้ไปสำนักศึกษา

แค่พี่ชายทั้งสองคนของนางมีโอกาสได้เรียน นางก็พอใจแล้ว

โจวเหิงเห็นความใฝ่ฝันและปรารถนาที่จะหาความรู้ของซูเสี่ยวหลิง เขาจึงขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางเม้มริมฝีปาก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

ตลอดช่วงบ่ายจนถึงค่ำ ตาเฒ่าอู๋สอนวิธีการเก็บรักษาเข็มเงินและอุปกรณ์อื่นๆ ให้ซูเสี่ยวลู่ ขณะต้มยาก็พาซูเสี่ยวลู่ไปด้วย

เมื่อฟ้ามืด ซูซานหลางก็กลับมา

จ้าวซื่อทำอาหารมื้อเย็นเสร็จแล้วจึงเรียกทุกคนมากินข้าว

ซูฉงกับซูหวาเช็ดเหงื่อเล็กน้อยแล้วมาแบกโจวเหิงไปกินอาหารมื้อเย็น

อาหารมื้อเย็นมีไก่ตุ๋นหนึ่งตัวและผักต้ม

ครั้งนี้จ้าวซื่อไม่ได้ใส่พริกลงไป แต่ทำน้ำพริกใส่ถ้วยไว้ ใครอยากกินก็ตักเอาเอง

โจวเหิงกินอย่างเอร็ดอร่อย เขาแอบมองทุกคนในครอบครัวนี้ กินข้าวอย่างเงียบๆ เหมือนกับพวกเขา

หลังกินข้าวเสร็จ ซูฉงกับซูหวาก็หมายจะแบกโจวเหิงกลับไป

โจวเหิงพูดเบาๆ ว่า "รอสักครู่"

ซูฉงกับซูหวามองหน้ากัน ดูเหมือนจะไม่เข้าใจ

หมอไปที่ไหน ชาวบ้านก็ชอบ ถ้ารักษาโรคเป็น ก็จะได้รับความรักและเคารพจากคนในหมู่บ้าน มีตำแหน่ง ชีวิตก็จะราบรื่น ยังจะได้ลำบากน้อยลง นี่เป็นเรื่องดีนะ

ตาเฒ่าอู๋พยักหน้า "ถูกต้อง นางมีพรสวรรค์มาก อาจจะรักษาซูฉงกับซูหวาให้หายได้ด้วยซ้ำ ข้าก็จะช่วยเหลือพวกเขา ข้ากล้าพูดเลยว่าถ้านางรักษาไม่หาย ในใต้หล้านี้ก็ไม่มีใครรักษาได้แล้ว"

หมอเทวดาแห่งสำนักหมิงกู่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วใต้หล้า แต่หาร่องรอยยาก และไม่ค่อยออกมาช่วยคนง่ายๆ

เมื่อสามปีก่อนตอนที่ได้พบกับครอบครัวของซูซานหลาง ซูฉงกับซูหวาทำงานอย่างว่านอนสอนง่ายต่อหน้าต่อตาเขาทุกวัน เขาก็ไม่เคยคิดจะรักษาพวกเขาเลย เขาชอบชีวิตที่สงบ ไม่อยากถูกรบกวน

ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว เขาอยากรับซูเสี่ยวลู่เป็นศิษย์ จึงย่อมต้องช่วยรักษาคนด้วย

"วิชาแพทย์ของข้าสืบทอดมาจากสำนักหมิงกู่ ในบรรดาวิชาทั้งหลาย วิชาแพทย์นั้นสูงส่งที่สุด หวังว่าพวกเจ้าจะเชื่อใจข้า ถ้าพวกเจ้าไม่เชื่อ ก็ไปสอบถามเรื่องวิชาแพทย์ของสำนักหมิงกู่ในตัวเมืองสักหน่อย แล้วค่อยตอบกลับมา"

ตาเฒ่าอู๋แนะนำตัวเอง เขาไม่กังวลว่าร่องรอยของตนจะถูกเปิดเผย เพราะซูซานหลางก็เป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา ผู้คนมักสอบถามเรื่องของเขาอยู่เสมอ ซูซานหลางก็เป็นเพียงหนึ่งในนั้น

การที่เขาแนะนำตัว ก็เพื่อแสดงความจริงใจ อย่างน้อยก็ต้องให้ซูซานหลางกับภรรยารู้ว่า อาจารย์ที่บุตรสาวของพวกเขาจะไปเป็นศิษย์นั้นสืบทอดวิชามาจากที่ใด

ซูซานหลางมองจ้าวซื่อ จ้าวซื่อพยักหน้าให้เขาเบาๆ เขาจึงพยักหน้าตอบรับและพูดอย่างจริงจังว่า "ท่านหมออู๋ พวกเราเชื่อใจท่าน ท่านยินดีรับซื่อเม่ยเป็นศิษย์ พวกเราสามีภรรยาก็ยินยอม"