ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยนำโชคของครอบครัวชาวนา นิยาย บท 97

ซูเสี่ยวหลิงชะงักไปครู่หนึ่ง นางไม่รู้ว่าควรจะตอบอย่างไร

ซูเสี่ยวลู่เดินออกมาแล้ว นางเอ่ยปากพูดว่า "พี่ต้านิว ข้าไปดูให้ได้นะ และไม่ต้องตอบแทนพี่ใหญ่ของข้าแบบนั้นหรอก สหายที่ดีต้องช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ท่านอาหูจื่อกับท่านพ่อเองก็เป็นสหายที่ดีต่อกัน"

ซูซานหลางกับจ้าวซื่อไม่อยู่บ้าน แต่ถ้าพวกเขาอยู่ พวกเขาก็คงไม่ปฏิเสธแน่นอน

เพื่อช่วยบิดา เฉินต้านิว ถึงไม่ลังเลที่จะใช้ตัวเองเป็นสิ่งตอบแทน เพราะนางรู้ว่าครอบครัวของซูซานหลางไม่ได้เป็นหนี้บุญคุณครอบครัวของนาง จึงไม่อาจขอให้ผู้อื่นช่วยเหลือโดยไม่มีอะไรตอบแทน

แต่เรื่องออกเรือนเป็นเรื่องใหญ่ ไม่อาจตัดสินใจกันง่ายๆ แบบนี้ได้

เฉินต้านิวชอบพี่ใหญ่ของนางหรือไม่? จากท่าทางที่นางยอมเสียสละอย่างเจ็บปวดนั้น เห็นได้ชัดว่านางไม่ได้ชอบ ซูเสี่ยวลู่ก็เข้าใจดีว่า เป็นไปไม่ได้ที่ใครจะไปชอบคนโง่ที่ไม่เข้าใจอะไรเลย

เฉินต้านิวไม่ได้มีเจตนาดูถูก นางแค่ไม่ชอบเท่านั้น

ส่วนซูเสี่ยวลู่ก็ไม่ได้มีความหมายอื่นใด นางแค่ไม่ชอบที่เฉินต้านิวพูดถึงการใช้ชีวิตทั้งชีวิตเป็นการตอบแทนในสถานการณ์แบบนี้

พูดจบ ซูเสี่ยวลู่ก็ไปหยิบล่วมยา นางเรียกซูหวามาช่วยนางแบกล่วมยา

"พี่ต้านิว ไปกันเถอะเจ้าค่ะ"

เมื่อซูเสี่ยวลู่ออกมาและบอกให้เฉินต้านิวไป เฉินต้านิวจึงค่อยๆ ได้สติ

นางเช็ดน้ำตา พูดเสียงสะอื้นว่า 'ขอบคุณ' แล้วเดินนำหน้าไป

ซูเสี่ยวหลิงมองพวกเขาจากไป คิดแล้วก็ยังรู้สึกกังวล นางหันไปพูดกับซูฉงกับโจวเหิงว่า "พี่ใหญ่ น้องเหิง ข้าจะไปบอกท่านพ่อท่านแม่สักหน่อย น้องเหิง ถ้าเจ้าต้องการอะไรก็บอกพี่ใหญ่ให้ทำนะ"

ซูฉงตบอกรับรองอย่างจริงจังว่า "น้องสาวไว้ใจข้าได้เลย ข้าจะดูแลน้องเหิงให้ดี"

โจวเหิงพยักหน้าเบาๆ พูดเสียงนุ่มนวลว่า "เจ้าก็ระวังตัวด้วยนะ"

ซูเสี่ยวหลิงพยักหน้า แล้วหันหลังเดินออกไปทันที

— —

ระหว่างทาง ซูเสี่ยวลู่อดถามไม่ได้ว่า "พี่ต้านิว ใครเป็นคนทำร้ายท่านอาหูจื่องั้นหรือ?"

เฉินต้านิวดูเศร้าใจมาก พลางเอ่ยเสียงสะอื้น "เป็นท่านย่าของข้าเอง"

พูดจบ น้ำตาของนางก็ไหลออกมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่

ซูเสี่ยวลู่ถามอย่างงุนงง "ทำไมล่ะเจ้าคะ?"

เรื่องของเฉินหู่ ซูเสี่ยวลู่ก็พอรู้อยู่บ้าง ไม่เป็นที่รักของบิดามารดา ถูกพี่ชายกับพี่สะใภ้กีดกัน คล้ายกับสถานการณ์ของซูซานหลางในอดีตมาก พูดได้แค่ว่าทั้งคู่เป็นคนโชคร้าย

เฉียนซื่อซักผ้าไปร้องไห้ไป เฉินเอ้อร์นิวที่กำลังช่วยอยู่ข้างๆ ก็ดวงตาแดงก่ำเช่นกัน

เมื่อเห็นซูเสี่ยวลู่ เฉียนซื่อก็สูดจมูกแล้วเช็ดน้ำตาบนใบหน้า พลางประสานมือให้ซูเสี่ยวลู่ พูดด้วยน้ำเสียงสะอื้นว่า "เสี่ยวลู่ ขอร้องเจ้าช่วยท่านอาหูจื่อของเจ้าด้วย เขายังไม่ฟื้นขึ้นมาเลย"

น้ำตาของเฉียนซื่อไหลไม่หยุด เช็ดแล้วก็ไหลอีก เช็ดออกไม่หมดสักที เมื่อเห็นนาง ซูเสี่ยวลู่ก็นึกถึงจ้าวซื่อ

ซูเสี่ยวลู่รู้สึกไม่สบายใจ นางพยักหน้าแล้วพูดว่า "ท่านอาสะใภ้อย่าร้องไห้นะเจ้าคะ ข้าจะไปดูท่านอาหูจื่อให้"

ซูเสี่ยวลู่เดินไปทางห้องที่ครอบครัวของเฉินหู่อาศัยอยู่ ขณะเดินผ่านเฉียนซื่อ นางเห็นว่ามือทั้งสองข้างของเฉียนซื่อแดงเพราะความเย็น เสื้อผ้าของนางเองก็บางยิ่งนัก

ส่วนเฉินต้านิวกับเฉินเอ้อร์นิวที่มองด้วยสายตาคาดหวัง เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็บาง ทั้งที่เข้าเดือนสิบเอ็ดแล้ว อากาศหนาวมากจริงๆ

ซูเสี่ยวลู่เบนสายตาออก เดินเข้าไปในห้อง

ปัญหานี้ แม้จะมีชีวิตอยู่ถึงสองชาติภพ นางก็ยังไม่เข้าใจ

ถ้าไม่ชอบ แล้วจะให้กำเนิดทำไมกัน

ทั้งๆ ที่ได้รับการปรนนิบัติจาก 'บุตร' ที่ไม่ชอบผู้นั้น แต่กลับยังทรมานคนเขาเช่นนี้ ทั้งๆ ที่ก็เกิดมาเหมือนกัน ทำไมถึงต้องปฏิบัติต่อกันแตกต่างกันถึงเพียงนี้