วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2553

องครักษ์ทองคำกว่าสิบคนล้มจมกองเลือด ส่งเสียงกรีดร้องไม่ขาดสาย

แม้พลังบำเพ็ญเพียรสูงส่ง ร่างกายแข็งแกร่ง แต่พอโดนตัดของลับออกไป ก็ยังเจ็บแทบขาดใจ

จิตวิญญาณแห่งอาวุธที่อยู่ในมิติภายในของง้าวเทพสงคราม พอเห็นภาพนี้ก็เผลอหนีบขาสองข้างแน่น

"โหดไปแล้ว!"

ไม่นานมันก็เหมือนนึกขึ้นได้ ก่อนจะคลายขาออก

"ไม่สิ ผมเป็นจิตวิญญาณแห่งอาวุธ เป็นร่างวิญญาณ ไม่มีของลับนั่นหรอก"

ต่อมา จิตวิญญาณแห่งอาวุธก็ของขึ้น หน้าเบี้ยวด้วยความเดือดดาล

"แม่งเอ๊ย ผมไม่มีแม้แต่ของลับด้วยซ้ำ เลวร้ายยิ่งกว่าไอ้พวกองครักษ์ทองคำอีก"

หลินต้าเหนี่ยวกำมีดตอนไว้ในมือ พูดอย่างลำพองว่า "ตอนคนกับตอนสัตว์วิเศษ ดูๆ แล้วก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่"

ม่อเทียนจีเห็นว่าองครักษ์ทองคำบางคนร่างกายฟื้นตัวเกือบหมด รีบเอ่ยว่า "พี่นกใหญ่ รีบเก็บให้จบ"

หลินต้าเหนี่ยวกำมีดตอนพุ่งพรวดออกไป ฉับ! ฉับ! ฟันไปไม่กี่ที

"อ๊าก..."

องครักษ์ทองคำหลายคนกรีดร้องอีกระลอก ร่างที่เพิ่งฟื้น ก็โดนหลินต้าเหนี่ยวฟันซ้ำตรงนั้นอีก

ทำเอาพวกที่กำลังจะเริ่มฟื้นฟูร่างกายต้องชะงัก หันมามองหลินต้าเหนี่ยวด้วยแววตาหวาดผวา

แม่ง ไอ้อ้วนเวรนี่มันปีศาจหรือไงวะ?

ทำไมชอบฟันตรงนั้นนัก?

หรือว่ามีรสนิยมเพี้ยนๆ อะไรอยู่?

ม่อเทียนจีกรอกตาใส่ แล้วว่า "พี่นกใหญ่ ผมให้พี่เก็บพวกมัน ไม่ได้ให้ไปเฉือนตรงนั้นเล่นนะ"

"ขอโทษ ทีเผลอ เคยชินน่ะ" หลินต้าเหนี่ยวพูดจบก็พุ่งออกไปอีก

คราวนี้เป้าหมายชัดเจน จ่อไปที่วิญญาณแท้ของพวกองครักษ์ทองคำ

ด้วยอำนาจของวาจาสั่งกลายเป็นจริง ความเร็วของหลินต้าเหนี่ยวพุ่งขึ้นสิบเท่า ว่องไวราวแสงวาบ พริบตาเดียว เสียงกรีดร้องก็เงียบกริบ

ครั้นทุกอย่างกลับสู่ความเงียบสงบ จิตวิญญาณแห่งอาวุธก็ผงะ พบว่าหัวขององครักษ์ทองคำทุกคนถูกมีดตอนผ่าออก เลือดไหลทะลัก วิญญาณแท้ก็ถูกเฉือนขาดเป็นสองท่อน

ไม่เพียงตายเรียบ ที่ตายยังสยดสยองสุดๆ

ต่อให้มันมีอายุนานนับคณา พอเห็นภาพนี้ก็ยังใจหายขวัญหนี

"เชี่ย นี่เล่นเอาหัวคนเป็นแตงโมเลยเรอะ!"

"ไอ้อ้วนบ้านี่โหดเกินไปแล้วมั้ง?"

"ถ้าเขารู้ว่าผมกำลังหลอกเขาอยู่ จะผ่าหัวผมด้วยไหมเนี่ย?"

จิตวิญญาณแห่งอาวุธพลันรู้สึกกลัวขึ้นมา

ถึงจะเป็นร่างวิญญาณ ก็ยังรู้สึกเจ็บได้

จากนั้นมันก็หงุดหงิดขึ้นมา สบถในใจว่า "แม่ง ทั้งหมดนี่ต้องโทษไอ้ม่อเทียนจีนั่นแหละ"

"ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้หนุ่มนี่ ไอ้อ้วนคงตายไปนานแล้ว"

"ไม่คาดคิดเลย ไอ้หนุ่มนี่ดันใช้วาจาสั่งกลายเป็นจริงได้ ชวนให้แปลกใจจริงๆ"

"ดูท่าถ้าจะเอาชีวิตไอ้อ้วน ม่อเทียนจีนี่แหละคืออุปสรรคใหญ่ ต้องหาทางแยกพวกมันออกจากกันให้ได้"

จิตวิญญาณแห่งอาวุธแอบชำเลืองมองม่อเทียนจี เห็นสีหน้าขึงขัง ดวงตาทอประกายแน่วแน่

"เขาจะทำอะไร?"

จิตวิญญาณแห่งอาวุธยังงงๆ จึงเฝ้าดูม่อเทียนจีต่อ

เห็นม่อเทียนจีสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วผ่อนออกช้าๆ พลันบรรยากาศรอบตัวราวกับปลอดโปร่งขึ้นตามจังหวะหายใจของเขา

แล้วเขาก็ขยับริมฝีปาก เอ่ยคำเพียงประโยค

"ลมก่อตัว เมฆาโถม!"

เสียงยังไม่ทันจาง ท้องฟ้าก็แปรปรวนฉับพลัน ท้องนภาที่สงบเมื่อครู่มืดครึ้ม เมฆดำม้วนแน่น ตามมาด้วยลมพายุหอนสนั่น ทั้งพระราชวังราวกับสั่นสะเทือนด้วยคลื่นพลังนี้

"หา?" หลินต้าเหนี่ยวชะงักไปครู่ "ไม่หรอกมั้ง?"

ม่อเทียนจีว่า "ลองก็รู้"

"ผมไปลองเอง" หลินต้าเหนี่ยวพูดจบก็ทะยานขึ้นไป กำมีดตอนกรีดลงบนเวทย์ป้องกันขนาดใหญ่

ไม่คาดคิด เวทย์ป้องกันขนาดใหญ่แข็งแกร่งล้ำปานนี้ แม้แต่มีดตอนก็ทิ้งรอยไว้ไม่ได้สักนิด

หลินต้าเหนี่ยวเลยลองด้วยตัวเอง พุ่งหัวชนค่ายเวทย์เข้าเต็มๆ ถูกเด้งกระเด็นกลับทันที ศีรษะอื้ออึงแทบช็อก สมองหวิดสั่นสะเทือน

เป็นอย่างที่ม่อเทียนจีคาดไว้จริงๆ พวกเขาออกไปไม่ได้

ตอนนี้อย่าว่าแต่พวกเขาเลย ต่อให้เป็นยุงสักตัวก็ออกไปไม่ได้

หลินต้าเหนี่ยวนึกถึงง้าวเทพสงครามขึ้นมา จึงว่า "จิตวิญญาณแห่งอาวุธ ง้าวเทพสงครามเป็นศาสตราจักรพรรดิ น่าจะช่วยผมผ่าเวทย์ป้องกันขนาดใหญ่นี่ได้ใช่ไหม?"

"พี่นกใหญ่ ผมว่าเลิกเพ้อเถอะ" จิตวิญญาณแห่งอาวุธว่า "ง้าวเทพสงครามเป็นศาสตราจักรพรรดิจริง แต่จะปลดปล่อยพลังได้ต้องพึ่งพากำลังของตัวเจ้านายเอง"

"ยิ่งพลังของเจ้านายสูง ง้าวเทพสงครามยิ่งปะทุรุนแรง ตรงกันข้าม ถ้าพลังต่ำ ก็ใช้ได้แค่ในระดับอาวุธธรรมดาชิ้นหนึ่ง"

"พี่นกใหญ่ ด้วยพลังบำเพ็ญเพียรตอนนี้ของพี่ ต่อให้ตายก็เรียกพลังของง้าวเทพสงครามมาได้ไม่ถึงหนึ่งในหมื่น คิดจะผ่าเวทย์ป้องกันขนาดใหญ่นี่ไม่มีทาง"

หลินต้าเหนี่ยวสบถ "เวร ก็เพราะกำลังตัวเองไม่พอนี่แหละ ถึงต้องพึ่งศาสตราวิเศษไม่ใช่เรอะ?"

"ถ้าผมแกร่งโคตรอยู่แล้ว จะเอาคุณไว้ทำไม?"

"ขยะ!"

จิตวิญญาณแห่งอาวุธได้แต่เงียบไป "..."

แม่ง กล้าว่าผมเป็นขยะ งี้พี่นี่คนแรกเลยนะ

หลินต้าเหนี่ยว ฉันจำแกไว้แล้ว!

"เทียนจี ตอนนี้ทำยังไงดี?" หลินต้าเหนี่ยวถาม

"ออกไม่ได้ยังไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แค่หวังว่าในพระราชวังนี้จะไม่มียอดฝีมืออื่นอีก ไม่งั้นลำบากแน่"

คำของม่อเทียนจียังไม่ทันขาดคำ เงาร่างทั้งสามก็โผล่มากลางอากาศเหนือท้องพระโรงใหญ่ อำนาจศักดิ์สิทธิ์ถาโถมท่วมท้น