วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2567

พอได้ยินความเคลื่อนไหวจากแดนไกล กลองศึกที่หูเหลากวนก็ดังกระหึ่มขึ้นทันที กองทัพใหญ่แปดแสนตั้งทัพแน่นหนาพร้อมรบ อากาศอวลไปด้วยไอสังหารและความตึงเครียด

ฮ่องเต้ต้าจโจวกับเย่ชิว ตลอดจนเหล่าแม่ทัพมากมาย ต่างยืนอยู่บนกำแพงเมือง เฝ้ามองไปยังสุดขอบสายตา

ไม่นาน เงาของกองทัพเว่ยก็ปรากฏ

แลเห็นกองทัพเว่ยหนาแน่นทึบทะมึน ไหลทะลักมาดุจคลื่นพายุทะเล ดุดันกึกก้อง สะเทือนใจผู้คน

ยิ่งกองทัพใหญ่เคลื่อนประชิด แผ่นดินก็เริ่มสั่นไหวราวกับจะปริแตก

ฝุ่นทรายฟุ้งพัดขึ้นเป็นกำแพงยักษ์ บดบังฟ้าดิน จนมองไม่เห็นทิวทัศน์เบื้องหน้า

คลื่นพลังนั้นกราดเกรี้ยวปานพายุฝน ซัดกระหน่ำมาจนไม่อาจต้านทาน

ชั่วขณะนั้น ฟ้าดินทั้งปวงเหมือนถูกคลุมไว้ด้วยพลังอำนาจอันมหาศาล ทุกสิ่งดูเล็กจ้อยไร้ความหมาย

การมาถึงของกองทัพเว่ย มิใช่เพียงสัญญาณใกล้ศึก หากยังเป็นความสั่นสะเทือนและแรงกดดันที่ยากจะบรรยาย

ธงอักษร ‘魏’ ทุกผืนแดงฉานด้วยเลือด บาดตาบาดใจ

ทหารทุกนายของแคว้นเว่ย์ก้าวย่างหนักแน่นดุจจะบดแผ่นดิน สายตาแน่วแน่ร้อนแรง ประหนึ่งจะจุดไฟทั่วนภา

ชุดเกราะของพวกเขาแวววับยามถูกแดด สะท้อนประกายเยียบเย็น

บรรยายได้คำเดียว—

ขวัญกำลังใจสูงส่ง!

เหล่าแม่ทัพแห่งแคว้นโจวอดอุทานไม่ได้

“ขวัญกำลังใจร้อนแรงเหลือเกิน!”

“เมื่อก่อนคนกองเว่ยดูอิดโรยเหมือนคนป่วย ไร้เรี่ยวแรง คิดไม่ถึงว่าตอนนี้ฮึกเหิมถึงเพียงนี้ ราวกับเกิดใหม่กันทั้งกอง!”

“ต้องยอมรับว่า เว่ยหวางคุมทัพได้เก่งจริง!”

แม่ทัพเหล่านี้กรำศึกมาหลายปี ไต่เต้าด้วยความดีความชอบจากศึกจนถึงตำแหน่งทุกวันนี้ ล้วนรู้ซึ้งว่าการขัดเกลาขวัญกำลังใจให้กองทัพใหญ่หลายแสนเกรียงไกรได้ถึงเพียงนี้นั้นยากสักเพียงใด

พร้อมกันนั้น ความกังวลก็คืบคลานเข้ามา

“เทียบกระแสฮึกเหิมกันแล้ว ฝั่งเราด้อยกว่ามาก!”

“ขวัญกำลังใจกองทัพเว่ยน่าหวาดกลัวจริงๆ!”

“ศึกที่หูเหลากวนไม่เพียงเป็นศึกแตกหัก แต่อาจนองเลือดด้วย!”

“……”

เดิมที เมื่อได้ยินข่าวชัยชนะยิ่งใหญ่จากด่านเยี่ยนนาน เหล่าแม่ทัพก็ปลอดโปร่งไม่น้อย ทว่าพอเห็นกองทัพเว่ยกรูมาราวพายุ ความหนักอึ้งก็ถาโถมกลับคืน

แม้กระทั่งมีไม่น้อยที่เริ่มหมดความเชื่อมั่น

ฮ่องเต้ต้าจโจวตรัสว่า “กองทัพเว่ยมีกำลังใจเช่นนี้ไม่แปลกอะไร ท้ายที่สุดพวกเขาพิชิตต้าเฉียนมาแล้ว”

“หากแคว้นโจวของเราพิชิตได้อีกหนึ่งแคว้น ขวัญกำลังใจย่อมยิ่งกว่ากองทัพเว่ยเสียอีก”

“จงจำไว้ หมาป่ากำลังจะรุกรานบ้านเรา เราต้องฆ่ามันให้สิ้นไม่ว่าอย่างไร เพื่อบ้านเกิด เพื่อครอบครัวของเรา และเพื่อศักดิ์ศรีของเรา!”

“ครับ!” เหล่าแม่ทัพรับคำพร้อมกัน

ทุกคนต่างรู้ดีว่านี่คือศึกชี้ชะตาสถานการณ์ของจงโจวในวันหน้า หรือกล่าวได้ว่าอาจเป็นศึกสุดท้าย

หากแคว้นโจวชนะ ก็จะผนึกจงโจวเป็นหนึ่ง สร้างเกียรติยศสืบไป บ้านเมืองร่มเย็นเป็นสุข

แต่ถ้าพ่ายแพ้ สิ่งรออยู่คือบ้านเมืองล่มสลาย วงศ์ตระกูลพินาศ

ฉะนั้น พวกเขาไม่มีทางถอย

“ชางเซิง เจ้าเห็นหรือยัง?” ฮ่องเต้ต้าจโจวส่งเสียงลับไปถามเย่ชิว

เย่ชิวส่ายหน้า “ยังไม่พบครับ”

แววหม่นหมองแล่นวาบในสายพระเนตรของฮ่องเต้ต้าจโจว

ฮ่องเต้ต้าจโจวส่ายพระเศียร “เปลี่ยนแผนไปก่อน ขณะนี้ยังไม่รุก”

“เพราะเหตุใด?” แม่ทัพเฒ่าสงสัย

เย่ชิวที่ยืนข้างๆ กล่าวขึ้นว่า “แม้กองทัพเว่ยจะกรำทางไกลมา แต่ขวัญกำลังใจของพวกเขาสูงส่ง หากเรายกออกตีตอนนี้ ศึกย่อมดุเดือด และอาจถึงแพ้ได้”

ฮ่องเต้ต้าจโจวพยักพระพักตร์ “ชางเซิงว่าถูก กองทัพเว่ยมาดุดัน ช่วงนี้กำลังใจพุ่งสูงสุด ปล่อยให้พวกเขาตั้งทัพรอไปก่อน”

แม่ทัพเฒ่าถามว่า “ถ้ากองทัพเว่ยเป็นฝ่ายบุกก่อนล่ะ?”

“ยิ่งดีนัก” ฮ่องเต้ต้าจโจวตรัส “หูเหลากวนภูมิประเทศได้เปรียบ ตั้งรับง่าย บุกยาก หากกองทัพเว่ยบุกมา ก็เหมาะจะฉวยจังหวะนั้นหักขวัญกำลังใจพวกมัน”

“ยอดเยี่ยม!” ดวงตาเหล่าแม่ทัพทอประกาย

ฮ่องเต้ต้าจโจวตรัสว่า “ทว่าหลังเว่ยหวางมีผู้รู้คอยชี้แนะ เกรงว่าเขาคงไม่ทำเช่นนั้น”

“แต่ไม่เป็นไร เราปรับยุทธศาสตร์ได้ทุกเมื่อ”

พอสิ้นคำ ก็ได้ยินเสียงโห่ร้องสนั่นสะท้านฟ้าจากกองทัพแคว้นเว่ย์

“เว่ยหวาง!”

“เว่ยหวาง!”

“เว่ยหวาง!...”

จากนั้นเห็นกองทัพเว่ยแหวกออกสองข้างเปิดทาง แล้วเว่ยหวางก็ขี่สัตว์ศักดิ์สิทธิ์กิเลนหยกค่อยๆ เสด็จออกมา โอ่อ่าสง่างามดึงดูดทุกสายตา

เว่ยหวางทรงสวมอาภรณ์ดำ รวบเกศาด้วยมงกุฎทองคำ ทั้งพระวรกายเปล่งบารมีจักรพรรดิ

พระองค์ทรงขี่กิเลนหยก มุ่งตรงสู่หูเหลากวน

เพียงพริบตาก็มาถึง

เว่ยหวางแหงนพระพักตร์มองฮ่องเต้ต้าจโจวที่ยืนอยู่บนกำแพงเมือง เปล่งสุรเสียงว่า “ไม่ได้เจอกันเสียนาน ลงมาคุยกันสักหน่อยไหม?”