วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2574

ค่ำคืน

เย่ชิวฝึกวิชาอยู่ในห้อง

ท่านอาวุโสชิงหยุนกำชับว่า ภายในร้อยปีเขาต้องรวบรวมโชคชะตาห้าภพให้ครบ เพื่อบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ

ทำให้เย่ชิวรู้สึกทั้งรีบเร่งและกดดัน

อีกเรื่องที่ทำให้เขากระสับกระส่าย คืออยากกลับไปยังโลกมนุษย์สักครั้ง

จากบ้านมานานนัก เขาคิดถึงญาติพี่น้องและคนรู้ใจยิ่งนัก

ต้องรีบยกระดับพลังบำเพ็ญเพียร จะได้กลับไปให้เร็วที่สุด

เย่ชิวสลัดความคิดฟุ้งซ่าน นั่งขัดสมาธิบนเตียง หลับตาเข้าสู่การบำเพ็ญ

ไม่นาน ร่างกายเขาเปล่งประกายทองจางๆ ค่อยๆ ลอยขึ้นเหนือพื้น ดุจราชาเซียนกำลังนั่งสมาธิ

ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใด

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ถัดมาเสียงหญิงใสไพเราะดังจากนอกห้องว่า “พระสวามีแห่งเจ้าหญิง ฝ่าบาทให้ฉันเอาของว่างมาส่งให้ท่านค่ะ”

เข้ามา! เย่ชิวพูดโดยยังหลับตาอยู่

แอ๊ด—

ประตูถูกผลักเปิด ร่างอรชรลอยเข้ามา พร้อมกันนั้นประตูก็ปิดลงอย่างเงียบงัน

“พระสวามีแห่งเจ้าหญิง ขนมวางไว้บนโต๊ะแล้วนะคะ” หญิงนั้นเอ่ย

ขอบคุณครับ เย่ชิวกล่าวอย่างสุภาพ

ทว่าในวินาทีถัดมา เขาก็รู้สึกได้ถึงเรือนกายอ่อนนุ่มเข้ามาแนบชิดข้างกาย

“พระสวามีแห่งเจ้าหญิง ฝ่าบาทให้ฉันมาปรนนิบัติท่านค่ะ” หญิงสาวว่าเสียงออดอ้อน

เย่ชิวฉงน ใกล้ศึกใหญ่ปานนี้ ทำไมพ่อตาผมถึงส่งผู้หญิงมา เขาคิดอะไรกันแน่?

หรือกำลังทดสอบจิตแห่งเต๋าของผมอยู่?

เย่ชิวปฏิเสธเสียงแข็ง “ออกไป!”

ใครจะคิด ว่าหญิงนั้นไม่เพียงไม่ไป กลับโผกอดแขนเย่ชิวแล้วถูไถออดอ้อน

ออกไปเดี๋ยวนี้ มิฉะนั้นอย่าหาว่าผมจะไม่เกรงใจ! เย่ชิวตวาดเสียงเย็น

“เหรอ? ฉันชอบให้ท่านไม่เกรงใจฉันแบบนั้นแหละ!” น้ำเสียงหญิงสาวแปรเปลี่ยนไป

พอได้ยินเสียงคุ้นเคย เขารีบลืมตา เห็นโฉมงามสะกดลมหายใจ—เสี่ยวไป๋หู!

“เธอมายังไง?” เย่ชิวถามด้วยความยินดี

“ถ้าฉันยังไม่มาอีก เดี๋ยวมีคนบางคนก็ลืมฉันเสียแล้ว ทั้งที่ฉันคิดถึงเขาทุกเช้าค่ำ แต่คุณนั่นแหละเอาแต่สนใจจะเป็นพระสวามีแห่งเจ้าหญิง ไม่เห็นฉันอยู่ในสายตาเลย” แววตาเสี่ยวไป๋หูเจือความเศร้าจางๆ เสียงนุ่มต่ำราวอาบไปด้วยความน้อยใจและตัดพ้อไม่รู้จบ

เย่ชิวรีบอธิบาย “ผมก็บอกแล้วไง รอศึกใหญ่จบ ผมจะไปหาเธอ”

เสี่ยวไป๋หูว่า “ตกลงจะมาหาฉัน หรือจะไปหาเจ้าหญิงของท่านกันแน่? ฉันได้ยินมาว่า เจ้าหญิงของท่านทั้งสวยทั้งมีความสามารถ ไม่เหมือนฉันหรอก ไม่มีดีสักอย่าง”

เย่ชิวยิ้มถาม “เป็นอะไร หึงล่ะสิ?”

“ฉันไม่ได้หึงสักหน่อย แค่รู้สึกว่าฉันไม่คู่ควรกับท่าน วันนี้มาหาก็อยากเห็นหน้าครั้งสุดท้าย ต่อไปเราอย่าได้พบกัน จากนี้ต่างคนต่างไป” พูดจบ เสี่ยวไป๋หูก็ปล่อยแขนเย่ชิว ลุกขึ้นเดินออกไป

นางสวมกระโปรงสีขาวหรูหรา ชายกระโปรงไหวระริกตามจังหวะก้าว พลิ้วไหวดั่งระลอกคลื่น

ทรวดทรงนางอ่อนช้อย โดยเฉพาะเท้าเล็กดั่งดอกบัวสามนิ้ว ขาวผ่องกลมกลึง งามดุจงานศิลป์ชั้นเลิศ

เย่ชิวมองแผ่นหลังเสี่ยวไป๋หูเงียบๆ ไม่ได้รั้งไว้

จนกระทั่งถึงหน้าประตู เสี่ยวไป๋หูจึงหันกลับมามองเย่ชิว ถามว่า “ท่านจะไม่รั้งฉันไว้สักคำหรือ?”

เย่ชิวว่า “จะรั้งไปทำไม เธออยากไปก็ไปเถอะ”

“ฮึ ฉันไม่ไปหรอก” เสี่ยวไป๋หูหมุนตัวกลับ โผเข้ากอดเย่ชิว ซบอกเขา ใช้กำปั้นน้อยๆ ทุบอกเขาไปพลางบ่นงอนว่า “คนเลว ไม่คิดถึงฉันแม้แต่นิด”

เย่ชิวถึงกับพูดไม่ออก “……”

เสี่ยวไป๋หูพูดอย่างตื่นเต้น “พอท่านเป็นจอมแห่งจงโจวแล้ว จงโจวกับหนานหลิ่งก็เป็นของท่าน พอบวกกับพื้นเพในสำนักกระบี่ชิงหยุน ไม่นานนัก ดินแดนตะวันออกก็เป็นของท่านอีก”

“จากนั้นเราก็กวาดล้างซีโม่ ปราบเป่ยอวี่ให้ราบ คราวนี้ทั้งโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรล้วนเป็นของท่าน”

“ถึงตอนนั้น ท่านก็รวบแผ่นดินให้เป็นหนึ่ง ขึ้นครองบัลลังก์จักรพรรดิ จะไม่สะใจหรือคะ?”

เย่ชิวบ่นหงุดหงิด “สะใจบ้าบออะไร เป็นฮ่องเต้น่ะเหนื่อย ผมไม่เอาหรอก”

เสี่ยวไป๋หูว่า “งั้นฉันเป็นฮ่องเต้แทนท่านให้ก็ได้ ว่ายังไงคะ?”

เย่ชิวจ้องหน้าเสี่ยวไป๋หู นิ่งไม่พูด

“ท่านสามี มองฉันทำไมกัน? พูดอะไรสักคำสิ!” เสี่ยวไป๋หูถูกจ้องจนอยู่ไม่เป็นสุข

“ไม่คิดเลยว่า ความทะเยอทะยานของเธอไม่น้อยนะ” เย่ชิวว่า

เสี่ยวไป๋หูหัวเราะคิกคัก “ผู้หญิงดีๆ ย่อมมีความใฝ่ฝันกันทั้งนั้น ถึงฉันจะขึ้นเป็นฮ่องเต้ ก็เหนือหมื่นชน—แต่ก็ยังอยู่ใต้ตัวท่านคนเดียว”

นางเน้นคำว่า ‘อยู่ใต้ตัว’ ชัดถ้อยชัดคำ

เย่ชิวจะไม่รู้ความนัยได้อย่างไร จึงว่า “ผมไม่สนใจเป็นฮ่องเต้ ช่วยแคว้นโจวยึดจงโจวให้ได้ต่างหากคือเรื่องสำคัญ”

เขาไม่ได้บอกเสี่ยวไป๋หูว่า หากได้โชคชะตาห้าภพครบเมื่อไร เขาก็สั่งทั้งโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรได้ทั้งผืน

ถึงตอนนั้น ไม่ว่าเป่ยอวี่หรือจงโจว ทั้งโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรล้วนต้องหมอบอยู่แทบเท้าเขา

ดังนั้น จะไปมัวคิดเรื่องรวมแผ่นดินทำไมกัน?

“ในเมื่อท่านสามีไม่อยากเป็นฮ่องเต้ ฉันก็ไม่มีใจเหมือนกัน”

เอ่ยจบ เสี่ยวไป๋หูใช้นิ้วเรียวยาวลูบแก้มตนแผ่วเบา พลางว่า “ท่านสามี ช่วยรดน้ำดอกไม้เถอะนะคะ!”

เย่ชิวไม่เอ่ยให้เสียเวลา ดึงนางเข้ามา กดไว้ใต้กาย แล้วงัดไม้ตาย—

มังกรศักดิ์สิทธิ์สำรวจถ้ำ