วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2616

มหันตภัยสวรรค์เชื่อมฟ้าดิน กว้างใหญ่กึกก้อง เย่ชิวจงใจชักนำให้มันพุ่งกระหน่ำใส่โล่ระฆังทองคำอย่างบ้าคลั่ง

“ครืนนน——”

แสงเรืองรองสาดสว่างไปทั่วหล้า มองไปทางใดก็มีแต่พายุสายฟ้า อัดแน่นด้วยพลังทำลายล้าง

ฮ่องเต้ต้าจโจวเห็นการลงมือของเย่ชิวก็สีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย

วิธีใช้มหันตภัยสวรรค์เป็นอาวุธโจมตีศัตรูเช่นนี้ช่างน่าสะพรึงนัก หากเป็นพระองค์ถูกถล่มบ้าง คงรับไม่ไหวแน่

ทันใดนั้น ฮ่องเต้ต้าจโจวกลับรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมา

“พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานแม้จะแกร่งกล้า แต่มหันตภัยสวรรค์ของเย่ชิวมันแรงเหลือเกิน คราวนี้อย่างน้อยเขาน่าจะบาดเจ็บบ้างล่ะ?”

ทว่า ผลลัพธ์กลับทำให้ทุกคนตะลึงงัน

เห็นได้ชัดว่าโล่ระฆังที่ห่อหุ้มพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซาน ภายใต้การถล่มซ้ำๆ ของสายฟ้าสวรรค์ ไม่เพียงไม่แสดงรอยร้าวสักนิด กลับยิ่งเปล่งแสงพุทธะเจิดจ้า ราวกับจะดูดซับสายฟ้าสวรรค์เข้าไปเสียด้วยซ้ำ

ภาพนี้ทำเอาทุกคนสะท้านลึกถึงขั้วใจ

ไม่มีใครคาดคิดว่า พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานจะทรงพลังถึงเพียงนี้ แม้แต่มหันตภัยสวรรค์ก็ไม่อาจระคายผิวเขาได้

สีหน้าของเย่ชิวก็ถมึงทึง มหันตภัยระดับมหานักบุญของเขาไม่ใช่แบบธรรมดา ปกติแล้วจะสังหารผู้แข็งแกร่งระดับราชานักบุญสักคนไม่ใช่ปัญหา ทว่ากลับทะลวงแม้แต่การป้องกันของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานไม่ได้ น่ากลัวเกินไป!

“ชางเซิง ระวัง เขาไม่ใช่ผู้แข็งแกร่งระดับราชานักบุญ!” ฮ่องเต้ต้าจโจวเอ่ยขึ้น

ที่จริง ต่อให้ฮ่องเต้ต้าจโจวไม่เตือน เย่ชิวก็รับรู้มานานแล้วว่าพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานไม่ใช่ราชานักบุญธรรมดา

ผู้แข็งแกร่งระดับราชานักบุญเขาเคยเห็นมามาก ไม่ว่าจะเป็นท่านจอมเทพอู๋จี๋แห่งอินหยางเจี้ยวในตอนนั้น หรือเซียวจงโหลวแห่งสำนักปุถุชนอุดร หรือแม้แต่ผู้อาวุโสใหญ่แห่งสำนักกระบี่ชิงหยุน บรรพบุรุษตระกูลเฉิน...

ไม่มีผู้ใดแกร่งเทียบพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานได้!

ไม่มีผู้ใดมีวิธีการน่าสะพรึงเท่าเขา!

เย่ชิวคาดว่า อย่างน้อยพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานก็คือราชานักบุญไร้เทียมทาน หรือไม่ก็อาจแตะธรณีกึ่งจักรพรรดิแล้วด้วยซ้ำ!

“ไอ้โล้นแก่ ดันทนฟ้าฟาดขนาดนั้นได้ นี่มันอมนุษย์ชัดๆ”

เย่ชิวกัดฟันแค้นจัด

แค่นั้นไม่พอ พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานยังเจ้าเล่ห์นัก

ตอนที่เย่ชิวอาศัยมหันตภัยสวรรค์ฆ่าเขา เขากลับใช้เพียงโล่ระฆังทองคำปกป้องตัวเอง มิได้โต้กลับ

นี่แหละ กลยุทธ์อันสูงล้ำของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซาน

มหันตภัยสวรรค์คือเจตจำนงของกฎสวรรค์ ผู้ใดล่วงเกิน ผู้นั้นย่อมถูกรุมลงทัณฑ์อย่างไร้ปรานี

หากเขาโต้กลับ เขาจะถูกดึงเข้าไปในมหันตภัยสวรรค์ทันที กฎสวรรค์จะประเคนเภทภัยที่รุนแรงยิ่งกว่า ทว่าพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานกลับตั้งรับไม่ตอบโต้ ไม่ทำให้กฎสวรรค์เดือดดาล ฉะนั้นเย่ชิวจึงจนใจทำอะไรเขาไม่ได้

ที่สาหัสกว่านั้นคือ แม้เย่ชิวจะใช้มหันตภัยสวรรค์เจาะไม่เข้าเกราะของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซาน แต่มหันตภัยสวรรค์ก็ไม่ได้หยุด กลับฟาดลงมาใส่เย่ชิวอย่างไม่ขาดสาย

ท้ายที่สุด นี่คือเภทภัยของเขาเอง!

“ตูม——”

มหาสายฟ้าทอเป็นผืนผสานกัน แสงม่วงอนันต์สานไขว้ เสมือนคลื่นมหานทีโหมท่วมลงมา ในห้วงเวิ้งว่าง ทุกกระเบียดช่องว่างล้วนเต็มไปด้วยประกายอันน่าสะพรึง

“พรวด!”

เย่ชิวถูกฟาดจนร่างแตกปริ เกือบแหลกสลาย ความปวดแสบปวดร้าวแทงลึกถึงใจและกระดูกแล่นไปทั่วทั้งตัว

ทันใดนั้น พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานจ้องมองเย่ชิว ดวงตาลึกซึ้งประหนึ่งเห็นทะลุความลวงและความวุ่นวายทั้งปวง เอ่ยเสียงนุ่มว่า “โยมเย่ชิว โยมยึดติดหนัก ถูกปีศาจในใจครอบงำ ฟังคำอาตมาสักประโยค ยืนนิ่งๆ ปล่อยให้สายฟ้าฟาดเสียจะดีกว่า มิเช่นนั้นเกรงว่าจะตกสู่หายนะไม่รู้จบสิ้น”

“ไปตายซะ!” เย่ชิวสวนด่าทันที

มหันตภัยสวรรค์รุนแรงขนาดนี้ ยังให้เขายืนให้ฟ้าฟาด นี่มันจงใจให้ทรมานกันชัดๆ

เย่ชิวไม่ใช่คนโง่ จะเชื่อคำแบบนั้นได้อย่างไร

เขารู้ดี ว่าพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานเห็นเขามีร่างอมตะนิรันดร์กาล ฆ่าไม่ตาย เลยจนตรอกถึงยอมปล่อยไอเดียชั่วๆ ให้เขาถูกฟ้าผ่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“โยมเย่ชิว ความรู้สึกตอนโดนฟ้าฟาดดีไหมล่ะ ฮะๆๆ...” พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานหัวเราะ

“ไอ้โล้นเฮงซวย อย่าพึ่งลำพองไป ไม่ช้าก็เร็วผมจะฆ่าแก แล้วถล่มวัดต้าหลยินให้ราบ!” เย่ชิวกัดฟันด่า พูดจบก็ฟื้นคืนร่างกาย

พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานเอ่ยยิ้มๆ ว่า “โอ้ ปากกล้าดีนี่ ถ้าอย่างนั้น อาตมาจะเพิ่มสีสันให้อีกหน่อย”

ว่าแล้ว เขายกฝ่ามือกระแทกออกไป ทันใดนั้น กลางฝ่ามือก็ปรากฏอักขระสวัสดิกะ “卍” สีทองอร่าม

พออักขระ “卍” ลอยออกไป ก็พลันกลายเป็นสายฟ้านับพันสายในพริบตา

นี่คือเวทย์สายฟ้าพุทธศาสนา!

“ตูม!”

สายฟ้านับพันเส้นสานประสานกัน เปล่งแสงแสบตา ประกอบกับมหันตภัยสวรรค์ที่ยังคงฟาดไม่หยุด ก็ฟาดร่างกายของเย่ชิวที่เพิ่งฟื้นให้แตกสลายอีกครั้ง

เคราะห์ยังดี ที่วิญญาณแท้ของเย่ชิวไม่บอบช้ำ

พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานสวดคัมภีร์ต่อไป จงใจก่อกวน เย่ชิวเลยตั้งสติ สงบนิ่ง ตัดเสียงรบกวน แล้วตั้งใจรับมือมหันตภัยสวรรค์อย่างเต็มที่

“ครืนนน……”

มหันตภัยสวรรค์ถาโถมลงมาถี่ยิบ ราวห่าฝน

ทุกครั้งที่ถล่มลงมา ขุนเขาแผ่นดินก็สะท้าน ราวจะฉีกดินให้แยก

ทั่วกายเย่ชิวเปล่งแสงสีทอง พยายามต้านทานมหันตภัยสวรรค์อย่างสุดกำลัง ฟาดปลิวแตกสลายครั้งแล้วครั้งเล่า เขาไม่ย่อท้อ กัดฟันรับเคราะห์กรรมต่อไป

กระทั่งผ่านไปหนึ่งชั่วยามเต็ม

ท้ายสุด ท่ามกลางเสียงกัมปนาทสนั่นหู สายฟ้าแห่งมหันตภัยสวรรค์ก็สลายหายไป ท้องฟ้ากลับคืนความแจ่มกระจ่าง

เย่ชิวได้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตมหานักบุญอย่างสมบูรณ์