วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2618

เย่ชิวได้ยินคำของจางเหมยเจินเหริน ก็รู้สึกขมขื่นในใจ เขาอยากจะงัดไพ่ตายออกใช้ตั้งนานแล้ว แต่ไพ่ตายกลับไม่ยอมเชื่อฟังเขา!

จนถึงตอนนี้ เขายังเรียกใช้ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์กับเปลวไฟวิเศษระดับจักรพรรดิไม่ได้เลย

“พี่สาว ผมจะใช้หม้อแปรสภาพฟ้าและดินได้เมื่อไหร่?” เย่ชิวยั้งไม่อยู่ถามออกไป

“เผยไพ่ตายไม่เป็นผลดีกับเจ้า” เสียงหวานใสดังลอดออกมาจากโลงศพทองคำ

เย่ชิวเอ่ยอีกว่า “ถึงผมจะทะลวงถึงขอบเขตมหานักบุญแล้วก็เถอะ แต่ไอ้พระหัวโล้นนั่นมันแข็งแกร่งเกิน ถ้าไม่งัดไพ่ตาย ผมฆ่ามันไม่ได้”

หญิงสาวลึกลับว่า “ไม่ต้องกังวล เป้าหมายของเขาไม่ใช่เจ้า”

เย่ชิวว่า “แต่มันจะฆ่าผมนะ!”

นางว่า “วางใจ เจ้ามีร่างอมตะนิรันดร์กาล ไม่ตายไม่ดับ ต่อให้เป็นเขาก็ฆ่าเจ้าไม่ได้”

เย่ชิวฉุกคิดขึ้นมา ถามว่า “ร่างกายของผมพิเศษ งั้นบนโลกนี้ไม่มีใครฆ่าผมได้เลยใช่ไหม?”

“เจ้าคิดผิด ยังมีคนฆ่าเจ้าได้” หญิงสาวเปลี่ยนน้ำเสียง “แต่—ไม่มีทางใช่พระรูปนี้แน่”

“แล้วเป็นใคร?” เย่ชิวถาม

นางตอบว่า “รู้ตอนนี้ไม่เป็นผลดีต่อเจ้า ถึงเวลา เจ้าจะรู้เอง”

เอ้า เท่ากับไม่ได้บอกอะไรสักอย่าง

“ถึงไอ้พระหัวโล้นนั่นจะฆ่าผมไม่ได้ แต่ด้วยสันดานอำมหิตของมัน ยังไงก็ต้องตรึงผมไว้แล้วทรมานให้ย่ำแย่ยิ่งกว่าตาย…”

เย่ชิวว่ามาถึงตรงนี้ก็ฉุกคิดขึ้นมาอีกครั้ง “พี่สาว งั้นให้พี่ช่วยกำจัดมันไปเลยดีไหม?”

“ฆ่ามันงั้นรึ… ฮึ เปลืองแรงของฉัน” นางฮึดฮัด

สีหน้าของเย่ชิวถึงกับตะลึง หรือว่าพี่สาวลึกลับก็ยังลำบากถ้าจะสังหารพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซาน?

ต้องรู้ไว้ ตอนที่พันธมิตรห้าสำนักแห่งดินแดนตะวันออกเคยยกทัพล้อมสำนักกระบี่ชิงหยุน พี่สาวลึกลับผู้นี้เคยรับปากเย่ชิวว่าจะลงมือในยามคับขัน จากน้ำเสียงตอนนั้นเหมือนจะจัดการยอดฝีมือของพันธมิตรห้าสำนักได้อย่างง่ายดายเสียด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้…

ใจเย่ชิวสะท้านวาบ

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง พลังของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานต้องน่าสะพรึงกลัวถึงขั้นไหนกัน?

เหมือนจะจับได้ว่าเย่ชิวคิดอะไรอยู่ เสียงของหญิงสาวดังจากในโลงศพทองคำว่า “ก็แค่มดปลวกตัวหนึ่ง มันไม่คู่ควรให้ฉันต้องลงมือหรอก ฆ่ามันมีแต่สิ้นเปลืองแรงของฉัน”

อ้อ อย่างนี้นี่เอง!

ว่าแล้วเชียว พี่สาวลึกลับเก่งถึงเพียงนั้น จะไปลำบากกับการฆ่าพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานได้ยังไง

เย่ชิวผ่อนลมหายใจยาว

แต่ปัญหาคือ—พี่สาวลึกลับไม่ยอมออกมือ แถมยังไม่ให้เขาใช้ไพ่ตาย แล้วจะทำอย่างไรถึงจะล้มพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานได้?

“เหล่าเจิ่ว งั้นเจ้าช่วยออกแรงให้ผมหน่อยได้ไหม?” เย่ชิวเริ่มจะเล็งเป้าไปที่เหล่าเจิ่ว

เหล่าเจิ่วว่า “ข้าอยากช่วยเจ้าอยู่หรอก เพียงแต่…”

ยังไม่ทันพูดจบ เสียงหญิงสาวก็ดังจากในโลงศพทองคำ “ร่างกายของเขายังไม่สมบูรณ์ พลังจำกัด ต่อให้ช่วยเจ้าก็ฆ่าไอ้มดปลวกนั่นไม่ได้ แถมยังจะหมดแรงจนต้องหลับใหล ไม่คุ้มเสีย”

เอ่อ—

เย่ชิวถึงกับจนคำ จะว่าไป พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานแข็งแกร่งขนาดนั้น แต่ในสายตานางกลับเรียกว่ามดปลวก งั้นผมกับเหล่าเจิ่วในสายตานางจะเหลืออะไร?

“เฮ้อ” เหล่าเจิ่วถอนใจ บอกเย่ชิวว่า “นางพูดถูก ตอนนี้ร่างกายของข้ายังไม่สมบูรณ์ จริงๆ ก็สู้พระรูปนั้นไม่ไหว”

“ก็เพราะเจ้านั่นแหละ”

เหล่าเจิ่วเริ่มโทษเย่ชิว “ข้าบอกเจ้าแล้ว ให้ช่วยหาชิ้นส่วนร่างกายให้ครบ ข้าไม่ได้โม้หรอกนะ ถ้าร่างกายข้าครบถ้วน นิ้วเดียวก็บี้พระรูปนั้นตายได้ อย่าว่าแต่พระรูปนั้นเลย ต่อให้…”

พูดมาถึงตรงนี้ เหล่าเจิ่วก็เงียบปาก

นางว่า “ยังไงเจ้าก็ไม่ตาย จะไปกลัวอะไร!”

เย่ชิว “…”

อยู่ๆ เย่ชิวก็ฉุกคิดขึ้นมา “พี่สาว ก่อนหน้านี้ผมตายไปเก้าครั้ง ถึงได้ทะลวงขอบเขตมหานักบุญ ถ้าผมตายเพิ่มอีกสักสองสามครั้ง พลังบำเพ็ญเพียรจะยังเพิ่มได้อีกไหม?”

“ได้!” หญิงสาวว่า “นี่แหละคือความร้ายกาจของร่างอมตะนิรันดร์กาล ในการผลัดเปลี่ยนระหว่างความเป็นกับความตาย พลังบำเพ็ญเพียรจะยกระดับขึ้นได้”

ได้ยินดังนั้น เย่ชิวดีใจสุดๆ “ดีเลย งั้นให้ไอ้พระหัวโล้นนั่นฆ่าผมอีกสักสองสามครั้ง เดี๋ยวผมก็กลับไปจัดการมันได้เอง”

“เจ้าคิดไปเอง” หญิงสาวว่า “เขาช่วยให้เจ้าทะลวงพลังแล้ว ต่อให้ฆ่าเจ้าซ้ำอีก เจ้าก็เลื่อนพลังไม่ได้”

“หมายความว่าไง?” เย่ชิวงงเป็นไก่ตาแตก

นางว่า “ไม่ใช่ใครๆ ก็ช่วยเจ้ายกระดับพลังได้ ต้องพร้อมทั้งจังหวะเวลา สภาพแวดล้อม และตัวคน อีกทั้งโดยมาก เจ้าต้องตกอยู่ในห้วงคับขัน เกิดปัญญา ตระหนักถึงแก่นแท้ของความเป็นและความตาย จึงจะฝ่าด่านพลังบำเพ็ญเพียรได้”

“พูดให้ชัดคือ พระรูปนั้นช่วยเจ้าไปครั้งหนึ่งแล้ว ถัดจากนี้ ต่อให้เขาฆ่าเจ้าพันครั้งหมื่นครั้ง เจ้าก็จะไม่อาจยกระดับพลังได้อีก”

เย่ชิวว่า “ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่นล่ะ? ให้เหล่าเจิ่วฆ่าผม”

“ก็ไม่ได้” หญิงสาวว่า “ฉันเพิ่งบอกไปเองว่า ต้องพร้อมทั้งจังหวะเวลา สภาพแวดล้อม และตัวคน”

เย่ชิวว่า “ฟังจากที่พูด งั้นให้ผมฆ่าตัวตายเองหลายๆ ครั้งก็ไม่ได้สินะ?”

“แน่นอนว่าไม่ได้” นางว่า “การทะลวงพลังต้องอาศัยจังหวะที่เหมาะสม แม้ว่าร่างอมตะนิรันดร์กาลของเจ้าจะพิเศษ แต่ถ้าฆ่าตัวตายแล้วเลื่อนพลังได้ งั้นก็ไม่ต้องฝึกอะไรแล้ว ฆ่าตัวตายไปเรื่อยๆ ก็เป็นจักรพรรดิได้แล้วน่ะสิ”

“ในโลกนี้ก็มีร่างพิเศษบางอย่าง ที่ไม่ต้องฝึกก็เพิ่มพลังบำเพ็ญเพียรได้ เดี๋ยววันหน้าจะได้เห็นเอง”

เย่ชิวว่า “ตอนนี้พลังบำเพ็ญเพียรของผมเพิ่มไม่ได้ ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์กับเปลวไฟวิเศษระดับจักรพรรดิผมก็ใช้ไม่ได้ พวกคุณก็ไม่ช่วย แล้วผมจะไปต่อกรกับไอ้พระหัวโล้นนั่นยังไง?”

หญิงสาวว่า “จำไว้… เรื่องของตัวเองต้องจัดการเอง ปัญหาของตัวเองต้องแก้เอง!”

พูดจบ ทุกอย่างก็เงียบสนิท