วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2635

ร่างสูงใหญ่ของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานถูกผ่ากลายเป็นสองท่อน เลือดสาดกระจายราวพายุฝน

“อ๊า……”

พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานคำรามด้วยโทสะ

นับแต่ก้าวออกสู่ยุทธภพ เขากวาดล้างคู่ต่อสู้ตลอดทาง แม้กระทั่งสังหารล้างสำนักของตนเองก็กวาดล้างอย่างไม่มีใครต้าน ไม่เคยมีผู้ใดต้านทานได้

ทว่ามาวันนี้ เขากลับพ่ายต่อจื่อหยางเทียนจุน

ยิ่งไปกว่านั้น จื่อหยางเทียนจุนเพิ่งทะลวงสู่ขอบเขตกึ่งจักรพรรดิ ช้ากว่าเขาถึงห้าร้อยปี

สำหรับพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานแล้ว นี่มิใช่เพียงบาดแผลใหญ่ในใจ แต่เป็นความอัปยศที่ยากจะยอมรับ

“มีแต่ข้าเท่านั้นที่ไร้เทียมทาน”

ในอกของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานทั้งขมขื่นทั้งเดือดดาล เขาอยากลบความอับอายด้วยการลงมือพิสูจน์

“ตู้ม!”

ฉับพลันเหนือกระหม่อมของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซาน พลุ่งพล่านด้วยพลังปีศาจท่วมฟ้า

พลังปีศาจนั้นดำสนิทราวหมึก เข้มข้นจนแทบจับต้องได้ มันคำรามพลุ่งพล่าน ประดุจมังกรดำมหึมานับไม่ถ้วนวนเวียนอยู่บนท้องนภา

แต่ละสายของพลังปีศาจอัดแน่นด้วยพลังและความพินาศสิ้นสุดประมาณ ราวกับจะกลืนกินสรรพชีวิตทุกหยาด ชวนให้ผู้พบเห็นใจสะท้าน

พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานประสานมือร่ายอาคมอย่างรวดเร็ว แล้วพลังปีศาจก็เริ่มค่อยๆ ซึมเข้าสู่ร่างของเขา

พลังปีศาจละเอียดดุจเส้นใย พันเกี่ยวเส้นลมปราณ ซึมลึกเข้าโครงกระดูก กลืนกินความเสียหายของร่างกายจนเกลี้ยง

ยิ่งแทรกซึมลึก บาดแผลของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานก็ฟื้นฟูรวดเร็วน่าตกใจ ร่างที่ถูกผ่าเป็นสองท่อนกำลังค่อยๆ ประสานคืน

“ยังคิดจะสมานแผล? ฝันไปเถอะ!”

จื่อหยางเทียนจุนส่งเสียงฮึอย่างเย็นชา เพียงพริบตา ออร่าแหลมคมที่แทงทะลุท้องฟ้าก็พวยพุ่ง พลังกระบี่พุ่งพรวดดุจรุ้งพาดฟ้า

“ฉัวะ!”

ร่างที่เพิ่งจะสมานของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซาน ถูกฟาดผ่ากลับเป็นสองซีกอีกครั้ง

พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานแทบคลุ้มคลั่ง

เมื่อใดกันที่เขาเคยถูกย่ำยีเช่นนี้?

เหลวไหลสิ้นดี!

“อ๊า……”

เขาแหงนหน้าคำรามสุดเสียง แสงศักดิ์สิทธิ์สีดำทะมึนพรั่งพรูออกจากกาย พลังศักดิ์สิทธิ์เกรี้ยวกราดชะล้างร่าง แผลเหวอะหวะพลันสมานคืนอย่างรวดเร็ว

ไม่เพียงเท่านั้น ระหว่างที่บาดแผลฟื้นฟู ร่างของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานยังแผ่กระเพื่อมคลื่นพลังงานที่ทรงอานุภาพออกมาด้วย

ฉับพลัน

“อ๊างงง……”

เสียงคำรามมังกรก้องสะท้านเก้าสวรรค์

เห็นเพียงกลุ่มพลังปีศาจควบแน่นกลายเป็นมังกรดำตัวหนึ่ง วนรอบอยู่เหนือกระหม่อมของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซาน เดชะมังกรแผ่กร้าว อำนาจกดดันมหาศาล

ถัดจากนั้นไม่นาน

พลังปีศาจก็แปรเป็นเสือขาว นกไฟจูเชวี่ย และเต่าดำเซวียนอู่ โอบล้อมคุ้มครองโดยรอบพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซาน

ยามนี้ เขาดูประหนึ่งจอมราชาปีศาจ น่าหวาดหวั่นหาที่เปรียบมิได้

จื่อหยางเทียนจุนเห็นดังนั้น จึงเหยียดฝ่ามือขวาออกไปข้างหน้า

“หึ่ง!”

พลังกระบี่หลายสายพุ่งทะลักจากใจกลางฝ่ามือของเขา ดุจแสงรุ้งผ่ากลางนภา ปักอสูรร้ายทั้งหลายที่รายล้อมพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานจนตายคาที่

เมื่อทำเช่นนั้นเสร็จ ร่างของจื่อหยางเทียนจุนก็วูบหนึ่งกลายเป็นสายฟ้า ฉับเดียวก็ไปถึงตรงหน้าพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซาน

ชูหมัดแล้วกระแทกลง

“ปัง ปัง ปัง……”

ร่างของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานยังฟื้นไม่ทัน แผลก็ยังสมานไม่เสร็จ จะต้านทานหมัดของจื่อหยางเทียนจุนได้อย่างไร?

พลังกระบี่นั้นราวมังกรเงินมหึมา พลิกกลิ้งโลดแล่นกลางอากาศ ส่งเสียงคำรามกัมปนาท

พลังวิญญาณแห่งฟ้าดินประหนึ่งถูกพลังกระบี่สายนี้เหนี่ยวนำ หลั่งไหลมารวมตัว กลายเป็นพายุพลังงานมหาประลัย

ยิ่งพลังกระบี่ทะยานสูงลิ่ว ท้องนภาทั้งผืนก็ถูกย้อมเป็นสีเงินขาว ทุกที่ที่มันพาดผ่าน อากาศคล้ายถูกฉีกแหวก ส่งเสียงหวีดหวิวแหลมคม

ในที่สุด เมื่อพลังกระบี่ทะยานถึงขีดสุด จื่อหยางเทียนจุนตวาดลั่น

“ฟัน!”

คมดาบสายนี้ ราวรวบรวมพลังบำเพ็ญเพียรชั่วชีวิตและเจตจำนงทั้งหมดของจื่อหยางเทียนจุน กลั่นเป็นพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งฟ้าดิน

กระบี่เพียงหนึ่งเดียว สะท้านฟ้าดิน สะเทือนทั่วหล้า

มันไม่ใช่เพียงกระบวนท่าวิชาดาบ หากยังเป็นการประกาศถึงที่สุดแห่งความเข้าใจในวิถีแห่งดาบ และจุดสูงสุดแห่งพลังบำเพ็ญเพียรของจื่อหยางเทียนจุน

พร้อมกันนั้น มันยังสะท้อนความเชื่อมั่นในความไร้เทียมทาน

“ไม่นะ…… อ๊ากกก……”

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังลั่น

ร่างของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานถูกผ่าขาดเป็นสองภายใต้พลังกระบี่ เลือดพุ่งกระฉูดย้อมพื้นดินให้แดงฉาน และพลังปีศาจที่ท่วมฟ้าก็สลายสิ้นไปในชั่วขณะนั้น ราวกับถูกคมดาบสายนี้ชำระล้างจนสิ้น

“เป็นไปได้อย่างไร? เป็นไปไม่ได้……”

ทั้งที่ใกล้ตายแล้ว พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานยังไม่อยากเชื่อว่าจะพ่ายแพ้ให้จื่อหยางเทียนจุน

จื่อหยางเทียนจุนยืนอยู่กลางเวิ้งฟ้า ไพล่มือไว้ด้านหลัง ราวยอดเขาใหญ่ตระหง่าน

แม้เสื้อผ้าจะขาดรุ่งริ่ง รุงรังจนดูคล้ายขอทานชรา ทว่าใบหน้ากลับเปี่ยมด้วยความขรึมขลังเกินบรรยาย ดวงตาลุ่มลึกดุจดวงดาว ทอแสงคมกริบเยือกเย็น ราวมองทะลุความลวงทั้งปวงในโลกหล้า

“ในฐานะผู้บำเพ็ญเพียรสายพุทธ แต่เจ้ากลับใจคดเดินสู่หนทางอุบาทว์ ฉะนั้นความพ่ายแพ้จึงเป็นชะตาที่เลี่ยงไม่พ้น”

จื่อหยางเทียนจุนมองพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานแล้วกล่าวว่า “พุทธศาสนามักกล่าวถึงวัฏจักรกรรม ข้าเชื่อว่าเวรกรรมที่เจ้าก่อไว้ สักวันย่อมย้อนสนอง ไปดีเถอะ ข้าไม่ไปส่ง!”

“จื่อหยาง เจ้าอย่าได้คึกคะนอง ความอับอายของวันนี้……” พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานยังไม่ทันพูดจบ ร่างก็ระเบิดตูมดังสนั่น