วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2636

“ตูม!”

ร่างของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานระเบิดกระจุยในพริบตา。

จนถึงตอนนั้น คนที่อยู่นอกค่ายรบจักรพรรดิ จึงค่อยโล่งอกกันเสียที。

“ในที่สุดก็ตายสักที”

“เวรเอ๊ย โดนทุบจนร่างแหลกตั้งกี่รอบกว่าจะตาย เหมือนแมลงสาบตายยากชัดๆ”

“จื่อหยางเชียนเป่ยนี่แกร่งจริงๆ”

“ไม่คาดคิดเลยว่า ในชีวิตนี้จะได้เห็นการสิ้นชีพของผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ ไม่เสียชาติเกิดจริงๆ”

“ใช่สิ ยุคที่จักรพรรดิไม่ปรากฏตัว เราไม่ได้เห็นผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิมาหลายปีแล้ว วันนี้ไม่เพียงได้เห็นถึงสองตน ยังได้เห็นพวกเขาดวลกันด้วย ชีวิตนี้ไม่มีอะไรให้เสียดายแล้ว”

“ข้าคงไม่ได้คำนวณผิดสินะ ฮ่าๆๆ……” จางเหมยเจินเหรินหยุดหัวเราะฉับพลัน ชี้เข้าไปในค่ายรบจักรพรรดิ แล้วตะโกนเร่งเย่ชิวว่า “เจ้าตัวแสบ ดูเร็ว——”

เย่ชิวมองตามนิ้วของจางเหมยเจินเหรินไป แล้วก็พบว่า เลือดที่พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานสาดกระเซ็นเมื่อครู่ กลับหายวับไปในพริบตา ราวกับระเหยหาย。

ไม่เพียงเท่านั้น เศษชิ้นส่วนศพหลังร่างระเบิด ก็หายไปในชั่วกะพริบตา。

ไม่นาน ค่ายรบจักรพรรดิก็กลับสู่ความสงบ ร่องรอยใดๆ ของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานไม่มีเหลืออยู่เลย ราวกับว่าเขาไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน。

“เป็นไปได้ยังไง？”

จางเหมยเจินเหรินขมวดคิ้วถามว่า “หรือว่าผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ เมื่อล้มลงแล้วจะเป็นแบบนี้？”

“สิ่งที่ผ่านไปย่อมทิ้งร่องรอยไว้เสมอ ไม่ว่าจะแข็งแกร่งระดับใด ตายแล้วเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่เหลือร่องรอยเลย” เย่ชิวกล่าวเสียงขรึม “เรื่องนี้ผิดปกติ。”

พอพูดจบ หลินต้าเหนี่ยวกับพวกก็สังเกตความประหลาดในค่ายรบจักรพรรดิได้เหมือนกัน。

“แปลกแฮะ เศษศพเจ้าโล้นแก่หายไปไหน？”

“แล้วเลือดนั่นหายไปได้ยังไง？”

“ไม่ใช่ว่ามันตายแล้วเหรอ? ทำไมยังไม่มีปรากฏการณ์ของฟ้าดิน？”

“ขนาดนักบุญสิ้นชีพ ฟ้าดินยังร่ำไห้ แล้วผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิสิ้นไป ฟ้าดินจะไม่สะท้านยิ่งกว่านี้หรือ？”

“……”

“เขายังไม่ตาย!” คำของจื่อหยางเทียนจุนดังขึ้นดุจอสนีบาต ตกใจจนทุกคนหน้าเปลี่ยนสี。

หนิวต้าลี่ว่า “ท่านอาวุโส อย่าล้อกันเล่นเลย ข้านี่เห็นกับตาว่าท่านจัดการเจ้าโล้นแก่นั่นจนตาย。”

จื่อหยางเทียนจุนเอ่ย “พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานยังไม่ตายจริงๆ。”

“เป็นไปได้ยังไง？” หลินต้าเหนี่ยวว่า “ผมเห็นชัดๆ ว่าร่างมันระเบิดไปแล้ว。”

จื่อหยางเทียนจุนเอ่ย “ความจริงแล้ว ร่างจริงของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานไม่ได้มาด้วยเลย ที่พวกเจ้าเห็น ก็เป็นเพียงร่างจำแลงแห่งเต๋าเท่านั้น。”

อะไรนะ？

ทุกคนตะลึงพรึงเพริด。

“เป็นแค่ร่างจำแลงแห่งเต๋า? นี่…จะเป็นไปได้ยังไง！”

“ร่างจำแลงแห่งเต๋าโดนทำลายแล้ว จะฟื้นคืนได้ยังไง？”

“เมื่อกี้ผมเห็นกับตา ร่างเจ้าโล้นแก่โดนบดขยี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วก็ฟื้นขึ้นเรื่อยๆ ร่างจำแลงแห่งเต๋าจะทำแบบนั้นได้ยังไง？”

“……”

ในเวลาเดียวกัน。

เย่ชิวได้ยินบทสนทนาของหญิงสาวลึกลับกับเหล่าเจิ่ว。

หญิงสาวลึกลับว่า “ฉันบอกแล้วว่าจับมันเป็นไม่ได้ ตอนนี้เข้าใจหรือยัง？”

เหล่าเจิ่วถาม “งั้นแปลว่าแต่แรกเจ้าก็รู้แล้วว่าไอ้โล้นนั่นเป็นร่างจำแลงแห่งเต๋า？”

หญิงสาวลึกลับตอบ “ใช่ ถ้ามาร่างจริงล่ะก็ ฉันคงบดขยี้มันตั้งนานแล้ว”

“พวกเราคนกันเอง ไม่ต้องเกรงใจ” จื่อหยางเทียนจุนอ่อนโยนยิ่งนัก แล้วสายตาก็ไปหยุดที่หนิงอัน ยิ้มพลางว่า “หนูเอ๋ย พบกันครั้งแรก ให้ของชิ้นเล็กๆ สักหน่อย หวังว่าเจ้าจะไม่รังเกียจ。”

พูดจบ จื่อหยางเทียนจุนงอนิ้วสะบัด เม็ดโอสถวิญญาณก็ปรากฏตรงหน้าหนิงอัน。

สีสันของโอสถวิญญาณลึกล้ำพิศวง ดุจม่วงไวโอเลตยามย่ำค่ำที่ลึกจนหยั่งไม่ถึง ลอยนิ่งอยู่กลางอากาศประหนึ่งดวงดาวพร่างพราว。

ผิวเม็ดยังไหลลื่นด้วยประกายแผ่วราง ราวถูกหมอกบางคลอเคลีย ให้ความรู้สึกพร่าเลือนดั่งความฝัน。

แสงนั้นมิได้มีสีเดียว แต่ถักทอด้วยม่วงหลากเฉด ตั้งแต่ม่วงอ่อนจนม่วงเข้ม ไล่ระดับเหมือนสีน้ำไล่เฉด ชั้นเชิงชัดเจน ทว่ากลมกลืน。

ทุกคนจ้องโอสถวิญญาณตรงหน้าหนิงอัน แม้แต่เย่ชิว ยังมองไม่ออกถึงระดับชั้นของเม็ดนี้。

“ขอบคุณท่านอาวุโส！” หนิงอันไม่ทำท่าถ่อมตนให้มากความ รับโอสถวิญญาณไว้ทันที。

เย่ชิวกลั้นไม่ไหวถามว่า “ซือจู่ นี่เป็นโอสถวิญญาณระดับไหนหรือ？”

จื่อหยางเทียนจุนยิ้มว่า “ระดับศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทาน。”

ซี๊ด——

ทุกคนถึงกับสูดปาก。

หนิงอันสะดุ้งจนมือเล็กสั่น รีบยื่นโอสถวิญญาณคืนให้จื่อหยางเทียนจุน “เม็ดนี้ล้ำค่าเกินไป ผู้น้อยรับไว้ไม่ได้……”

“เจ้ารับได้แน่นอน” จื่อหยางเทียนจุนชิงพูดก่อนที่หนิงอันจะพูดจบ “ความสัมพันธ์ของเจ้าและเย่ชิว ผมรู้แล้ว นี่คือของรับขวัญครั้งแรกที่ได้พบกัน หนู ต่อไปก็เรียกตามเย่ชิวว่า ‘ซือจู่’ ก็แล้วกัน！”

หนิงอันชำเลืองมองเย่ชิว เห็นฝ่ายนั้นพยักหน้า เธอจึงเรียกอย่างว่าง่าย “ขอบคุณค่ะ ซือจู่。”

“ฮ่าๆๆ……” จื่อหยางเทียนจุนหัวเราะอย่างชื่นมื่น。

ตอนนั้น เสี่ยวไป๋หูออดอ้อนอยู่ข้างๆ ว่า “ซือจู่ ท่านให้ของขวัญน้องหนิงอันคนของเราแล้ว อย่าลำเอียงนะคะ อย่าลืมหนูด้วย”

“วางใจ ไม่ลืมเธอแน่” จื่อหยางเทียนจุนว่าจบ ก็ยกมือชี้จากระยะไกล ชี้นิ้วจากระยะไกลจี้เข้ากลางหว่างคิ้วของเสี่ยวไป๋หู。

ทันใดนั้น เสี่ยวไป๋หูราวกับถูกฟ้าผ่า ทั้งตัวสั่นเทิ้ม เผลอครางฮือด้วยความเจ็บปวด。