วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2639

แค่ผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิคิดจะรับเข้าเป็นศิษย์ นี่มันโชคหล่นทับขนาดไหนกัน!

ต้องรู้ไว้ว่า จื่อหยางเทียนจุน มิใช่เพียงผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ แต่ยังเป็นผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักกระบี่ชิงหยุน สถานะในสำนักยังสูงกว่าประมุขสำนักเสียอีก

ขอแค่ได้เข้าเป็นศิษย์ของเขา ก็เท่ากับมีทั้งอาจารย์เป็นกึ่งจักรพรรดิ และได้อิทธิพลใหญ่คอยหนุนหลัง นี่คือสิ่งที่ผู้คนไม่รู้กี่มากน้อยใฝ่ฝันถึง

ทันใดนั้น ทุกคนมองไปยังม่อเทียนจีด้วยแววตาอิจฉา

เจ้าเด็กนี่ชะตาดีชะมัด!

ทว่าเหนือความคาดหมายของทุกคน ม่อเทียนจีไม่ลังเลแม้แต่น้อย ปฏิเสธน้ำใจของจื่อหยางเทียนจุนตรงๆ

"ขอบคุณท่านอาวุโสที่เมตตายกย่อง ผู้น้อยซาบซึ้งแล้ว" ม่อเทียนจีกล่าวจบ โค้งคำนับต่อจื่อหยางเทียนจุน

ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นพากันตะลึง

เด็กนี่กล้าปฏิเสธผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิอย่างงั้นหรือ?

กล้ากันได้ยังไง!

บรรดาผู้อาวุโสเผ่าอสูรหลายคนถึงกับด่าอยู่ในใจว่า "สมองเพี้ยนไปแล้วหรือไง?"

"จื่อหยางเชียนเป่ยเป็นคนระดับไหนกัน ได้เป็นศิษย์ของท่านน่ะบุญพาวาสนาส่งของแท้ นี่เด็กบ้าดันปฏิเสธ ไม่รู้ที่ต่ำที่สูง"

"เด็กนี่มันยังอ่อนนัก ไม่รู้เลยว่าคำว่ากึ่งจักรพรรดิหมายความว่าอะไร"

"ถ้ามีกึ่งจักรพรรดิองค์ไหนจะรับข้าเป็นศิษย์นะ ข้าจะคุกเข่ากราบเดี๋ยวนั้นเลย"

"……"

หลินต้าหนiaoแอบจูงชายเสื้อม่อเทียนจี กระซิบว่า "เทียนจี จื่อหยางเชียนเป่ยน่ะเป็นผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดินะ โอกาสดีขนาดนี้ อย่าพลาดเชียว"

แม้แต่ฮ่องเต้ต้าจโจวก็เอ่ยเกลี้ยกล่อมว่า "วัยหนุ่มสาวก่อนตัดสินใจสิ่งใด ต้องไตร่ตรองให้ถี่ถ้วน มิฉะนั้นจะมานึกเสียใจภายหลังก็สายเกินไป"

หลินเสี่ยวเหนียวกล่าวว่า "เทียนจี เจ้าพรสวรรค์ล้ำ เป็นอัจฉริยะหนึ่งในหมื่น หากตามเรียนกับจื่อหยางเชียนเป่ยให้ดี อนาคตต้องเฉิดฉาย ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรแน่นอน"

ทว่าแม้คนมากมายจะชักชวนเพียงใด ม่อเทียนจีก็ไม่ไหวติง

"ทุกคนหวังดีกับผม ผมรู้ซึ้ง แต่ผมตัดสินใจแล้ว"

คำของม่อเทียนจียังไม่ทันขาดคำ หน้าผากก็โดนตบฉาดหนึ่ง

"เพียะ!"

ม่อเทียนจีจับหัวตัวเอง มองจางเหมยเจินเหรินแล้วว่า "พี่ร่วมสำนัก ตบผมทำไม?"

จางเหมยเจินเหรินโกรธจัดพลางดุว่า "ไอ้เจ้าหนู คิดว่าบรรลุเป็นเซียนศักดิ์สิทธิ์แล้วจะยโสได้รึไง หางชี้ฟ้าขนาดนั้นเชียวหรือ? บอกไว้เลย จื่อหยางเชียนเป่ยอยากรับเจ้าเป็นศิษย์ นั่นคือบุญหลายชาติภพกว่าจะได้มา"

"รู้ไหม ทั่วหล้ายังมีคนอีกเท่าไหร่ที่อยากได้เข้าเป็นศิษย์ของจื่อหยางเชียนเป่ยแต่ไม่มีวาสนา ที่ท่านเห็นค่าเจ้า ก็เพราะบรรพบุรุษสั่งสมบุญไว้"

"เจ้ายังกล้าปฏิเสธอีกหรือ ไม่ตบเจ้าจะให้ตบใคร!"

พอว่าถึงตรงนี้ จางเหมยเจินเหรินก็ผ่อนเสียงลงเกลี้ยกล่อมว่า "ศิษย์น้อง โอกาสดีแบบนี้อย่าให้หลุดมือ โอกาสแบบนี้พลาดแล้วไม่มีย้อนมา รีบคุกเข่ากราบต่อจื่อหยางเชียนเป่ยเสีย!"

แต่ม่อเทียนจีก็ทำเหมือนไม่ได้ยิน ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

"เทียนจีแม้อายุยังน้อย แต่เมื่อต้องเผชิญความโปรดปรานจากผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ ยังยึดมั่นในใจตนได้ หาได้ยากยิ่ง ตามที่ผมเห็น ความสำเร็จของเขาในอนาคตจะไม่หยุดแค่ปรมาจารย์วิถีเต๋า บางทีอาจบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ!" เย่ชิวคิดในใจ

ทันใดนั้น ภายในถุงกิ่นคุนเกิดการสั่นสะเทือน เสียงของเหล่าเจิ่วดังขึ้นว่า "พรสวรรค์ของเด็กนั่นใช้ได้จริง น่าเสียดายที่มิใช่ชาวเผ่าปีศาจ ไม่อย่างนั้น ผมคงรับเขาเป็นศิษย์ ถ่ายทอดวิชาศักดิ์สิทธิ์แห่งเผ่าปีศาจให้เขาได้"

เย่ชิวสื่อสารผ่านจิตสัมผัสเทพว่า "ต่อให้ท่านอยากถ่ายทอดวิชาปีศาจให้ เขาก็ไม่รับหรอก ไม่เห็นหรือ ซือจู่ยังถูกปฏิเสธไม่รับเป็นศิษย์เลย"

"ผมกับซือจู่ของเจ้าจะเหมือนกันได้ยังไง?" เหล่าเจิ่วว่า "ตอนข้ารุ่งเรืองถึงขีดสุด เดินกร่างทั่วหล้า ไม่มีผู้ใดต้านได้ ซือจู่ของเจ้าจะมาเทียบอะไร"

"หมายความว่าไง ดูแคลนซือจู่ของผมเรอะ?" เย่ชิวว่า "เอางี้ไหม ผมปล่อยท่านออกมา ให้ท่านกับซือจู่ของผมวัดฝีมือกันดูสักตั้ง ว่าสุดท้ายใครแน่กว่ากัน?"

"ไอ้หนุ่ม ผมเตือนนะ อย่ามามั่ว" เหล่าเจิ่วรีบว่า "กว่าผมจะฟื้นเรี่ยวแรงได้แค่นี้ก็ยากเย็น ถ้าออกไปสู้กันอีกหมดแรงเกลี้ยง ต่อไปเจ้าเจออันตราย ใครจะคุ้มกันเจ้า?"

"ก่อนหน้านี้ผมเจออันตรายก็ไม่เห็นท่านจะคุ้มกันผมเลยนี่?" เย่ชิวว่า "ไม่อย่างนั้น ท่านก็สู้กับซือจู่ของผมสักยก ผมก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าพวกท่านสองคนใครเก่งกว่ากันแน่"

"ก่อนหน้านั้นผมไม่ช่วยเจ้าเสียหน่อยหรือ? ก็มีคนไม่ให้ผมลงมือต่างหาก" เหล่าเจิ่วว่า "ไว้เมื่อไหร่เจ้าช่วยผมหาร่างกายให้ครบเสียก่อน ค่อยให้ผมไปตีกับซือจู่ของเจ้า"

ล้อเล่นหรือไง ร่างกายยังไม่ครบจะไปสู้กับกึ่งจักรพรรดิ นั่นไม่ใช่หาเรื่องให้โดนยำหรือ?

เย่ชิวพูดแหย่ "เหล่าเจิ่ว ไม่ใช่ว่าท่านชอบคุยว่าดีดนิ้วเดียวก็ขยี้ผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิได้เหรอ อย่าไปกลัวสิ!"

"พอเถอะไอ้หนุ่ม ผมยอมก็ได้!" เหล่าเจิ่วบ่นงึมงำ "นี่มันเสือลงที่ราบโดนหมารุมเห่า ถูกใครๆ รุมแกล้ง ชะมัด!"

"ว่าใครเป็นหมานะ?" จู่ๆ เสียงของหญิงสาวลึกลับลอยออกมาจากโลงศพทองคำ

เหล่าเจิ่วสะดุ้งโหยง รีบยิ้มประจบว่า "เฮะๆ ผมล้อเล่นน่า"

"ฮึ ระวังปากไว้ด้วย" หญิงสาวลึกลับส่งคำเตือน ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างกะทันหันว่า "ฉันก็อยากรับศิษย์สักคนเหมือนกัน!"