วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2640

“คุณว่าผมเป็นยังไงบ้าง?”

ทันทีที่คำของหญิงสาวลึกลับจบลง เย่ชิวก็รีบพูดรับต่ออย่างลื่นไหล

เขาไม่รู้ตัวตนของหญิงสาวลึกลับ ไม่รู้ด้วยว่าทำไมถึงต้องอยู่ในโลงศพทองคำ แต่เขารู้แน่ว่า นางต้องแข็งแกร่งมาก!

ส่วนจะแข็งแกร่งถึงขั้นไหน เขาเองก็ไม่ทราบ

ทว่าพวกนี้ไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือถ้าได้ติดตามเรียนกับหญิงสาวลึกลับ ย่อมต้องได้ประโยชน์มหาศาลแน่

ทว่า แค่คำพูดสั้นๆ ของหญิงสาวลึกลับก็ทำลายความฝันของเย่ชิวหมดสิ้น

“เจ้าไม่ไหว”

เย่ชิวชะงักงัน

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกผู้หญิงบอกว่า “ไม่ไหว”

ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น เขาคงจะตอบกลับว่า “ไหวไม่ไหวลองดูก็รู้สิ”

แต่กับหญิงที่อยู่ในโลงศพทองคำ เขาไม่กล้าเอ่ยหยอกล้อ

ถึงอย่างนั้น เหล่าเจิ๋วยังไม่กล้ากำเริบเสิบสานต่อหน้านาง แล้วเขาจะไปล้อเล่นกับนาง นั่นไม่ใช่หาที่ตายหรือ?

“ทำไมผมถึงไม่ไหวล่ะ?” เย่ชิวอยากรู้เหตุผล

หญิงสาวลึกลับว่า “เส้นทางเต๋าของฉันไม่เหมือนกับของเจ้า”

เย่ชิวชะงัก “แค่นั้น?”

“แค่นี้ยังไม่พอหรือ?” หญิงสาวลึกลับกล่าว “ยิ่งกว่านั้น เคล็ดวิชาของฉันเหมาะให้สตรีฝึกเท่านั้น”

“สตรี?”

ในหัวของเย่ชิวก็พลันวาบขึ้นมาหลายคน เซียนไป๋ฮวา หยุนซี หนิงอัน เสี่ยวไป๋หู...

“ผมรู้จักสตรีพรสวรรค์เยี่ยมไม่น้อย เอาไหม เดี๋ยวผมแนะนำให้สองคน?” เย่ชิวกล่าว

หญิงสาวลึกลับว่า “ฉันเห็นแววเจ้าจิ้งจอกตัวนั้น”

เสี่ยวไป๋หู?

เย่ชิวดีใจนัก พูดว่า “งั้นผมเรียกนางมาที่นี่...”

“หนิงอันก็ดี” หญิงสาวลึกลับเอ่ยอีก

เย่ชิวว่า “งั้นผมเรียกพวกนางมาทั้งคู่”

“ไม่จำเป็น” หญิงสาวลึกลับว่า “ตอนนี้ฉันเพียงมีใจคิดจะรับศิษย์ แต่ยังไม่ตัดสินใจว่าจะสอนอะไร รอฉันคิดลงตัวก่อน แล้วจะบอกเจ้า”

“ให้พวกนางคารวะฝากตัวเป็นศิษย์ไว้ก่อนดีไหม?” เย่ชิวกลัวว่านางจะเปลี่ยนใจในภายหลัง จึงอยากคว้าโอกาสนี้ไว้ให้เสี่ยวไป๋หูกับหนิงอัน

“ไว้ฉันคิดได้ว่าจะสอนอะไรค่อยว่ากัน” หญิงสาวลึกลับพลันเอ่ยอีกว่า “ซือจู่ของเจ้าก็ดี ยังไปได้อีกไกล”

สีหน้าเย่ชิวสว่างวาบ ถามว่า “พี่สาว หมายความว่าซือจู่จะบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิได้งั้นหรือ?”

หญิงสาวลึกลับว่า “บรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิมิได้ง่ายดังที่เจ้าคิด นับหลายล้านปีมานี้ ผู้ที่บรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิได้มีน้อยนิดยิ่ง”

“การจะบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ นอกจากพลังและความอุตสาหะแล้ว ยังต้องอาศัยโชควาสนา จังหวะที่เหมาะสม และปัจจัยอื่นๆ ครบถ้วน ขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไม่ได้”

“ที่ฉันหมายถึงคือ ซือจู่ของเจ้ายังมีโอกาสทะลวงจุดสูงสุดกึ่งจักรพรรดิ ก้าวสู่ครึ่งก้าวสู่จักรพรรดิ เพียงแต่ว่า...เฮ้อ...”

นางพูดมาถึงตรงนี้ ก็ถอนหายใจยาว

“พี่สาว เหตุใดถึงถอนหายใจ?” เย่ชิวถาม

หญิงสาวลึกลับว่า “เคราะห์และโชคมักมาเคียงกัน ซือจู่ของเจ้ามีโอกาสทะลวงจุดสูงสุดกึ่งจักรพรรดิจริง แต่เรื่องยุ่งก็ไม่น้อย”

“หรือครับ?” เย่ชิวกลับไม่ได้ใส่ใจนัก

เพราะจื่อหยางเทียนจุนเป็นผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ ในสายตาเขา ใครบังอาจหาเรื่องผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิได้?

แม้พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานจะแตะกึ่งจักรพรรดิตั้งแต่ห้าร้อยปีก่อนซือจู่ แต่ผ่านศึกวันนี้ เกรงว่าก็ต้องยำเกรงซือจู่ไม่น้อย

หญิงสาวลึกลับกำชับว่า “ภายหน้า หาโอกาสบอกซือจู่ของเจ้าเสียด้วยว่า อย่าได้ฝืนลิขิตฟ้า”

ท้าทายฟ้า?

“เจ้าไม่รู้หรือ?” จื่อหยางเทียนจุนก็ฉงนอยู่บ้าง

ตามเหตุผลแล้ว ในฐานะศิษย์เอกของท่านอาจารย์ และว่าที่ผู้ดูแลของสำนักศึกษาจี้เซี่ย เจ้าควรจะรู้เรื่องนี้สิ!

ข่งเทียนเซี่ยตอบว่า “ท่านผู้อาวุโสอาจไม่ทราบ ผมมุ่งมั่นอยู่กับการอ่านหนังสือ เรื่องอื่นไม่ค่อยสนใจ”

“อย่างนี้นี่เอง” จื่อหยางเทียนจุนยิ้ม

หาได้รู้ไม่ว่านั่นเป็นเพียงคำกล่าวอ้างของข่งเทียนเซี่ย

เพราะเขาไม่เคยรู้เลยว่า อาจารย์ของตนกับจื่อหยางเทียนจุนเป็นสหายกัน

ไม่ไกลนั้น หนิงอันที่กำลังคุยกับเสี่ยวไป๋หู ได้ยินบทสนทนาของพวกเขา ก็รู้สึกประหลาดใจไม่ต่างกัน

“แปลกจัง อาจารย์กับจื่อหยางเชียนเป่ยเป็นสหายกัน เหตุใดอาจารย์ไม่เคยพูดถึงเลย?”

ข่งเทียนเซี่ยถามว่า “ท่านผู้อาวุโส ท่านกับอาจารย์ของผมน่าจะไม่พบกันมาหลายปีแล้วสินะ?”

“ใช่” สีหน้าของจื่อหยางเทียนจุนมีแววรำลึกอดีต “ครั้งสุดท้ายที่มีจดหมายโต้ตอบกับท่านอาจารย์ ก็เมื่อก่อนที่ผมจะปิดด่านบำเพ็ญ เผลอเพียงชั่วกะพริบตาก็ล่วงเลยมาหลายพันปีแล้ว”

ข่งเทียนเซี่ยพลันปิ๊งความคิด เอ่ยว่า “ท่านผู้อาวุโส ตอนนี้อาจารย์ของผมอยู่ที่ด่านเยี่ยนนาน ด้วยพลังบำเพ็ญเพียรของท่าน เพียงชั่วกะพริบตาก็ถึง ไม่ลองไปพบท่านที่ด่านเยี่ยนนานหรือ?”

จื่อหยางเทียนจุนว่า “ผมก็อยากไป แต่น่าเสียดายว่ายังมีเรื่องอื่นต้องสะสาง ไว้ครั้งหน้าเถอะ”

“ก่อนหน้านี้ตอนระฆังสวรรค์ปฐพีประกาศอันดับเซิงหลง เห็นว่าอาจารย์ของเจ้าอยู่ขอบเขตราชานักบุญ ผมยังออกจะกังวลอยู่ เพราะก่อนปิดด่าน อาจารย์ของเจ้าก็เป็นราชานักบุญไร้เทียมทานแล้ว ต่อมาชางเซิงส่งข่าวมาบอกว่า อาจารย์ของเจ้าเล่นงานเฉาพั่วเทียนจนพิการสิ้นพลัง คาดว่าพลังบำเพ็ญเพียรของอาจารย์เจ้าคงฟื้นคืนแล้ว”

“เช่นนี้ ผมก็โล่งใจ”

“ช่วยบอกอาจารย์ของเจ้าด้วย ครั้งหน้าผมจะไปเยือนเขาที่สำนักศึกษาจี้เซี่ย”

ข่งเทียนเซี่ยว่า “ถ้อยคำของท่านผู้อาวุโส ผมจะถ่ายทอดไปอย่างไม่ตกหล่นแม้สักคำเดียว”

“อืม” จื่อหยางเทียนจุนรับสั้นๆ แล้วสายตาก็หันไปยังสองพ่อลูกของหลินเสี่ยวเหนียว

ยังไม่ทันได้พูด หลินต้าหนiaoก็ทรุดคุกเข่าลงเบื้องหน้า

“ท่านผู้อาวุโส โปรดช่วยบิดาของผมด้วย!”