วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2643

“ซือจู่ ท่านเป็นอะไรไปครับ?”

เย่ชิวตกใจมาก

เมื่อครู่นี้จื่อหยางเทียนจุนยังคุยยิ้มแย้มอยู่แท้ๆ ไม่คิดเลยว่าตอนนี้จะถึงกับกระอักเลือดออกมา ร่างกายบอบช้ำเป็นแผลหลายจุด

ดูท่าจะบาดเจ็บสาหัส

จื่อหยางเทียนจุนปาดเลือดที่มุมปาก ยิ้มแล้วว่า “ไม่เป็นไร ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกครับ”

เย่ชิวไม่เชื่อเลย เพราะสีหน้าของจื่อหยางเทียนจุนซีดเผือดดั่งกระดาษ ชัดเจนว่าเจ็บหนัก

“ซือจู่ ท่านพักก่อนเถอะครับ” เย่ชิวว่าแล้วก็ล้วงหยิบโอสถวิญญาณจากถุงกิ่นคุนออกมาเป็นกำ

ในนั้นมีโอสถศักดิ์สิทธิ์อยู่หลายเม็ด

“ซือจู่ ท่านเจ็บหนักขนาดนี้ รีบทานโอสถวิญญาณพวกนี้เถอะครับ” เย่ชิวกล่าว

จื่อหยางเทียนจุนเห็นท่าทางนั้น ทั้งซึ้งทั้งขำ เอ่ยว่า “ของพวกนี้ผมไม่จำเป็นต้องใช้หรอกครับ”

เย่ชิวเร่งเสียง “ซือจู่ เวลานี้แล้ว สุขภาพสำคัญสุด เชื่อผมนะครับ รีบทานเถอะ”

“ผมไม่จำเป็นต้องใช้จริงๆ ครับ” จื่อหยางเทียนจุนพูดต่อ “ที่จริงผมไม่เป็นไร”

เย่ชิวว่า “อย่าหลอกผมเลยครับ ท่านเจ็บหนักขนาดนั้น ผมเห็นกับตา”

“ผมไม่เป็นไรจริงๆ ครับ” จื่อหยางเทียนจุนยิ้ม “ความจริงแล้ว นี่เป็นเพียงร่างจำแลงแห่งเต๋าของผมหนึ่งร่างเท่านั้น”

“จริงเหรอครับ?” เย่ชิวมองจื่อหยางเทียนจุนด้วยความตะลึง

จื่อหยางเทียนจุนหัวเราะพลางกล่าว “พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานเป็นจิ้งจอกเฒ่าตัวหนึ่ง เขาคิดจะใช้ร่างจำแลงแห่งเต๋าหนึ่งร่างมาลองเชิงดูระดับพลังของผม ไม่รู้เลยว่าคนที่ปะทะกับเขาก็เป็นแค่ร่างจำแลงแห่งเต๋าเหมือนกัน”

“นี่แหละ ใช้วิธีของเขาสวนกลับเขาเอง”

“อยู่ในยุทธภพก็ต้องระวังตัวไว้เสมอ”

เย่ชิวถาม “ซือจู่ ที่ท่านพูดมานี่จริงทั้งหมดเลยหรือครับ?”

กลเม็ดของผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิร้ายกาจยิ่งนัก ต่อให้เขาเปิดดวงตาสวรรค์ก็ยังแยกไม่ออกว่าเป็นร่างจริงหรือร่างจำแลงแห่งเต๋า

จื่อหยางเทียนจุนยิ้ม “เรื่องแบบนี้ ไม่จำเป็นต้องหลอกเจ้าเลยครับ”

เย่ชิวจึงค่อยถอนใจโล่ง กล่าว “ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วครับ”

จื่อหยางเทียนจุนกล่าว “ชางเซิง วิชาแยกร่างสามภาคที่โจวอู่หวังถ่ายทอดให้เจ้า เป็นเวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์ล้ำลึกนัก เจ้าต้องศึกษามากๆ พยายามฝึกให้ถึงขีดสุด เช่นนั้นภายหน้าเจ้าก็จะใช้ร่างจำแลงแห่งเต๋ารับมือศัตรูได้”

“อืม” เย่ชิวพยักหน้าเบาๆ

ต่อให้จื่อหยางเทียนจุนไม่เตือน เขาก็ตั้งใจไว้อยู่แล้ว ตอนนี้เขาทะลวงถึงขอบเขตมหานักบุญเรียบร้อย จึงคิดจะทบทวนเคล็ดวิชาและเวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดที่เคยฝึกใหม่อีกครั้ง

โดยเฉพาะวิชาแยกร่างสามภาค ที่สามารถจำแลงร่างแห่งเต๋าออกมาได้หลายร่าง เวลาเผชิญศัตรูย่อมทรงพลังอย่างมหาศาล

จื่อหยางเทียนจุนว่า “ท่านเซิ่งจุนแห่งเขาหลิงซานเมื่อห้าร้อยปีก่อนก็ทะลวงถึงขอบเขตกึ่งจักรพรรดิแล้ว เขาซ่อนเร้นได้นานป่านนี้ แสดงว่าจิตใจล้ำลึก ทำการใดก็รอบคอบ ดังนั้นหลังศึกวันนี้ เขาคงไม่ลงมือสะเพร่าอีกง่ายๆ”

“สำหรับเขา เราเพียงเพิ่มการระวังตัวก็พอ”

“ต่อให้พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานบุกมาฆ่าจริง ผมก็หาได้หวั่น เพราะศึกวันนี้ ผมยังไม่ได้งัดไพ่ตายที่แท้จริงออกมาเลยครับ”

เย่ชิวได้ยินดังนั้น ใจสะท้าน

ไม่รู้เลยว่าไพ่ตายของซือจู่คืออะไร?

ไพ่ตายของผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ คงต้องสะท้านฟ้าดิน จนเหล่าภูตผีต้องร้องไห้!

จื่อหยางเทียนจุนเสริม “แน่นอน ท่านเซิ่งจุนแห่งเขาหลิงซานเองก็ยังไม่ใช้ไพ่ตาย”

จื่อหยางเทียนจุนกล่าว “ครั้งก่อนหลังเรากวาดล้างสาขาในดินแดนตะวันออกของยมโลก เราได้บันทึกประจำวันของหัวหน้าสาขามาหนึ่งเล่ม จากเนื้อหาที่บันทึกไว้ ทำให้รู้แล้วว่า นอกจากหนานหลิ่ง ยมโลกมีสาขาย่อยกระจายอยู่แทบทุกแห่ง”

“สิ่งที่ผมอยากให้เจ้าทำ คือขุดคุ้ยหาให้เจอว่ายมโลกตั้งสาขาย่อยไว้ที่ใดในจงโจว”

“เพียงกวาดล้างสาขาย่อยของยมโลกทีละแห่งไป เราถึงมีโอกาสลากตัวเจ้ายมบาลออกมา”

“ไม่ว่าเจ้ายมบาลจะเป็นเจ้าของระฆังสวรรค์ปฐพีหรือไม่ เขาก็สมควรตาย”

“ได้!” เย่ชิวตอบรับทันที

จื่อหยางเทียนจุนกำชับ “อำนาจของยมโลกมหาศาล แถมพวกมันอยู่ในเงามืด ดังนั้นเจ้าต้องระวังให้มาก”

“วางใจเถอะครับซือจู่ ผมจะระวังให้ดี” ตอนนี้เย่ชิวมั่นใจในพลังของตน ด้วยความสามารถข้ามระดับสังหารศัตรู เขาสามารถท้าทายผู้แข็งแกร่งระดับราชานักบุญได้สบาย

ยิ่งกว่านั้น เขายังมีไพ่ตายอยู่มากมาย พูดได้ว่า ตราบใดไม่ใช่ผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิลงมือ เขาแทบไม่มีอันตรายใดๆ

“อย่าได้ประมาทศัตรูเด็ดขาด บนโลกนี้อัจฉริยะมีอยู่มาก” จื่อหยางเทียนจุนเตือน “ยิ่งเมื่อยุคโกลาหลกำลังจะมาถึง”

“เมื่อความโกลาหลมาถึง บางตระกูลโบราณที่เร้นกายอยู่ กับเหล่าอัจฉริยะไร้เทียมทาน จะทยอยปรากฏตัวออกมา แม้แต่บุตรจักรพรรดิในตำนานก็เช่นกัน”

“ดินแดนของโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรแม้จะมีเท่านี้ แต่ยังมีเขตต้องห้ามที่คนนอกห้ามย่างกราย อยู่ข้างในนั้นมีผู้แข็งแกร่งระดับไร้เทียมทานสถิตอยู่”

“ยุคโกลาหลใหญ่ ก็คือยุคแห่งการแย่งชิงครั้งใหญ่ และมันก็หมายถึงโอกาสด้วย”

“บางคนจะฉวยจังหวะนี้ก้าวออกมาสู่โลก แย่งชิงโชควาสนา ชิงพรหมลิขิต บรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ!”

“ดังนั้น โลกแห่งการบำเพ็ญเพียรที่ดูเงียบสงบนี้ ที่จริงแล้วคลื่นใต้น้ำปะทุคุกรุ่น ภยันตรายซ่อนอยู่รอบทิศ”

“ชางเซิง จำไว้ ต้องระวังความปลอดภัยของตนให้มาก”

พอพูดถึงตรงนี้ จื่อหยางเทียนจุนก็หยิบกระบี่หยกยาวราวสองนิ้วออกมาเล่มหนึ่ง ส่งให้เย่ชิว พลางกำชับว่า “เก็บสิ่งนี้ไว้ให้ดี”