วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2645

เว่ยหวางตายแล้ว

แม้เขาจะถูกพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานทำให้กลายเป็นพระอรหันต์ไปนานแล้ว ไม่ต่างอะไรจากคนตาย ทว่าตอนนี้เขาคือตายสนิทจริงๆ

เว่ยหวางชะตาน่าสงสาร ถูกรีดเอาประโยชน์จนหมดสิ้น

เหตุการณ์ไม่คาดคิดที่เกิดขึ้นฉับพลัน ไม่เพียงทำเอาเหล่าทหารกล้างงเป็นไก่ตาแตก ยังทำให้หนิงอันยืนนิ่งค้าง

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่？”

“เว่ยหวางมาโผล่ตรงหน้าฉันได้ยังไง？”

“แล้วทำไมเขาถึงตายล่ะ？ ฉันยังไม่ได้ชักดาบเลยนะ”

หนิงอันก้มมอง พอเห็นชัดก็ยิ่งงง ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร ดาบยาวกลับมาอยู่ในกำมือของนางแล้ว

“นี่มัน……”

“ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่？”

แม้นางจะมึนจนสมองพร่ามัว แต่คนที่ยืนข้างๆ นางเมื่อครู่ล้วนเห็นชัดเต็มสองตา

พวกเขาเห็นกับตา ว่าเย่ชิวชักดาบประจำตัวของหนิงอันออกมาแล้วฟันคอเว่ยหวางขาด เพียงแต่ตอนที่เย่ชิวลงมือ ทุกอย่างเร็วเกินเชื่อ ผู้ที่พลังบำเพ็ญยังไม่ถึงระดับนักบุญย่อมมองไม่ทันเลย

จนถึงตอนนี้เอง จางเหมยเจินเหริน หลินต้าเนี่ยว และม่อเทียนเจี๋ย จึงถึงบางอ้อ ว่าทำไมตอนที่พวกเขารุมโจมตีเว่ยหวางก่อนหน้านี้ เย่ชิวถึงกำชับนักหนาว่าห้ามฆ่าเว่ยหวาง

ที่แท้ ก็เพื่อรอจังหวะยามนี้นี่เอง

ชั่วอึดใจเดียว ทั้งสามถึงกับนับถือฝีมือของเย่ชิวจนต้องกราบแทบเท้า

“พี่ต้าเนี่ยว เรื่องจีบสาวน่ะ ต้องไปเรียนจากหัวหน้าบ้างแล้วนะ” ม่อเทียนจีกล่าว

หลินต้าเนี่ยวถอนหายใจ “ผมพึ่งเข้าใจเสียที ทำไมสาวงามขั้นสุดยอดถึงหลงหัวหน้ากันนัก เขานี่แหละรู้วิธีเอาใจผู้หญิงเก่งเหลือเกิน ยอมเลย”

จางเหมยเจินเหรินเสริมอยู่ข้างๆ “หรือไม่ก็เพราะไอ้เจ้าหนูบ้านั่นหน้าตาดีด้วยล่ะ？”

หลินต้าเนี่ยวย้อนทันควัน “พี่รอง หมายความว่าไง？ กำลังพูดว่าผมขี้เหร่อยู่รึไง？”

จางเหมยเจินเหรินรีบปฏิเสธ “ผมไม่ได้พูดแบบนั้นนะ”

“ก็ความหมายมันชัดอยู่แล้วนั่นแหละ ผมน่ะแค่อ้วน ไม่ได้ขี้เหร่สักหน่อย”

“เออๆ ถูกของนายทั้งนั้นแหละ” จางเหมยเจินเหรินขี้เกียจเถียงกับหลินต้าเนี่ยว แต่ในใจกลับบ่นด่าเย่ชิวกับฮ่องเต้ต้าจโจวไม่หยุด

“คนพวกเดียวกันมันก็เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยนั่นแหละ！ คูพ่อตา-ลูกเขยนี่มันหมาจริงๆ！”

“ทำอะไรมาตั้งมาก ก็เพื่อปูทางให้เจ้าหญิงหนิงอันชัดๆ！”

“ปากก็บอกว่า ใครก็ตามที่สังหารเว่ยหวางได้ จะได้เป็นฮ่องเต้คนต่อไปของแคว้นโจว ที่แท้ตำแหน่งมันล็อกไว้ล่วงหน้าแล้วนี่หว่า”

“เรียกว่าอะไรดีล่ะ？”

“เล่นใต้โต๊ะ？”

“หรือเอื้อคนวงใน？”

“หมาจริงๆ โคตรหมา！”

เวลานั้นเอง เย่ชิวเอ่ยยิ้มๆ “หนิงอัน ยินดีด้วยที่เจ้าสังหารเว่ยหวางได้！”

หนิงอันได้สติจากภวังค์ เห็นเย่ชิวยิ้มให้พร้อมกระพริบตาใส่ นางก็เข้าใจทันที เอ่ยว่า “ชางเซิง……”

เย่ชิวกระซิบ “ยอมรับชะตากรรมเถอะ！”

จางเหมยเจินเหรินได้ยินเข้าก็เบือนหน้า แอบด่าในใจ “ก็คนจัดฉากทั้งนั้นล่ะ มาบอกว่าเป็นโชคชะตาซะงั้น หน้าด้านยิ่งกว่าผมอีก แหวะ！”

เบื้องล่าง

เหล่าทหารกล้าคลายความตะลึง เริ่มวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่

“พวกเจ้าเห็นไหม เจ้าหญิงหนิงอันเป็นคนฟันเว่ยหวางเอง！”

“ฝ่าบาทนี่คิดจะเปิดประวัติศาสตร์หน้าใหม่จริงๆ สินะ ที่ผ่านมาในจงโจวไม่เคยมีสตรีใดเป็นฮ่องเต้เลย！”

“……”

แต่ฮ่องเต้ต้าจโจวหาได้ใส่ใจเสียงวิจารณ์ ทรงเปล่งสุรเสียงว่า “ประกาศราชโองการ！”

ถัดมา ขันทีชราถือราชโองการศักดิ์สิทธิ์ ปรากฏตัวต่อหน้าหนิงอัน เอ่ยอย่างยิ้มแย้ม “เจ้าหญิง เชิญทรงรับพระราชโองการ”

ได้ยินดังนั้น หนิงอันคุกเข่าลง

พร้อมกันนั้น เหล่าทหารกล้าก็คุกเข่าลงทั้งสนาม

ขันทีชราเปิดราชโองการศักดิ์สิทธิ์ กระแอมเล็กน้อย แล้วอ่านประกาศเสียงดังว่า:

“โดยบัญชาสวรรค์ จักรพรรดิประกาศว่า: เรามีพระราชดำริว่า ‘ชะตาสวรรค์’ ย่อมตกแก่ผู้มีคุณธรรม นับแต่เราเสด็จขึ้นครองราชย์มา ก็ขยันขันแข็ง เอ็นดูราษฎร ทว่าเวลามิได้ปรานี เราเหนื่อยยากจนสิ้นกำลัง บัดนี้เราเห็นว่าเจ้าหญิงหนิงอันมีความประพฤติเที่ยงธรรม เมตตาอารี เป็นที่ต้องพระทัยของเราอย่างยิ่ง”

“เราจึงมีพระราชโองการเฉพาะ กอปรให้บัลลังก์แคว้นโจวตกแก่เจ้าหญิงหนิงอัน มีผลตั้งแต่วันนี้ เจ้าหญิงหนิงอันทรงเป็นฮ่องเต้พระองค์ใหม่ของแคว้นโจว สืบสันตติวงศ์ ขึ้นครองราชย์ ปกครองราษฎรทั้งปวง”

“เจ้าหญิงหนิงอันทรงเฉลียวฉลาดมาตั้งแต่เยาว์วัย คุณธรรมความสามารถครบครัน พระจริยวัตรสูงส่ง เป็นที่รักของประชาราษฎร์ เราเชื่อมั่นว่าเจ้าหญิงหนิงอันย่อมสืบเจตนารมณ์บรรพชน นำแคว้นโจวสู่ความรุ่งเรืองไพบูลย์ยิ่งกว่าเดิม”

“เรามีรับสั่งให้ขุนนางทั้งปวงทุ่มเทสนองพระเดชพระคุณ เกื้อกูลฮ่องเต้พระองค์ใหม่ ให้ร่วมกันธำรงสุขประโยชน์แห่งแคว้นโจว ให้เหล่าขุนนางซื่อสัตย์สุจริต จงทุ่มเทแรงกายแรงใจ เปิดยุคทองร่วมกัน！”

“วันนี้เรามอบบัลลังก์แก่เจ้าหญิงหนิงอันแล้ว และจะเลือกวันไปกราบกรานบอกกล่าวต่อฟ้าดินและบรรพชน ขอฟ้าดินคุ้มครองแคว้นโจว ให้ชะตากรุงเจริญรุ่งเรือง！”

ครั้นอ่านจบ ขันทีชราส่งราชโองการศักดิ์สิทธิ์ให้หนิงอัน พลางว่า “เจ้าหญิงหนิงอัน โปรดทรงลุกขึ้นเถิด”

หนิงอันเงยมองฮ่องเต้ต้าจโจว กำลังจะเอ่ยวาจา ทว่าแล้วก็เห็นหมู่นางกำนัลเดินออกมาจากเรือรบสำริด

พวกนางเข้ามาตรงหน้า จัดแต่งพระเกศาให้อย่างคล่องแคล่ว สวมมงกุฎจักรพรรดิ แล้วคลุมฉลองพระองค์มังกรให้เรียบร้อย

“เชอะๆๆ ทั้งราชโองการ ทั้งนางกำนัล ตอนนี้ยังสวมฉลองพระองค์มังกรให้อีก … คู่พ่อตากับลูกเขยนี่เล่นใหญ่จริงๆ！” จางเหมยเจินเหรินแอบเบ้ปาก

จากนั้น ฮ่องเต้ต้าจโจวทรงหยิบตราประจำราชวงศ์ของแคว้นโจวออกมา

ขันทีชราตะโกนสุดเสียงว่า “ขอเชิญเจ้าหญิงทรงรับพระตรา！”