วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2648

ดึกสงัด

แสงจันทร์สีเงินอาบไปทั่วฟ้าดิน เคลือบเรือรบสำริดทุกลำให้ดูคล้ายถูกห่มด้วยหมอกบางอ่อนโยน

เดิมทีเรือรบสำริดก็คือของวิเศษทางเวทมนตร์ของแคว้นโจว ยิ่งไปกว่านั้นลำที่จอดอยู่นี้ จักรพรรดินีแห่งแคว้นโจวทรงเตรียมไว้ให้แขกพักผ่อนโดยเฉพาะ ไม่เพียงแค่แข็งแกร่งเป็นพิเศษ ภายในยังตกแต่งหรูหราโอ่อ่า

ในห้อง

เย่ชิวกำลังบำเพ็ญเพียรอย่างจดจ่อ

เขานั่งขัดสมาธิ หลับตาสนิท สีหน้าสงบนิ่งเคร่งขรึม สวมอาภรณ์ขาวเรียบง่าย แม้เรียบง่าย แต่กลับให้กลิ่นอายเหนือโลก

ลมหายใจของเขาสม่ำเสมอ ยาวและลึก ราวหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับลมหายใจแห่งฟ้าดิน

ครืน!

ไม่นาน ร่างของเย่ชิวก็ทอประกายแสงทองคำ แล้วลอยตัวขึ้น สูงจากพื้นราวหนึ่งเมตร

เขากำลังฝึกเคล็ดลับเทพมังกรเก้าสังเคราะห์

ครั้งนี้ เขาทะลวงเข้าสู่ขอบเขตมหานักบุญแล้ว จึงอยากฉวยโอกาสให้เคล็ดลับเทพมังกรเก้าสังเคราะห์ทะลุขั้นตามไปด้วย

ตามที่ท่านอาวุโสชิงหยุนเล่า เคล็ดลับเทพมังกรเก้าสังเคราะห์ เดิมชื่อ คัมภีร์ร่างทองคำเก้าสังเคราะห์ นับเป็นวิชาลึกลับอันดับหนึ่งตลอดกาล

เย่ชิวก็อยากรู้เหมือนกัน หากฝึกวิชานี้จนถึงขีดสุด จะทรงพลังเพียงใดกันแน่

ครู่ต่อมา เขาสัมผัสได้ว่าพลังชี่ภายในกายข้นแน่นขึ้นเรื่อยๆ ดุจมังกรทองคำตัวเล็กๆ มากมาย กำลังพลุ่งพล่านวิ่งวนอยู่ในเส้นลมปราณของเขา

ภายใต้การควบคุมของเขา เหล่ามังกรน้อยพุ่งชนจุดชีพจรทั่วกาย ทุกครั้งที่พุ่งชนก็ทำให้เขาเจ็บแปลบ แต่เส้นลมปราณกลับแกร่งขึ้น

เวลาไหลผ่านอย่างเงียบงัน

ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร อยู่ๆ พลังมหาศาลก็แผ่ออกมาจากกายเย่ชิว ราวกับมังกรเทพตัวจริงกำลังจะเจาะเปลือกออกมา

ฉับนั้น เขาลืมตาขึ้น ดวงตาเปล่งประกายทอง ราวมองทะลุม่านมายาทั้งสิ้น

เฮ้อ!

เย่ชิวถอนใจ เคล็ดลับเทพมังกรเก้าสังเคราะห์ยังไม่ทะลุขั้น

ช่างเถอะ ไปนอนดีกว่า!

เขากำลังจะเอนตัวลงนอน จู่ๆ เขาก็ชะงักเล็กน้อย

ถัดมา ประตูห้องเปิดออกเองอย่างไร้เสียง กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยอวล

จากนั้น ร่างบอบบางผู้หนึ่งย่องเข้ามาอย่างเงียบงัน

หนิงอัน!

ยังไม่นอนอีกหรือ! เย่ชิวพอเห็นหนิงอัน ดวงตาก็พร่างพราวด้วยความตะลึง

นางถอดชุดเกราะออกแล้ว สวมชุดงดงามแบบวังหลวง งามสง่าดุจนางฟ้าลงสู่โลกา

ฉันมาเยี่ยมท่าน หนิงอันมองเย่ชิว ดวงตาเอ่ออาบความอ่อนโยน

นางก้าวเท้าเบาราวปุยนุ่น เดินเข้าหาเขาอย่างช้าๆ

ทั้งสองสบตากัน ราวส่งถ้อยคำนับพันนับหมื่นถึงกัน

ท้ายสุด นางมายืนตรงหน้าเย่ชิว

ชางเซิง ฉันคิดถึง…คิดถึงจนหลับไม่ลง หนิงอันเอ่ย เรียกเขาว่า ชางเซิง ซึ่งเป็นอีกชื่อหนึ่งของเย่ชิว

เย่ชิวได้ยินดังนั้น ก็อ้าแขนโอบนางแนบอก

หนิงอันก็กอดตอบแน่นหนา ราวอยากหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเขา

ยามนั้น ความอื้ออึงทั้งมวลพลันสลาย เหลือเพียงจังหวะหัวใจของคนสองคน

เย่ชิวโน้มหน้าลง จุมพิตแผ่วเบาที่หน้าผากของหนิงอัน แล้วไล้ไปที่แก้มนวล สุดท้ายริมฝีปากของเขาก็ทาบแนบริมฝีปากของนาง

หนิงอันตอบรับอย่างอ่อนหวาน

จุมพิตนั้นลึกซึ้งพันผูก ประหนึ่งเทรักทั้งหมดลงไปในห้วงเดียว

หนิงอันส่ายหน้าช้าๆ รอยยิ้มระบายที่มุมปาก แล้วว่า ท่านคือสามีของฉัน และยังเป็นคนที่มีพรสวรรค์ที่สุดในทั่วหล้า ฉันรู้ว่าท่านมีปณิธานยิ่งใหญ่ และฉันก็เชื่อว่าท่านจะทำให้แผ่นดินนี้รุ่งเรืองงอกงาม

อย่าว่าแต่จงโจวเลย แม้ทั้งโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร มอบไว้ในมือท่าน ด้วยความสามารถของท่าน ก็ย่อมปกครองได้อย่างเป็นระเบียบ บ้านเมืองร่มเย็นเป็นสุข

คำของหนิงอันอัดแน่นด้วยความเชื่อใจและความคาดหวัง ราวนางเห็นภาพยุคเรืองรองในวันหน้าชัดแจ้งแล้ว

นางกล่าวแก่เย่ชิวต่อว่า ฉันไม่อยากเป็นจักรพรรดินี ฉันอยากจับมือท่านใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ไปด้วยกัน อยู่เคียงข้างท่านทุกลมหายใจ

เย่ชิวถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วว่า หนิงอัน เธอก็น่าจะรู้ ไม่ว่าจะเธอหรือผม เวลานี้ยังเป็นไปไม่ได้ที่จะใช้ชีวิตเหมือนสามีภรรยาสามัญ นั่งชมดอกไม้บานร่วงโรย ร่วมผ่านวัฏจักรสี่ฤดู

เราสองคนแบกความหวังของผู้คนมากมายไว้บนบ่า และรับผิดชอบอันใหญ่หลวง

แต่ผมรับปากได้ว่า เมื่อสะสางทุกเรื่องเสร็จ เราจะไปหาสถานที่ภูเขางามน้ำใส ปลีกวิเวก ไม่ข้องแวะกับโลกภายนอก ใช้ชีวิตอย่างอิสระสำราญใจ

หนิงอันกระพริบตากลมใส ถามว่า สามีขา ตอนนั้นจะมีแค่เราสองคนหรือ?

แน่นอนว่าไม่ใช่แค่สองคน เย่ชิวว่า ผมจะเรียกเพื่อนสาวคนสนิทของเธอมาพร้อมหน้า ห่มผ้าผืนเดียวกันหมด คืนไหนๆ ผมก็ได้เป็นเจ้าบ่าว

หนิงอันค้อนหยอก ท่านนี่ช่างร้ายจริงๆ นะ

ผมยังมีอย่างที่ร้ายกว่านี้อีก เย่ชิวว่าจบ ก็อุ้มหนิงอันรวบที่เอว มุ่งตรงไปยังเตียงนอนแบบจีนโบราณ

ชั่วพริบตา ทั้งสองโอบกอดกันแนบแน่น ล้มลงบนเตียงพร้อมกัน

หนิงอันเป็นของเย่ชิวมานานแล้ว ไหนจะรักเขาหมดใจ ไม่ว่าเย่ชิวจะเอาแต่ใจเพียงใด นางก็ไม่ปฏิเสธ ปล่อยให้เขาเป็นฝ่ายชักนำ

อุณหภูมิในห้องค่อยๆ สูงขึ้น

ไม่นาน ทั้งสองก็ไร้เสื้อผ้าสักชิ้นติดกาย

เย่ชิวจ้องหนิงอันไม่กะพริบ ผิวนางเรียบละมุนราวเครื่องเคลือบชั้นเลิศ เปล่งปลั่งนวลผ่อง

หนิงอันถูกจ้องจนหน้าแดงใจเต้นแรง ใช้สองมือปิดส่วนสำคัญ เอ่ยอย่างเขินอายว่า มองพอหรือยัง?

ทั้งชีวิตก็มองไม่พอ เย่ชิวดึงมือของนางออกอย่างร้อนแรง กำลังจะสานต่อ ทันใดนั้น ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นนอกห้อง