วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2650

บนเตียงนอนแบบจีนโบราณเกิดเสียงอึกทึก หนิงอันมุดซ่อนอยู่ใต้เตียง เอามือกดหูแน่น พลางย้ำเตือนตัวเองในใจว่า “อดทนหน่อย เดี๋ยวพอพวกเขาจบก็หมดเรื่องแล้ว”

แต่ไปๆ มาๆ กลายเป็นต้องรอทั้งคืน

กล่าวได้ว่า—

เสียงขลุ่ยก้องกังวาน

จันทร์เคลื่อนคล้อยหมุนเวียน

ทั้งคืนเริงระบำไม่รู้จบ

(บรรทัดนี้เป็นสำนวนโบราณสื่อถึงคืนอันเร่าร้อน)

(ด้วยเหตุข้อจำกัดด้านเนื้อหา ขอตัดออกไปสี่พันคำ ผู้อ่านโปรดจินตนาการต่อเอง)

ใกล้ฟ้าสาง

เสี่ยวไป๋หูซึ่งผ่านศึกทั้งคืนกลับไม่อ่อนล้าแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามยังดูผ่องใสกว่าก่อน ใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วเอ่ยกับเย่ชิวอย่างเข้าอกเข้าใจว่า “ท่านสามี พักผ่อนเถอะค่ะ พอฟ้าสว่างฉันต้องตามกองทัพใหญ่ออกเดินทาง คงอยู่กับท่านไม่ได้ ถ้าท่านอยากไปหาน้องหนิงอัน ก็เบาหน่อยนะคะ～”

พูดจบ เธอชำเลืองใต้เตียงแวบหนึ่ง แล้วส่งสายตาหยอกเย้าให้เย่ชิว ก่อนหมุนตัวออกจากห้องไป

พอเธอออกไป เย่ชิวก็รีบก้มลงร้องเรียกใต้เตียงทันที “หนิงอัน หนิงอัน…”

ไร้เสียงตอบรับ

เย่ชิวทาบตัวกับขอบเตียง ก้มลงชะโงกดู ก็มองเห็นหนิงอันฟุบหมดแรงอยู่กับพื้น ตัวอ่อนเปลี้ยไปทั้งร่าง

“เอ่อ…เสี่ยวไป๋หูยังสบายดีอยู่เลย ไยเจ้ากลับเป็นฝ่ายหมดแรงเสียเอง?”

เย่ชิวดึงหนิงอันออกมา ถามด้วยความเป็นห่วงว่า “ยังไหวไหม?”

พอได้เห็นใบหน้าหล่อคมของเย่ชิว ไม่รู้เพราะอะไร หนิงอันก็เหมือนถูกพลังลึกลับดึงดูด ใจเต้นโครมครามทันที

เท่านั้นยังไม่พอ เธอรู้สึกว่าลมหายใจตัวเองถี่รัวขึ้น ทุกอณูในกายร้อนผ่าว โหยหาการสัมผัสจากเย่ชิวอย่างไม่อาจห้าม

โดยไม่รู้ตัว หนิงอันยื่นปลายนิ้วเรียวงามไปแตะแก้มของเย่ชิวอย่างแผ่วเบา

ในขณะเดียวกัน หนิงอันขยับกายแนบชิดเย่ชิว หน้าอกของเธอทาบกับอกของเขา จนได้ยินจังหวะหัวใจของกันและกัน

เธอยกแขนโอบรอบเอวเย่ชิว ซุกตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเขาอย่างเต็มที่

แนบชิดจนแทบไร้ช่องว่าง แผ่ไออุ่นให้กัน

“ชางเซิง ข้ารักท่าน”

หนิงอันเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ใช้แววตาใสซื่อจ้องมองเย่ชิว แล้วค่อยๆ หลับตา ยืนเขย่ง ส่งริมฝีปากแดงฉ่ำไปหาเขา

เย่ชิวก็ไม่รีรอ ก้มลงประกบจูบทันที

“อืม～”

ทั้งคู่สอดประสาน ราวกับถ่ายทอดความรักและแรงปรารถนาในใจให้กันและกัน

อุณหภูมิในห้องสูงขึ้นเรื่อยๆ

ชวนให้คิดว่าเสี่ยวไป๋หู ‘เปิดโลก’ ให้หรือเปล่า หนิงอันเวลานี้ต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิง กลายเป็นฝ่ายรุกอย่างชัดเจน แถมยังทั้งดุทั้งร้อนแรงราวแมวป่าตัวน้อย

เธอจูบอย่างบ้าคลั่ง โอบรัดเย่ชิวแน่นราวจะกลืนเขาให้จมหายเข้าไปในร่างของเธอ

เย่ชิวก็ตอบรับอย่างเร่าร้อน

ยิ่งนานเข้า ลมหายใจก็ยิ่งถี่จัด ผิวกายร้อนรุ่มขึ้นทุกขณะ จนเหมือนจะระเบิด

“อย่า… อย่าที่นี่…” หนิงอันเอ่ยเสียงพร่า

เย่ชิวช้อนตัวหนิงอันขึ้น แล้วเหวี่ยงเธอลงบนเตียงนอนแบบจีนโบราณอย่างแรง จากนั้นก็กระโจนใส่เหมือนหมาป่าหิวโซ

กำลังจะเปิดศึกเต็มที่อยู่แล้ว

ทันใดนั้น—

ครืน!

เสียงฟ้าผ่าดังกัมปนาทขึ้นมาครั้งหนึ่ง ราวเสียงคำรามของเทพ สะท้อนสะเทือนไปทั่วมนุษยโลก

พอพวกเขาเข้าใกล้ เย่ชิวก็ได้กลิ่นไหม้เกรียมโชยออกมาจากตัวพวกเขา จึงถามว่า “ลุงหลิน พี่ข่ง พวกท่านไปเจออะไรมาหรือ? หรือว่าโดนฟ้าผ่าเข้าให้?”

ได้ยินดังนั้น หลินต้าหนiaoก็โอดครวญทันที “หัวหน้า อย่าไปพูดเลย เดี๋ยวผมได้ฆ่าพี่รองจริงๆ”

“แม่งเอ๊ย กูกำลังหลับสบายๆ อยู่แท้ๆ เขาดันเรียกสายฟ้ามาฟาดกู”

“ดูเอาเถอะ พวกเราถูกฟาดจนเละเป็นแบบไหนแล้ว?”

ข่งเทียนเซี่ยก็เอ่ยว่า “ถ้าจางเหมยเจินเหรินมีอะไรไม่พอใจ เราก็เป็นสหายกัน นั่งคุยกันดีๆ ไม่ดีกว่าหรือ? แต่เขากลับเรียกสายฟ้าสวรรค์ลงมาเล่นงานพวกเราแบบลอบกัด แบบนี้ไม่แฟร์แล้ว”

คนอารมณ์ดีอย่างข่งเทียนเซี่ยยังบ่นออกมา เห็นชัดว่าจางเหมยเจินเหรินทำเกินไปจริงๆ

“เทียนจี ศิษย์พี่ของเจ้าอยู่ไหน?” เย่ชิวถาม

ม่อเทียนจีชี้ไปยังเรือรบสำริดลำที่พวกเขาอยู่ก่อนหน้านี้ แล้วตอบว่า “ศิษย์พี่ยังอยู่ข้างในน่ะ”

ยังไม่ทันขาดคำ

ครืน!

สายฟ้าเทพมหึมาสายหนึ่งผ่าลงมา ฟาดเปรี้ยงใส่เรือรบสำริดทันที เรือทั้งลำสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ควันขาวพุ่งโขมง

เรือรบสำริดสั่นไหวราวจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ใต้การทุบกระหน่ำของอสนี แต่ที่น่าประหลาดคือ มันไม่แตกสลาย กลับเปล่งแสงสีครามอ่อนๆ ทอประสานกับแสงสายฟ้า กลายเป็นภาพแปลกประหลาดตา

“ต้าหนiao ไอ้เหล่าโต้วซีมันเล่นงานพวกเจ้าแบบนี้เหรอ?” เย่ชิวถาม

“ใช่เลย” หลินต้าหนiaoกัดฟันพูด “กลางดึกกลางดื่นเรียกสายฟ้าสวรรค์มาฟาดพวกเรา พี่รองนี่มันเลวเกินไปแล้ว”

“จะฟาดผมคนเดียวก็ช่างเถอะ ยังเล่นงานพ่อผมด้วย พี่รองคิดยังไงกัน อยากให้หลินเจียสูญพันธุ์หรือไง!”

“พี่ข่ง เทียนจี เรื่องนี้กลืนไม่ลง เดี๋ยวสักครู่เรารวมพลังกัน กระทืบพี่รองสักยก ให้มันจำ!”

เย่ชิวรีบห้าม “ต้าหนiao ใจเย็นก่อน บางทีเรื่องนี้อาจไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิด”

หลินต้าหนiaoชะงัก “หัวหน้า หมายความว่ายังไง?”

เย่ชิวกำลังจะอธิบาย—ครืน!—ก็เห็นสายฟ้าเส้นใหญ่พุ่งตกจากฟ้า ดุจอสูรพิโรธ จู่โจมใส่เรือรบสำริดตรงๆ