วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2655

ภูเขาเทียนจง!

เดิมทีเป็นเพียงภูเขาลูกหนึ่งในจงโจวที่ไม่มีใครสนใจ ทว่ามาวันนี้กลับเป็นที่จับตาของผู้คนทั้งมวล ก็เพราะหนิงอันจะประกอบพิธีราชาภิเษกขึ้นเป็นจักรพรรดินี ณ ที่แห่งนี้

ว่าด้วยภูเขาเทียนจง ตำราบรรพกาลของโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรบันทึกไว้ว่า “ทั่วหล้าถูกแบ่งออกเป็นหกภพ จงโจวอยู่กลางหกภพ ภูเขาเทียนจงอยู่กลางจงโจว จึงเรียกว่าอยู่กลางทั่วหล้า”

สัณฐานของภูเขาเทียนจงหาได้ยิ่งใหญ่ไม่ ตรงกันข้ามยังเตี้ยนัก สูงเพียงราวสามถึงสี่ร้อยเมตร บนเขานอกจากหญ้ารกกับต้นไม้ก็แทบไม่มีสิ่งใด เรียบง่ายธรรมดายิ่งนัก

เหตุใดจึงเลือกประกอบพิธีราชาภิเษกที่นี่?

มีเหตุผลดังต่อไปนี้:

หนึ่ง ภูเขาเทียนจงตั้งอยู่กึ่งกลางที่สุดของจงโจว

สอง ภูมิประเทศของภูเขาเทียนจงพิกลนัก โดยรอบราวสี่ร้อยกิโลเมตรเป็นทุ่งราบสุดลูกหูลูกตา ตัวภูเขานูนเด่นขึ้นมาเล็กน้อย ดุจอัญมณีฝังอยู่กลางทุ่ง อีกทั้งยังมีแม่น้ำสายใหญ่ไหลคดเคี้ยวเป็นช่วงๆ ต่อเนื่องกันราวเก้าโค้งทอดตรงมาหน้าเขา ถือเป็นผังฮวงจุ้ยชั้นสูงยิ่ง

สาม มีคำร้องโบราณเล่าลือในท้องถิ่นว่า “ภูเขาเทียนจง สามฉื่อสาม มาถึงภูเขาเทียนจง ก้าวเดียวสู่สวรรค์” (ฉื่อเป็นหน่วยจีนโบราณ ราว 33 ซม.)

ภายหลังจางเหมยเจินเหรินสำรวจอย่างถี่ถ้วน ก็พบว่าภูเขาเทียนจงไม่เพียงเป็นสถานที่ฮวงจุ้ยศักดิ์สิทธิ์แห่ง “มังกรแฝงทะยานสู่ฟ้า” หากยังเป็นที่บรรจบของเส้นชีพมังกรแห่งจงโจวอีกด้วย

ขึ้นเป็นจักรพรรดินี ณ ที่นี้ ย่อมได้รับความเมตตาจากกฎสวรรค์!

สถาปนาประเทศ ณ ที่นี้ อายุราชย์ของแผ่นดินจะยืนยาวนับหมื่นปี!

ด้วยเหตุนี้ หนิงอันจึงรับสั่งให้ช่างของแคว้นโจวเร่งงานทั้งวันทั้งคืน ให้สร้างพระราชวังใหม่บนภูเขาเทียนจงตามผังพระราชวังต้าจูว

ยามนี้ ลานกว้างหน้าพระราชวังแน่นขนัดดุจคลื่นมหาชน

ขุนนางพลเรือนและทหาร เชื้อพระวงศ์ชั้นผู้ใหญ่ บัณฑิตผู้มีชื่อเสียงและปราชญ์ใหญ่ ตระกูลใหญ่ขุนนางจากต้าเฉียนและแคว้นเว่ย์ อีกทั้งสำนักต่างๆ ในจงโจว ตลอดจนกองทัพแคว้นโจวที่รับหน้าที่คุ้มกันความปลอดภัย…

รวมแล้วนับได้เป็นล้านคน!

ทุกคนมาที่นี่เพื่อเป็นสักขีพยานในช่วงเวลาประวัติศาสตร์สำคัญ

ตง ตง ตง…

ธงทิวหลากสีพะพร่างเหนือจัตุรัส เสียงกลองและดนตรีดังประสาน อลังการกึกก้อง

ครั้นใกล้เที่ยง พิธีเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

“ขอทูลเชิญฝ่าบาทเสด็จ!”

ขันทีชราเปล่งเสียงแหลมสูงตะโกน

ฉับพลัน ผู้คนนับล้านหน้าตาเคร่งขรึม จ้องเขม็งไปยังประตูพระราชวังไม่วางตา

ชั่วอึดใจ

หนิงอันเสด็จออกมา

ทรงฉลองพระองค์มังกรอันโอ่อ่างดงาม สวมมงกุฎจักรพรรดิ เสด็จออกจากพระราชวังอย่างทรงสง่า ก้าวย่างมั่นคง สง่างามสูงศักดิ์ ประหนึ่งเทพธิดาจากฟ้าเสด็จลงสู่ปฐพี

“งดงามเหลือเกิน!”

เสี่ยวไป๋หูซึ่งนั่งแถวหน้าสำหรับอาคันตุกะผู้มีเกียรติอุทาน

ในดวงตาของเย่ชิวก็ฉายแววตะลึงงัน วันนี้หนิงอันให้ความรู้สึกต่างจากทุกครา รัศมีบารมีที่ครอบงำทั่วหล้าของนาง ทำให้ผู้คนเกิดความอยากจะพิชิตอย่างประหลาด

เสี่ยวไป๋หูยื่นหน้าไปกระซิบที่ริมหูเย่ชิวว่า “ท่านสวามี อยากให้พวกเราสองคนคอยรับใช้ท่านพร้อมกันไหมคะ?”

เย่ชิวถึงกับพูดไม่ออก งานสำคัญและศักดิ์สิทธิ์แบบนี้ จะพูดเรื่องแบบนั้นเหมาะหรือ

เสี่ยวไป๋หูเอ่ยต่อ “ฉันคือหว่านเยาคว๋อจู้ หนิงอันน้องสาวก็เป็นจักรพรรดินีแห่งจงโจว ถ้าพวกเราสองคนรับใช้ท่านพร้อมกัน ท่านคงภูมิอกภูมิใจไม่น้อยใช่ไหมคะ?”

เย่ชิวว่า “ผมยังไม่เคยลองเลยครับ”

“แล้วอยากลองไหมคะ?” เสี่ยวไป๋หูว่า “แค่ท่านเอ่ย ฉันจัดการให้น้องหนิงอันยอมให้ได้ค่ะ”

ผู้ชายที่ไหนจะไม่อยาก

ถ้าไม่อยากก็คงผิดปกติแล้ว!

เย่ชิวตาวาว “จริงหรือครับ?”

ตูม!

จู่ๆ ลำแสงเจิดจ้าพาดผ่านขอบฟ้า ราวเทพยดาเสด็จลง

ถัดมา สัตว์ศักดิ์สิทธิ์สี่ตนอันมหึมาปรากฏกลางนภา ได้แก่ มังกรฟ้า เสือขาว นกไฟจูเชวี่ย และเต่าดำเซวียนอู่

มิใช่สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่แท้จริง หากแต่เป็นรูปลักษณ์ที่พลังมงคลแปรเปลี่ยนขึ้นมา สมจริงดุจมีชีวิต

สัตว์เทพทั้งสี่ทิศจึงร่อนลงมาจากฟ้า ประจำการแต่ละทิศ โอบอารักขาหนิงอันไว้ตรงกลาง

มังกรฟ้าพิทักษ์ทิศตะวันออก เลื้อยขดวน เกล็ดมังกรเปล่งประกายทอง เขามังกรแหลมสง่า ดวงตาเปี่ยมพลัง

เสือขาวพิทักษ์ทิศตะวันตก ท่วงท่ากำยำเหี้ยมหาญ อ้าปากกว้างเผยเขี้ยวคมวาว แววตาวาบเฉียบกราดเกรี้ยว

นกไฟจูเชวี่ยพิทักษ์ทิศใต้ ลำตัวลุกโชติช่วงดังเปลวเพลิง ขนปีกแดงสดดั่งไฟ กางปีกดุจจะทะยานสู่เวหน

เต่าดำเซวียนอู่หนักแน่นมั่นคง พิทักษ์ทิศเหนือ แบกกระดองใหญ่ไว้บนแผ่นหลัง ส่วนงูชูเศียรขึ้นสูง แววตาลุ่มลึกเปี่ยมปัญญา

ชั่วขณะนั้น ทั้งภูเขาเทียนจงประหนึ่งถูกห่อคลุมด้วยพลังที่มองไม่เห็น เปี่ยมความขรึมขลังศักดิ์สิทธิ์

ฝูงชนต่างร้องอุทาน

“โอ้สวรรค์ สัตว์เทพทั้งสี่ทิศ!”

“คาดไม่ถึงเลยว่า เมื่อจักรพรรดินีองค์ใหม่ขึ้นครองราชย์ จะปรากฏสัตว์เทพทั้งสี่ทิศ ถึงกับมาร่วมเฉลิมฉลองด้วย!”

“สัตว์เทพทั้งสี่ทิศปรากฏจากพลังมงคลที่แปรเปลี่ยนขึ้น การปรากฏของพวกมันหมายถึงนิมิตมงคลจากสวรรค์!”

“ฉะนั้นแล้ว เจ้าหญิงหนิงอันคือผู้ที่พรหมลิขิตกำหนดให้ครองแผ่นดิน!”

ทว่ายังไม่ทันอุทานจบ ความอัศจรรย์ยิ่งกว่าก็อุบัติขึ้น

ครืน!

เหนือเก้าสวรรค์จู่ๆ ฟ้าคำรามดังสนั่นหนึ่งครั้ง ถัดมาเพียงชั่วกะพริบ ลมกรูเมฆทะมึน เดิมทีท้องฟ้าแจ่มใสกลับมืดดำสนิทดุจหมึก ทั้งโลกเสมือนเข้าสู่ราตรีนิรันดร์