วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2656

“เกิดอะไรขึ้น?”

“เมื่อครู่ยังแดดเปรี้ยงอยู่ ทำไมพลันมืดลงทันใด?”

“ฟ้าโปร่งอยู่ดีๆ กลับมืดสนิท แถมมีฟ้าคำรามครืดคราด เกรงว่าจะไม่ใช่ลางดี”

“หรือว่ากฎสวรรค์ไม่ยอมรับการสถาปนาจักรพรรดิของเจ้าหญิงหนิงอัน? ท้ายที่สุด สตรีขึ้นเป็นจักรพรรดินั้น ในประวัติศาสตร์จงโจวไม่เคยมีมาก่อน”

“ถ้าไม่ยอมรับ แล้วสัตว์เทพทั้งสี่ทิศที่ปรากฏเมื่อครู่จะอธิบายอย่างไร?”

“……”

ผู้คนในงานต่างฮือฮา วิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่

ขณะนั้น ดวงดาวเลือนหายไป ลมราวกับกลั้นหายใจ ฟ้าดินตกสู่ความเงียบประหลาด

ที่นั่งแขกผู้มีเกียรติแถวหน้า

“หัวหน้า จะไม่เกิดเรื่องร้ายใช่ไหม?” หลินต้าเหนี่ยวเอ่ยอย่างกังวล

“ดูกันไปก่อน” เย่ชิวเพิ่งพูดจบ ทันใดนั้น จันทร์เพ็ญหนึ่งดวงก็โผล่พ้นขอบฟ้าทิศตะวันออกอย่างเชื่องช้า

แต่ต่างจากทุกครั้ง ครานี้จันทร์เพ็ญมิได้ส่องเงินนวลอ่อนโยน หากทอแสงประหลาดเจิดจ้าที่แทงตา

แสงนั้นมิได้อบอุ่นนุ่มนวลดังจันทร์ปกติ ทว่าราวกับสปอตไลต์—เข้มและรวมอยู่จุดเดียว

ลำแสงพุ่งฝ่าความมืดเป็นชั้นๆ ดุจคมดาบผ่าราตรี ตรงไปยังหนิงอันบนแท่นราชาภิเษก

ฉับพลัน ทุกสายตาก็จับจ้องไปที่หนิงอันเพียงผู้เดียว

ใบหน้านางสงบ สองตาทอประกายรับกับจันทร์เพ็ญ

เมื่อจันทร์เพ็ญค่อยๆ ลอยสูงขึ้น แสงยิ่งทวีความแรง รวมศูนย์ลงบนกายนาง

ทั่วกายนางถูกรัศมีสีเงินโอบคลุม ดุจสวมอาภรณ์ยาวถักทอจากแสงจันทร์ ประหนึ่งเทพธิดาลงสู่โลกา

ภาพอัศจรรย์นี้ชวนสะท้านใจ!

“ไม่ใช่แล้ว เราคิดผิดกันหมด!”

“นี่ไม่ใช่ลางร้าย ที่แท้คือสิริมงคลจากสวรรค์ชัดๆ!”

“ผู้ครองจงโจวต้องเป็นเจ้าหญิงหนิงอันเท่านั้น!”

“……”

แต่ในชั่วขณะนั้นเอง บนแท่นราชาภิเษกกลับดังเสียงคำรามมังกรสะท้านฟ้า

“อ๊าง——”

ทุกคนเงยหน้าขึ้นฉับไว เห็นหลังหนิงอันมีเงามังกรทองแล่นวาบแล้วดับหาย

ถัดจากนั้น พลังบำเพ็ญเพียรของหนิงอันพุ่งพรวด ชั่วพริบตา พลังระดับมหานักบุญปะทุออกมาจากร่างนาง

“เฮ้ย เจ้าหญิงหนิงอันกำลังจะทะลวงขั้น นี่มันอะไรกัน!” หลินต้าเหนี่ยวอุทานตะลึงงัน

จางเหมยเจินเหรินเอ่ยด้วยแววอิจฉา “เจ้าหญิงหนิงอันรวมจงโจวเป็นหนึ่ง คุณงามความดีล้นเหลือ จึงได้รับความเมตตาแห่งกฎสวรรค์ ได้เส้นชีพมังกรหนุนส่ง จึงทะลวงขีดจำกัดได้”

“มีอย่างนี้ด้วย?” หลินต้าเหนี่ยวตะลึง “เหลือเชื่อสุดๆ”

เสี่ยวไป๋หูขยับปากกระซิบข้างหูเย่ชิว “ท่านสามี กลัวไหม?”

“กลัวอะไร?” เย่ชิวงงๆ

เสี่ยวไป๋หูว่า “น้องหนิงอันกำลังจะทะลวงสู่ระดับผู้แข็งแกร่งขั้นมหาบุรุษ ส่วนฉันตอนนี้เป็นราชานักบุญแล้ว เห็นทีท่านคงชนะพวกเราไม่ง่ายแล้วนะคะ~”

“ที่พูดว่าจะสู้กันนี่ เอาจริงหรือไง?” เย่ชิวเพิ่งถามจบ บนเก้าสวรรค์ก็มีเสียงฟ้าร้องกึกก้องขึ้นอีกครั้ง

“ครืน!”

สายฟ้าเทพนับสิบสายผ่าลงมาจากฟ้า มุ่งหน้าตรงเข้าหาหนิงอัน ขณะเดียวกัน ทั่วฟ้าดินก็พลันหนักอึ้งกดทับ

เห็นชัดว่ามหันตภัยสวรรค์มาแล้ว!

จางเหมยเจินเหรินเอ่ยอย่างเป็นกังวล “แม้การทะลวงพลังบำเพ็ญเพียรจะเป็นเรื่องน่ายินดี แต่พิธีราชาภิเษกยังไม่เสร็จ แถมผู้คนมากมายอยู่ที่นี่ หากฝ่ามหันตภัยสวรรค์ตอนนี้ เกรงจะพาลโดนผู้บริสุทธิ์บาดเจ็บ”

รอบด้าน ขุนนางพลเรือนและทหาร กับเหล่าแขกผู้ได้รับเชิญมาร่วมพิธีราชาภิเษก ต่างหน้าถอดสี ตัวสั่นเทิ้ม

เบื้องหน้ามหันตภัยสวรรค์อันเกรียงไกร บางคนถึงกับทรุดฮวบ

ครู่ใหญ่ผ่านไป เหตุอัศจรรย์ลับหาย ฟ้าดินคืนสู่สภาพปกติ

หนิงอันภายใต้การนำของเจ้าพนักงานพิธี เริ่มจุดธูปบูชาแด่สวรรค์สูงสุดและผืนดิน และเซ่นสรวงสรรพชีวิตทั้งปวง

ถัดมา โจวอู่หวังขึ้นแท่น มอบดาบจักรพรรดิและตราประจำราชวงศ์แก่หนิงอัน

พิธีเสร็จสิ้น

ทุกคนถอยออก

หนิงอันยืนอยู่เพียงลำพังบนแท่นราชาภิเษก กวาดตามองสี่ทิศ แล้วเปล่งสุรเสียงทรงอำนาจว่า “เราได้รับการคุ้มครองจากสวรรค์ สืบภารกิจแห่งบรรพชน สนองความหวังของราษฎร ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิ นี่คือพรหมลิขิตหาใช่สิ่งที่เรากล้าปฏิเสธไม่ เราจะยึดถือเจตนาสวรรค์ เคร่งครัดคำสอนบรรพชน เพื่อให้บ้านเมืองสงบ และให้ประชาร่มเย็น”

“เราตระหนักดีว่าภาระยิ่งใหญ่ จะปกครองด้วยเมตตาธรรม อุปถัมภ์ประชาชี เราจะให้ความสำคัญต่อเกษตรกรรม ฟื้นฟูชลประทาน บรรเทาภาษีอากร เพื่อหล่อเลี้ยงกำลังของราษฎร”

“เราจะทุ่มเทต่อการศึกษา เชิดชูวัฒนธรรม เพื่อเปิดปัญญาประชาชน เราจักประกาศพระเดชพระคุณให้ปรากฏแก่ทั่วหล้า ให้ราษฎรอยู่ดีกินดี ร่วมเสพสันติสุข”

“ในวาระเราขึ้นครองราชย์ ขอประกาศย้ำกฎหมายและระเบียบ รวมเป็นประมวลกฎหมายเดียว เพื่อธำรงระเบียบสังคม เราจะเคร่งครัดวินัย บังคับใช้กฎหมายอย่างเป็นธรรม มิเอนเอียงด้วยอคติ ผู้ฝ่าฝืนกฎหมายและระเบียบจักถูกลงโทษอย่างเด็ดขาดเพื่อเป็นเยี่ยงอย่าง พร้อมกันนั้น เราจะส่งเสริมให้ราษฎรเคารพกฎหมาย ร่วมกันรักษาความสงบเรียบร้อยและความสามัคคี”

“เราตระหนักว่าการปกครองทั่วหล้ามิใช่ด้วยแรงผู้เดียว จึงหวังให้เหล่าขุนนางและข้าราชการต่างปฏิบัติหน้าที่ให้เต็มกำลัง ร่วมประกอบกิจการบ้านเมือง”

“เราจะเปิดรับผู้มีความสามารถ แต่งตั้งผู้ซื่อสัตย์และมีคุณธรรม เพื่อร่วมวางแผนพัฒนาประเทศ ขณะเดียวกันเราจะให้ความสำคัญต่อคุณธรรมและความสามารถของขุนนาง ผู้ใดไม่เหมาะสมในตำแหน่งจักปลดออก”

“การที่เราขึ้นเป็นจักรพรรดิ ล้วนเป็นไปตามเจตนาสวรรค์และความปรารถนาของประชา เราจักประกาศพระเดชพระคุณให้ปรากฏแก่ทั่วหล้า และปกครองสี่ทิศด้วยกฎหมายและระเบียบ หวังให้เหล่าขุนนางและข้าราชการร่วมแรงร่วมใจ สร้างยุคเรืองรองร่วมกัน เราขอประกาศแก่ทั่วหล้า ให้ล้วนรับรู้โดยถ้วนหน้า”

ทันทีที่หนิงอันกล่าวจบ ผู้คนในงานร่วมกันโห่ร้อง

“ทรงพระเจริญ!”

“ทรงพระเจริญ!”

“ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน……”

ดวงตาหนิงอันรื้นน้ำตา หลายปีที่ผ่านมา ผู้คนนับไม่ถ้วนสละชีพผลัดเปลี่ยนกันออกสู้ไม่เว้นว่าง จงโจวในที่สุดก็รวมเป็นหนึ่ง

ช่างยากเหลือเกิน

“ชิ่ว——”

ฉับพลันประกายคมเย็นวาบ ไอสังหารแผ่ซ่านจนเย็นถึงกระดูก