วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2666

เสียงระฆังประหนึ่งดังมาจากเหนือเก้าสวรรค์ ทะลุหมอกเมฆหลายชั้น จนสะเทือนถึงใจคน

ทุ้มลึกและยาวไกล ราวกับเสียงสะท้อนของกาลเวลา

ท่ามกลางเสียงระฆังที่ก้องกังวานนั้น ฟ้าดินคล้ายสั่นไหว ราวกับกำลังบอกเล่าความลี้ลับที่ยากจะบรรยายออกมาเป็นคำ

กัง!

กัง!

กัง—!

เสียงระฆังไม่หยุด ระรัวถึงเจ็ดครา

พอครบเจ็ดครา ปรากฏการณ์พิศวงก็พลันบังเกิด

เวิ้งสุญญากาศไกลลิบพลันแยกออกเป็นรอยแยก แสงทองคำหลั่งทะลักออกมา กลายเป็นทางสายทองคำทอดตรงขึ้นสู่เวหาด้านบนภูเขาเทียนจง

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

ทุกคนตะลึง เงยหน้ามองทางสายทองคำเส้นนั้น

ชั่วครู่ให้หลัง พลันเห็นสาวใช้ค่อยๆ ปรากฏกายอยู่เหนือทางสายทองคำ

รวมทั้งหมดสี่นาง!

นางทั้งสี่งามประหนึ่งเทพธิดาเหนือโลกีย์ เท้าเปล่าเรียวเล็ก ก้าวเหยียบทางสายทองคำกลางนภา

สวมอาภรณ์บางเบาพลิ้วไหว ทุกย่างก้าวชายกระโปรงไหวระริก ราวเมฆาล้อสายลม

โฉมหน้าทุกนางวิจิตรประหนึ่งภาพวาด แววตาอ่อนโยนสง่างาม ประหนึ่งผลงานแกะสลักจากสวรรค์

“งามเหลือเกิน! เทพธิดาชัดๆ!”

ผู้คนนับไม่ถ้วนถึงกับตะลึงงัน

ท่อนแขนของสาวใช้ทั้งสี่ต่างคล้องตะกร้าดอกไม้คนละใบ ขณะก้าวเดินก็โปรยกลีบดอกอย่างแผ่วเบา กลีบเหล่านั้นร่อนลอยกลางอากาศดุจหิมะพราวหลากสี หรือเม็ดฝนสีสันโปรยปราย หอมฟุ้งชวนให้หลงใหล

ผู้ใดได้กลิ่นหอม ก็รู้สึกปลอดโปร่งเบิกบาน

ฟู้บ!

ขณะที่กลีบดอกหนึ่งกำลังจะตกแตะร่างของเย่ชิว เขายื่นนิ้วขึ้นคีบกลีบหนึ่ง มองใกล้ๆ แล้วเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ

“ดอกปีกสวรรค์แท้!”

เท่าที่เย่ชิวรู้ ดอกปีกสวรรค์แท้หลากสีสัน เบาดั่งขนนก ล้ำค่ามิแพ้ยาศักดิ์สิทธิ์

ยิ่งกว่านั้น ดอกปีกสวรรค์แท้เปี่ยมด้วยพลังวิญญาณ ใช้กลั่นโอสถศักดิ์สิทธิ์ หรือช่วยผู้ฝึกบำเพ็ญยกระดับพลังบำเพ็ญเพียรได้

เพียงกลีบที่เขาคีบอยู่นี้ อย่างน้อยก็มีค่าถึงสามล้านศิลาวิญญาณ!

เย่ชิวเงยหน้ามองสาวใช้เหล่านั้น ดวงตาหรี่ลง

เพียงชำเลืองก็รู้ทันทีว่าสาวใช้พวกนั้นมีพลังระดับนักบุญ

“สาวใช้ยังมีพลังระดับนักบุญ แถมโปรยดอกปีกสวรรค์แท้เสียเหลือเฟือ ผู้ใดกันถึงยิ่งใหญ่เพียงนี้?”

จางเหมยเจินเหรินกระซิบว่า “เจ้าหนู แขกครานี้อวดศักดาไม่น้อย ไม่รู้เป็นมิตรหรือศัตรู”

โจวอู่หวังกล่าวเสียงขรึม “แม้แต่สาวใช้ยังมีพลังระดับนักบุญ ไม่ธรรมดาแน่!”

ฮ่องเต้ต้าจโจวสีหน้าก็จริงจัง เอ่ยเบาๆ ว่า “ดูท่วงท่าก็น่าจะเป็นผู้เฒ่าผู้มีพลังบำเพ็ญเพียรสูงส่ง”

เสี่ยวไป๋หูเตือนว่า “ทุกคนระวังไว้ก่อน ระวังแขกมาร้าย”

ส่วนผู้คนที่เหลือ ต่างเงยหน้ามองท้องฟ้า เต็มไปด้วยความพิศวงและอยากรู้

เมื่อสาวใช้ทั้งสี่ก้าวถึงกลางทางสายทองคำ ก็หยุดลง เหลือบตาไปทางรอยแยกมิติ แล้วประสานเสียงว่า “ขอถวายการต้อนรับนายท่านน้อย!”

ชั่วพริบตา

ตู้ม!

กวางสวรรค์สี่ตัวลากเกี้ยวหนึ่งหลังปรากฏขึ้น

กวางทั้งสี่สง่างาม ลำตัวยืดตรง องอาจว่องไว ขนเงาวาวละมุนดุจแพรไหม เปล่งประกายขาวผ่องราวซ่อนพลังแห่งดวงดาวไม่รู้สิ้น

ง่ามเขาแต่ละง่ามงดงามประณีต ประดับอัญมณีใสกระจ่าง หรูหราสุดพรรณนา

ครู่หนึ่งหลังจากนั้น

เกี้ยวหยุดลอยนิ่งอยู่กลางสุญญากาศ ทางสายทองคำที่แปรจากแสงทองยังคงอยู่

สาวใช้ทั้งสี่ปรากฏกายข้างเกี้ยวอย่างรวดเร็ว ทำท่าเจียมตัวประหนึ่งสาวใช้ในเรือน หลุบตาก้มหน้า ท่วงท่าดูต่ำต้อยยิ่ง

ทว่าเฒ่าสารถีกลับลุกยืน เอ่ยเสียงกังวานว่า “ได้ยินมาว่าแคว้นโจวมีสตรีไม่ธรรมดาคนหนึ่ง นามหนิงอัน โฉมงามล่มเมือง ปัญญาล้ำฟ้า นำกองทัพใหญ่กวาดล้างศัตรูจนรวมจงโจวเป็นหนึ่ง จริงหรือไม่?”

หนิงอันตอบอย่างมั่นคง ไม่ถ่อมไม่เย่อหยิ่ง “ท่านผู้เฒ่าชมเกินไปแล้ว ฉันความสามารถตื้นเขิน หาอาจเอื้อมคำว่า ‘ปัญญาล้ำฟ้า’ การรวมจงโจวสำเร็จได้ ก็ด้วยทหารและนายพลภักดีหนุนหลัง บรรพชนคุ้มครอง”

“เจ้าก็คือหนิงอันรึ?” สายตาของสารถีจับจ้องหนิงอัน พินิจอยู่ครู่ แล้วแย้มยิ้ม “คำเล่าลือไม่เกินจริง จักรพรรดินีแห่งจงโจวงามราวบุปผาโดยแท้”

หนิงอันฉวยจังหวะถาม “ขอทราบนาม ควรเรียกท่านว่าอะไรดี?”

สารถีว่า “ข้าเป็นเพียงสารถีคนหนึ่ง เป็นเพียงข้ารับใช้ ชื่อนามลืมเลือนไปนานแล้ว”

อะไรนะ ผู้แข็งแกร่งในขอบเขตมหานักบุญกลับเป็นข้ารับใช้ของผู้อื่น?

แล้วนายของเขาจะทรงพลังเพียงใดกัน!

หนิงอันตกตะลึงในใจ จึงถามต่อ “ไม่ทราบว่าวันนี้ท่านมาด้วยเรื่องใดหรือ?”

สารถีว่า “มาตามหาท่านโดยเฉพาะ”

“มาตามหาฉันหรือ?” หนิงอันซัก “เพื่อสิ่งใด?”

สารถีว่า “จะมอบโอกาสครั้งใหญ่ให้ท่าน”

หนิงอันยิ่งงง เผยอว่า “ถ้อยคำของท่านผู้เฒ่าลุ่มลึกนัก ฉันยังไม่กระจ่าง ขอท่านโปรดชี้แจง”

สารถีว่า “คุณชายของพวกข้าได้ยินว่าท่านรวมจงโจวได้ จึงใคร่รู้ในตัวท่านนัก อีกทั้งได้ยินว่าท่านงามราวบุปผา ดังนั้นจึงเตรียมสู่ขอท่าน ไม่ทราบว่าจักรพรรดินีคิดเห็นอย่างไร?”

สีหน้าของหนิงอันเย็นเยียบลงฉับพลัน ทว่าใบหน้าของเย่ชิวยิ่งเย็นกว่านั้น

“กล้าดีจริง มาชิงคนของข้าต่อหน้าต่อตา!” เจตนาสังหารของเย่ชิวพุ่งพล่านขึ้นทันที

ทว่าก่อนที่ทั้งสองจะเอ่ย สารถีก็กล่าวซ้ำอีกครั้ง

“จักรพรรดินีแห่งจงโจว หากท่านยินดี คุณชายของพวกข้าพร้อมจะรับท่านเป็นอนุภรรยา!”