วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2675

“หยุดเดี๋ยวนี้!” เสียงโกรธจัดพลันทะลุออกมาจากเสลี่ยงหรูคันนั้น ฟังจากเสียงก็รู้ได้ว่าคนในเสลี่ยงยังหนุ่มนัก

นอกจากเย่ชิวกับพวก ทุกคนที่เหลือต่างตะลึงตาค้าง

“อ้าว ในเสลี่ยงยังซ่อนคนอีกเหรอ?”

“ฟังเสียงดู น่าจะยังไม่แก่นี่นา?”

“แอบอยู่ในเสลี่ยงไม่ยอมออกมา ที่แท้เป็นใครกัน?”

“จะเป็นใครไปได้ ก็คนของฮวงจินเจียจู๋น่ะสิ! แถมยังนั่งเสลี่ยงมาอีก ฐานะต้องสูงกว่าตาแก่คนนั้นแน่”

“ก็ไม่รู้ว่า คนในเสลี่ยงนี่จะหยิ่งผยองเหมือนคนขับรถม้าหรือเปล่า?”

“ไม่เห็นจุดจบของคนขับรถม้าเมื่อกี้หรือไง? ถ้ายังอวดดีอีกล่ะก็ ท่านเจ้าบ่าวหลวงเล่นตายแน่”

“ท่านเจ้าบ่าวหลวงนี่สิของจริง บอกจะอัดก็อัด บอกจะฆ่าก็ฆ่า ไม่อ้อมค้อม เห็นแล้วสะใจ”

“สะใจก็สะใจ แต่ว่าท่านเจ้าบ่าวหลวงทำแบบนี้ เท่ากับไปผูกแค้นกับฮวงจินเจียจู๋แบบถอนตัวไม่ขึ้นเลยนะ”

“ก็เล่นยกพวกมาถึงบ้านเขาจะฉุดลูกเขาอยู่แล้วล่ะน่า ต่อให้ท่านเจ้าบ่าวหลวงยังหนุ่มเลือดร้อน ถึงเป็นคนแก่แบบฉันยังทนไม่ไหว! แถมไอ้คนขับรถม้านั่น ไม่เห็นหัวใครทั้งนั้น ดูหมิ่นฝ่าบาท ดูหมิ่นเจ้าแผ่นดินแห่งอาณาจักรหมื่นอสูร สมควรตาย!”

“แต่ถ้าวันหลังฮวงจินเจียจู๋ไปทูลฟ้องให้ฝ่าบาทลงโทษ จะทำยังไงดีล่ะ?”

“เอาโทษ? เฮอะ…ท่านเจ้าบ่าวหลวงไม่ใช่ไก่อ่อนนะ”

“……”

เย่ชิวได้ยินคำว่า “หยุด” ก็หาได้หยุดไม่ เขายกเท้ากระแทกหน้าคนขับรถม้าต่อไป

พรวด!

คนขับรถม้าสำลักเลือดออกมาเป็นสาย เย่ชิวเหยียบหน้ามันจนแทบแบนเละทั้งหน้า

คนขับรถม้าแทบอกแตกตาย

เขาคิดในใจ ข้าเป็นสารถีของฮวงจินเจียจู๋ผู้มีเกียรติ แกมีสิทธิ์อะไรมาเหยียบหน้าข้า?

“หยุดเดี๋ยวนี้!” เสียงตวาดจากในเสลี่ยงดังขึ้นอีกครั้ง แล้วดาบศักดิ์สิทธิ์เล่มหนึ่งก็พุ่งออกมาจากในเสลี่ยง ฟาดตรงเข้าหาเย่ชิว

ปัง!

เย่ชิวชกหมัดเดียว ดาบศักดิ์สิทธิ์ก็แตกกระจายเป็นผงปลิวว่อน

จางเหมยเจินเหรินเห็นดังนั้นถึงกับคร่ำครวญ “ไอ้เด็กเวรนี่ จอมทำบ้านฉิบหายจริงๆ วันนี้ทำลายศาสตราศักดิ์สิทธิ์ไปแล้วตั้งกี่เล่ม”

หลินต้าหนิวเห็นด้วยทันที “หัวหน้ามือเติบจริงๆ ศาสตราศักดิ์สิทธิ์พวกนั้นหัวหน้าไม่ชายตา แบ่งให้พวกเราบ้างไม่ดีกว่าเหรอ!”

จางเหมยเจินเหรินว่า “ก็ใช่น่ะสิ ศาสตราศักดิ์สิทธิ์นะ ผมนี่ถึงขั้นฝันใฝ่อยากได้เลย”

โจวอู่หวังถามขึ้นข้างๆ “ฉางเหม่ย เจ้าอยากได้ศาสตราศักดิ์สิทธิ์ขนาดนั้นเลยหรือ?”

จางเหมยเจินเหรินรีบไหลตามน้ำ “ท่านอาวุโส อย่างงั้นท่านมอบศาสตราศักดิ์สิทธิ์ให้ผมสักชิ้นเถอะ?”

“ชิ้นเดียวจะพออะไร มอบให้เจ้าสองชิ้น” โจวอู่หวังว่า “ขอแค่เจ้าคืนชุดเกราะทองคำที่อยู่บนตัวเจ้ามาให้ผม”

“งั้นผมไม่เอาแล้ว” จางเหมยเจินเหรินปฏิเสธฉับพลัน

ล้อเล่นเรอะ ของที่ได้มาด้วยฝีมือ จะให้คืนได้ยังไง

ยิ่งไปกว่านั้น ชุดเกราะบนตัวเขาคืออาวุธจักรพรรดิประจำตระกูลของราชวงศ์ต้าจโจว

เอาอาวุธจักรพรรดิไปแลกศาสตราศักดิ์สิทธิ์แค่สองชิ้น ใครมันจะยอม!

ในจังหวะนั้นเอง ก็เห็นแสงศักดิ์สิทธิ์สายหนึ่งพวยพุ่งออกมาจากในเสลี่ยง พร่างพรายราวดอกไม้โปรยจากสวรรค์ พุ่งคลุมใส่เย่ชิว เจตนาฆ่าแรงกล้าจนขนลุก

มองดีๆ ก็เห็นว่าเป็นของวิเศษทางเวทมนตร์ชิ้นหนึ่ง

ตูม!

พลังการต่อสู้ของเย่ชิวทะลุฟ้า ชกหมัดเดียว ของวิเศษก็แตกดับ

โครม!

ประตูเสลี่ยงเปิดผาง ถัดมา เด็กอ้วนคนหนึ่งก็ก้าวออกมาจากในเสลี่ยง

เหลือเชื่อ!

ต่อให้เป็นแค่สุนัขหนึ่งตัวของฮวงจินเจียจู๋ ก็ไม่ใช่ว่าใครจะฆ่าเล่นๆ ได้

ยิ่งไปกว่านั้น เย่ชิวยังเหยียบหัวมันแตกต่อหน้าต่อตา

โทษนี้ต้องตายสถานเดียว!

หน้าเด็กอ้วนเขียวคล้ำ เย่ชิวฆ่าสาวใช้ทั้งสี่กับคนขับรถม้าต่อหน้าเขา ไม่ต่างอะไรกับเหยียบหน้าตัวเขาเอง

อับอายสิ้นท่า

ก่อนหน้านี้ตอนเย่ชิวฆ่าสาวใช้ทั้งสี่ เขาไม่ออกมา เพราะในเสลี่ยงถูกวางคาถาป้องกันไว้ ทั้งตัวถูกผนึกไว้จนออกมาไม่ได้

ไม่งั้นคงไม่รอถึงตอนนี้

ตลอดทาง เขาคิดจนสมองแทบไหม้ ใช้สารพัดวิธีจนทำลายคาถาป้องกันได้ ที่ไหนได้ พอออกมาก็เจอไอ้ตัวสวะที่บังอาจท้าทายฮวงจินเจียจู๋

ถึงขั้นเหยียบกะโหลกคนขับรถม้าแตกต่อหน้าต่อตา

น่าอดสูเกินทน

หลายร้อยปีมาแล้ว ฮวงจินเจียจู๋ไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้ ถ้าจัดการไม่ดี ฮวงจินเจียจู๋ต้องกลายเป็นตัวตลกแน่

“ดี! ดีมาก!” เด็กอ้วนกัดฟันจ้องเย่ชิว “กล้าฆ่าคนของฉันต่อหน้าคุณชายอย่างผม บังอาจเหลือเกิน!”

“คลานมากราบขอขมาเดี๋ยวนี้ คุณชายอาจจะเมตตา ปล่อยให้ตายดีๆ ไม่ต้องถูกหั่นเป็นชิ้นๆ”

“ไม่งั้น คุณชายจะฆ่าทั้งบ้าน ล้างตระกูลให้สิ้นซาก”

เด็กอ้วนยืนตรงปากเสลี่ยง สีหน้าเย็นชา ดั่งเทพเจ้าผู้ทรงอำนาจเหนือชีวิตผู้คน

ต่อให้เย่ชิวฆ่าคนขับรถม้ากับสาวใช้ทั้งสี่ เขาก็ยังไม่เห็นหัวเย่ชิวเลยสักนิด

เย่ชิวยิ้มเผยฟันขาวเรียงสวย “เชื่อไหม เดี๋ยวฉันฆ่าแกไปด้วยซะเลย?”