วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2681

เย่ชิวพบพิรุธก็ใจสะท้าน

“ถึงกับเอาวิญญาณแท้ดวงหนึ่งไปฝากไว้ในทะเลสำนึกของคนอื่น ผู้หญิงคนนี้ ช่างบ้าบิ่นจริงๆ!”

เย่ชิวแปลกใจไม่น้อย แบบนี้เขาเพิ่งเจอครั้งแรก

สำหรับผู้ฝึกบำเพ็ญแล้ว วิญญาณแท้ก็คือชีวิต วิญญาณแท้อยู่ ชีวิตอยู่ วิญญาณแท้ดับก็ร่างตาย วิถีดับ

ฉะนั้นผู้ฝึกบำเพ็ญจึงหวงแหนและปกป้องวิญญาณแท้ของตนอย่างยิ่ง

นางกลับเอาวิญญาณแท้ไปฝากไว้ในทะเลสำนึกของเสี่ยวผั่งจื้อ เพื่อปกป้องเขา นี่ชี้ให้เห็นสามข้อ

หนึ่ง นางต้องมีวิญญาณแท้มากกว่าหนึ่งดวงแน่

สอง นางรักเสี่ยวผั่งจื้อยิ่งนัก มิฉะนั้นไม่มีวันทำเช่นนี้ เพราะแม้จะมีวิญญาณแท้หลายดวง แต่สูญเสียไปหนึ่งดวงก็ย่อมบอบช้ำสาหัส

สาม นางมั่นใจ—หรือไม่ก็หยิ่งผยอง—ในพลังของตนสุดๆ

รวมสามข้อก็พอชี้ชัดได้ว่า นางเป็นศัตรูที่ร้ายกาจยิ่ง

เย่ชิวหรี่ตา ใช้ดวงตาสวรรค์เพ่งพินิจหญิงนั้นต่อ

“ระดับราชานักบุญ นี่ไม่ธรรมดาเลย!”

นางยังสาวนัก ดูไม่ถึงสามสิบ ปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติรอบกายชวนขนลุก

“ผู้แข็งแกร่งระดับนี้ ถ้าอยู่ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร อย่างน้อยก็เป็นผู้นำศาสนาหรือจ้าวสำนัก พรสวรรค์ของนางน่ากลัวจริงๆ”

จนถึงตอนนี้ ในบรรดาคนที่เย่ชิวเคยพบ ยังไม่เคยมีผู้แข็งแกร่งระดับราชานักบุญที่อายุน้อยขนาดนี้

อย่างเช่น ท่านจอมเทพอู๋จี๋, เฟิงว่านหลี่, เซียวจงโหลว และเหล่าประมุขแห่งมหาสำนักทั้งหลาย ล้วนฝึกกรำมาเป็นพันปีจึงจะขึ้นเป็นผู้แข็งแกร่งระดับราชานักบุญ

แต่นางตรงหน้าอายุเพียงเท่านี้กลับขึ้นถึงระดับราชานักบุญ เห็นได้ชัดว่าไม่ธรรมดาเอาเสียเลย

ใบหน้าของเสี่ยวผั่งจื้อก็ฉายแววตะลึง คาดไม่ถึงว่าในยามคับขันพี่สาวจะมาช่วย ถึงกับดีใจจนโพล่งว่า：“พี่! รีบช่วยผมฆ่าไอ้สารเลวนั่นที!”

พอได้ยินเช่นนั้น ผู้คนทั้งบริเวณต่างตกตะลึง

“อะไรนะ นางนั่นเป็นคนของฮวงจินเจียจู๋? แถมยังเป็นพี่สาวของเสี่ยวผั่งจื้อ?”

“แล้วทำไมนางถึงออกมาจากระหว่างคิ้วของเสี่ยวผั่งจื้อได้ล่ะ?”

“ช่างมันเถอะ สำคัญคือนางเก่งกล้ามาก”

“เมื่อครู่เสี่ยวผั่งจื้อบอกเองว่า พี่สาวของเขาเป็นร่างเทพจันทรา ทะลวงถึงขอบเขตราชานักบุญตั้งแต่สิบปีก่อน”

“ท่านเจ้าบ่าวหลวงเจอคู่แข่งสมน้ำสมเนื้อเข้าให้แล้ว!”

“……”

ระหว่างผู้คนกำลังวิพากษ์วิจารณ์ สายตาเย็นชาไร้อารมณ์ของสตรีนั้นก็หยุดที่เย่ชิว ก่อนค่อยๆ ยกฝ่ามือขึ้น

กลางฝ่ามือของนางอาบด้วยแสงเย็นนุ่มนวล ทว่าไอพลังกลับชวนให้หัวใจหวาดหวั่น

แม้เย่ชิวจะประหลาดใจในพลังของนางอยู่บ้าง แต่หาได้หวั่นเกรง แค่วิญญาณแท้ดวงหนึ่งยิ่งแล้วไปใหญ่ ต่อให้นางตัวจริงมาด้วย เขาก็ไม่สะทกสะท้าน

“จะใช้วิธีไหนกำจัดวิญญาณแท้ดวงนี้ดี?”

เย่ชิวครุ่นคิด

เพราะวิธีจัดการวิญญาณแท้ของนาง เขามีอยู่มากมาย เพียงแต่อยากเลือกวิธีที่เหมาะที่สุด

จังหวะที่นางใกล้จะลงมือ เสี่ยวผั่งจื้อก็ตวาดใส่เย่ชิวอีกครั้งว่า：“เย่ฉางเซิง คิดไม่ถึงล่ะสิ? พี่สาวผมมาช่วยผมแล้ว!”

“ผมบอกไว้ก่อนหน้านี้แล้ว คุณฆ่าผมไม่ได้ หัวเข่าคุกลงมากราบขอชีวิตผมซะ ผมจะเมตตาให้ตายดีๆ แต่คุณไม่ฟัง ดันทุรังหน้ามืดตามัว มาตอนนี้เสียใจไหมล่ะ?”

“บอกไว้เลย เสียใจก็สายไปแล้ว พี่สาวผมต้องทำให้คุณทรมานยิ่งกว่าตายแน่!”

“พี่! รีบฆ่าเย่ฉางเซิงซะ!” เสี่ยวผั่งจื้อเร่งเร้า

สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวราวอสูร อยากจะกินเลือดกินเนื้อเย่ชิวให้สาแก่ใจ

ทว่านางกลับชะงักฝ่ามือ และในแววตาเย็นชานั้นก็ฉายความฉงนอยู่รำไร

เมื่อนางได้ฟัง ดวงตาก็เยียบเย็นลง

พอดูได้งั้นหรือ……

ฮึ แค่พอดูน่ะหรือ?

รู้อะไรไหม คนในเขตต้องห้ามแห่งชีวิตตามจีบข้าตั้งเท่าไร!

เย่ฉางเซิง เจ้าทั้งเกือบฆ่าน้องข้า แล้วยังมาหยามเกียรติ ข้าจะปล่อยเจ้าไว้ได้อย่างไร!

ยังมีอีกเหตุผลที่ทำให้นางอยากสังหารเย่ชิว

บิดาของนางเคยให้ผู้รู้ทำนายไว้ว่า นางมีพรสวรรค์จักรพรรดิ และระฆังสวรรค์ปฐพีเคยประกาศว่าเย่ชิวก็มีพรสวรรค์จักรพรรดิ นั่นหมายความว่าสักวันหนึ่ง ทั้งสองย่อมต้องเปิดศึกเป็นตายเพื่อบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ

เพราะในแต่ละยุค จะมีจักรพรรดิได้เพียงองค์เดียว!

ในเมื่อยังไงก็ต้องสู้ แล้วทำไมไม่สู้ตั้งแต่ตอนนี้ล่ะ?

ตอนนี้นางอยู่ขอบเขตราชานักบุญ ส่วนเย่ชิวเพียงขอบเขตมหานักบุญ ทั้งคู่ห่างกันหนึ่งขอบเขต หากลงมือยามนี้ นางย่อมได้เปรียบทุกทาง

แค่กำจัดเย่ชิวได้ เส้นทางบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิก็จะลดศัตรูไปหนึ่ง

คิดได้ดังนั้น พลังอ่อนละมุนโอบล้อมทั่วทั้งร่างของนาง ลมหายใจเข้าออกสอดรับกับฟ้าดิน ประดุจเทพเจ้าอวตารลงมา

แม้นางยังไม่ลงมือ แต่ในดวงตาราวกับมีตะวัน จันทรา และดวงดาวผุดขึ้นแล้วดับสลับกัน

เย่ชิวสัมผัสได้ทันทีว่านางกำลังรวบรวมพลังรอจังหวะ

เสี่ยวผั่งจื้อเห็นว่าอานุภาพของพี่สาวเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ ก็รู้ว่าพี่จะลงมือ แล้วตะโกนจากข้างๆ ว่า：“พี่ ตอนลงมือนะ อย่าฆ่าเย่ฉางเซิงให้ตายง่ายๆ ล่ะ แบบนั้นมันไม่สนุก”

“ไอ้สารเลวนั่นคิดจะฆ่าผม ผมอยากให้มันทรมานยิ่งกว่าตาย”

“พี่ช่วยทำลายร่างกายมัน กักขังวิญญาณแท้มันไว้ จากนั้นผมจะเอาวิญญาณแท้มันกลับไป ทรมานมันทุกวัน ให้มันทุกข์ยิ่งกว่าตาย……”

ยังไม่ทันพูดจบ เสี่ยวผั่งจื้อก็เห็นว่าเย่ชิวลงมือแล้ว