วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2686

ภายในศาลบรรพบุรุษ

หรงจิงเทียนกับหรงฮวาคู่พ่อลูกกลั้นหายใจไม่กล้าสูดแรง ตัวตึงเครียดไปทั้งร่าง สีหน้าฉายชัดถึงความหวาดหวั่น

“วู่วู่วู…”

เสียงประหลาดไม่ยอมหยุด ราวกับซ่อนอยู่ในสายลม คล้ายเสียงผีคร่ำครวญหอนโหย

หรงจิงเทียนนึกไม่ออกแล้วว่าตั้งแต่เกิดมา เขาฟังเสียงนี้มากี่ครั้งกันแน่

ทว่าไม่ว่าได้ยินกี่ครั้ง เขาก็รู้สึกขนลุกซู่ทุกครา ความหวาดผวาเอ่อท้นขึ้นมาจับใจ

“ท่านพ่อ ถ้าฉันจำไม่ผิด ครั้งก่อนที่นางคลุ้มคลั่ง น่าจะเมื่อครึ่งเดือนก่อนใช่ไหมคะ?” หรงฮวากระซิบ

“อืม” หรงจิงเทียนว่า “ไม่รู้เป็นอะไร ช่วงคลุ้มคลั่งของนางถี่ขึ้นเรื่อยๆ”

“สมัยฉันยังเด็ก เกือบพันปีนางถึงจะคลั่งที ต่อมาก็ถี่ขึ้น เป็นห้าร้อยปีครั้ง สามร้อยปีครั้ง ร้อยปีครั้ง”

“แต่นี่สามเดือนที่ผ่านมา เกือบทุกครึ่งเดือนนางก็คลั่งครั้งหนึ่ง ไม่รู้ว่า ‘หญิงบ้า’ นั่นคิดจะทำอะไรแน่?”

หรงฮวาพูดว่า “ท่านพ่อ ตอนนี้อาการนางไม่นิ่งแบบนี้ เขตต้องห้ามแห่งชีวิตจะมีปัญหาไหมคะ?”

สีหน้าหรงจิงเทียนเปลี่ยน เขาพูดอย่างกระสับกระส่ายว่า “ขอให้หญิงบ้านั่นอย่าเป็นอะไรเลย ถ้านางมีปัญหาจริง เขตต้องห้ามแห่งชีวิตได้พังแน่ และพ่อเองก็จบเห่เหมือนกัน”

หรงฮวาถามว่า “ท่านพ่อ แท้จริงนางเป็นตัวตนแบบไหนกันแน่?”

หรงจิงเทียนส่ายหน้า “ไม่รู้ ไม่มีใครรู้ภูมิหลังของนาง”

“พ่อรู้แค่ว่าตั้งแต่ฮวงจินเจียจู๋ของเราเข้ามาอยู่ในเขตต้องห้ามแห่งชีวิต หญิงบ้านั่นก็อยู่ที่นี่แล้ว”

“ลองคำนวณดู นางพำนักในเขตต้องห้ามแห่งชีวิตไม่น้อยกว่าสามแสนปีแล้ว”

หรงฮวาสูดลมหายใจเย็นวาบ ตกใจกล่าวว่า “อยู่มาเป็นแสนๆ ปีแล้วยังไม่ตาย หรือว่านางเป็นยอดฝีมือจักรพรรดิ?”

“ใครจะไปรู้ ก็แทบไม่มีใครเคยเห็นตัวนางด้วยซ้ำ” หรงจิงเทียนกัดฟันพูด “ก็เพราะมีหญิงบ้านี่แหละ หัวหน้าตระกูลของตระกูลใหญ่ๆ ทั้งหลายถึงออกจากเขตต้องห้ามแห่งชีวิตไม่ได้”

หรงฮวาถามอย่างใคร่รู้ว่า “ท่านพ่อ ท่านเคยเห็นนางลงมือไหมคะ?”

“ไม่เคย” หรงจิงเทียนว่า “แต่ทวดของเจ้าเคยเห็น”

“ได้ยินว่าครั้งกระโน้น หัวหน้าตระกูลของโอวหยางคนหนึ่ง หลังจากทะลวงสู่ขอบเขตกึ่งจักรพรรดิ ก็ไปที่นั่นเพื่อเจรจาต่อรองกับหญิงบ้า อยากนำคนในตระกูลออกจากเขตต้องห้ามแห่งชีวิต”

“หญิงบ้านั่นไม่ยอม”

“แล้วหัวหน้าตระกูลโอวหยางโมโหจนเปิดศึก ทายสิว่าจบแบบไหน?”

หรงฮวาพูดว่า “หัวหน้าตระกูลโอวหยางตาย”

“ถูกต้อง” หรงจิงเทียนว่า “แต่รู้ไหม เขาตายยังไง?”

หรงฮวาเร่งว่า “ท่านพ่อ อย่าค้างคาเลยค่ะ บอกมาเถอะ”

หรงจิงเทียนจึงว่า “ตามที่ทวดของเจ้าเล่า หัวหน้าตระกูลโอวหยางงัดวิชาทะลุฟ้าออกมาสุดฝีมือ แถมยังหยิบศาสตราจักรพรรดิชิ้นทรงพลังออกมา แต่สุดท้าย ทั้งเขาและศาสตราจักรพรรดิ กลับถูกหญิงบ้านั่นบดด้วยนิ้วเพียงนิ้วเดียวจนแหลกเป็นผง”

“อะไรนะ?” หรงฮวาหน้าถอดสี

แค่นิ้วเดียว ก็สังหารผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิพร้อมทั้งศาสตราจักรพรรดิได้ น่ากลัวเกินบรรยาย!

หรงจิงเทียนถอนใจ “หญิงบ้านั่นแข็งแกร่งน่าพรั่นพรึง ไม่มีใครรู้ว่านางเก่งถึงระดับไหนกันแน่”

พอพูดถึงคุณชายหรงห่าว หรงจิงเทียนก็อดด่าเย่ชิวไม่ได้ “โทษเย่ฉางเซิงทั้งนั้น หากไม่ใช่ไอ้สารเลวนั่นฆ่าหรงห่าว หรงห่าวก็มีหวังกลายเป็นผู้แข็งแกร่งเทียบจักรพรรดิได้เหมือนกัน”

“หากฮวงจินเจียจู๋ของเราให้กำเนิดยอดฝีมือจักรพรรดิได้หนึ่งตน บวกกับตัวตนที่แข็งแกร่งเทียบจักรพรรดิอีกสองตน เราก็มีสิทธิ์จะยืนหยัดท้าชนหญิงบ้านั่น”

“ตระกูลของเรา ก็อาจหวนคืนจงโจวได้”

“ฮวาเอ๋อร์ หากต่อไปเจ้าพบตัวเย่ฉางเซิง อย่าฆ่าเขาทันที ต้องพาตัวกลับมา พ่อจะทรมานให้มันอยู่อย่างตายทั้งเป็น มีเพียงอย่างนี้เท่านั้น ถึงจะคลายแค้นในอกของพ่อได้”

“ทราบแล้วค่ะ” หรงฮวาพูดจบก็หันมองออกไปนอกศาลบรรพบุรุษ

เสียงสะอื้นคร่ำครวญแผ่วลงแล้ว ทว่ายังชวนให้จิตใจไม่สงบอยู่ดี

……

กาลเวลาผ่านเร็วเหลือเกิน

พริบตาเดียว ครึ่งเดือนก็ล่วงไป

ช่วงนี้ เย่ชิวพำนักอยู่บนภูเขาเทียนจงตลอด

กลางวันเขาฝึกวิชาหมัดและบำเพ็ญเพียร ครั้งก่อนตอนปะมือกับเจ้าตัวอ้วน เขาเกิดปัญญาขึ้นฉับพลันกลางศึก หลอมรวมวิชาหมัดนับร้อยสาย คิดสร้างวิชาหมัดของตนเองขึ้นมา ทว่ายังเป็นเพียงเค้าโครง ห่างไกลจากคำว่าสมบูรณ์นัก ตลอดหลายวันมานี้จึงเอาแต่ขบคิดขัดเกลา

ตกกลางคืน เขาต้องไปออกแรงแนบเนื้อกับเสี่ยวไป๋หูและหนิงอัน แต่ที่ทำให้เย่ชิวเสียดายก็คือ จนตอนนี้ก็ยังไม่เคยได้ขึ้นเตียงพร้อมกันสามคนเลย

ส่วนใหญ่เป็นเพราะหนิงอันเขินอาย หน้าบางนัก

คืนนั้น เย่ชิวเพิ่งออกแรงกับเสี่ยวไป๋หูเสร็จ กำลังจะไปยังตำหนักนอนของหนิงอัน ทว่าเพียงก้าวออกจากห้องของเสี่ยวไป๋หู จู่ๆ พระจันทร์ดวงกลมบนฟ้าก็ถูกโอบคลุมด้วยแสงสีแดงประหลาด

สีของพระจันทร์เปลี่ยนไปอย่างน่าประหลาด ราวกับอัญมณีที่ชโลมเลือด ลอยแขวนอยู่กลางท้องฟ้ากว้าง แผ่รัศมีอัปมงคลออกมาน่าหวาดหวั่น