วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2688

ขณะที่เย่ชิวกำลังอึ้งอยู่นั้น อยู่ๆ ก็เห็นวิญญาณแท้ทั้งสามของจางเหมยเจินเหรินพร้อมใจกันทำตาขยิบหน้าทะเล้นใส่เขา

ถัดมาจางเหมยเจินเหรินลืมตาขึ้น ยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างลำพองใจแล้วพูดว่า “ไม่นึกเลยนะ ข้าเองก็มีวันที่ทำให้เจ้าตกตะลึงได้เหมือนกัน”

“เป็นอะไรของนายน่ะ?” เย่ชิวถาม “หรือว่านายก็คิดจะทำเหมือนผม ฝึกแต่ละขอบเขตให้ถึงขีดสุด?”

“ไม่ๆ ไม่ใช่แบบนั้น” จางเหมยเจินเหรินส่ายหน้า “ตอนเห็นเจ้าหลอมทารกวิญญาณสิบดวงเป็นหนึ่ง ผมได้แรงบันดาลใจ ตั้งใจจะเดินรอยตามเจ้า แต่พอลองแล้วก็พบว่า เจ้าเดินเส้นทางที่ไม่เคยมีใครเหยียบมาก่อน ยากสุดๆ”

“หลังจากนั้นผมก็ครุ่นคิดตลอด ว่าจะทำยังไงถึงจะเปิดเส้นทางที่เหมาะกับผมเอง”

“จนถึงวันนั้น ตอนเจ้าฆ่าเจ้าอ้วนตัวเล็กของฮวงจินเจียจู๋ ผมเห็นวิญญาณแท้ของพี่สาวเขา ก็เกิดไอเดียผุดขึ้นมา”

“ผมตัดสินใจใช้ข้อได้เปรียบของร่างกายแห่งเต๋าโดยกำเนิด ในแต่ละขอบเขต ผมจะฝึกให้มีวิญญาณแท้สามดวง แล้วขัดเกลาแต่ละดวงให้ถึงขีดสุด”

เย่ชิวว่า “งั้นที่ผ่านมานายเก็บตัวไม่ค่อยออกไปไหน ก็เอาเวลาไปทำเรื่องนี้สินะ”

“ก็ใช่” จางเหมยเจินเหรินยิ้ม “หลังทดลอง ผมก็สำเร็จแล้ว”

“เจ้าไม่รู้ล่ะสิ ตอนนี้วิญญาณแท้ทั้งสามของผม ไม่ว่าดวงไหน แกร่งกว่าพลังร่างจริงของผมไปอีกขั้น”

เย่ชิวไม่คาดคิดจริงๆ

โดยทั่วไปแล้ว วิญญาณแท้ย่อมไม่อาจเหนือกว่าร่างจริง ทว่านึกไม่ถึงว่าจางเหมยเจินเหรินกลับเดินสวนทาง และยังทำสำเร็จอีกด้วย

“ที่สำคัญที่สุด ผมมีวิญญาณแท้สามดวง ก็เท่ากับมีสามชีวิต”

“ตราบใดที่วิญญาณแท้ยังไม่ตายครบทั้งสาม ผมก็ไม่มีวันตาย”

“ไอ้เจ้ากระต่ายน้อย ผมฉลาดใช่ไหม?” จางเหมยเจินเหรินถามอย่างอวดดี

เย่ชิวว่า “เมื่อกี้ผมยังคิดเลยว่านายฝึกวิญญาณแท้เพื่อจะเหยียบเส้นทางพิเศษ ไม่คิดว่าที่แท้ทำไว้เอาตัวรอดนี่เอง!”

จางเหมยเจินเหรินเชิดปาก “เจ้ามีร่างอมตะนิรันดร์กาล ไม่ตายไม่ดับ นอนตาหลับไร้กังวล จะทำอะไรก็ไม่ต้องแคร์”

“แต่ผมไม่เหมือนเจ้า”

“ถ้าผมไม่ฝึกให้มีวิญญาณแท้เพิ่มอีกสองสามดวง คนอื่นอัดทีเดียวผมก็ตายสนิทเลยสิ”

“ผมไม่อยากตาย ผมยังอยากสักวันหนึ่งกลับไปโลกมนุษย์ ไปดูภูเขาหลงหู่ ไปหาสุ่ยเซิง ไปเยี่ยมปู่ของเจ้า…”

“ไอ้เจ้ากระต่ายน้อย เจ้าต้องรีบคิดหาทางพาผมกลับไปนะ! ไม่งั้นถ้าพลัดอยู่ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรนานเกินไป พอวันหนึ่งได้กลับไป เจ้าก็คงได้ไปเยี่ยมปู่ของเจ้าที่สุสานปาทเป่าเท่านั้นแหละ”

“หุบปาก!” เย่ชิวถลึงตาใส่จางเหมยเจินเหริน

เขาเองก็อยากกลับไป อยากตลอดเวลา อยากกลับไปหาเฉียนจิ้งหลานกับเสี่ยวหรูอี้ ยังมีหลินเจี๋ย ปิงเจี๋ย หว่านเจี๋ย ซูหลัวอิง…

เขายังจำได้ ตอนจากมา ไป่ปิงกำลังตั้งครรภ์อยู่

ถ้านับคร่าวๆ ตอนนี้เด็กคงคลอดแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย?

เย่ชิวคิดถึงคนในครอบครัวที่โลกมนุษย์ทั้งวันทั้งคืน แต่ปัญหาคือ กลับไปไม่ได้!

ต่อให้ตอนนี้เขาเป็นผู้แข็งแกร่งในขอบเขตมหานักบุญแล้ว ก็ยังหาเส้นทางกลับไม่เจอ!

น้ำเสียงของจางเหมยเจินเหรินหนักแน่นขึ้น “ไอ้เจ้ากระต่ายน้อย หลังมาที่โลกแห่งการบำเพ็ญเพียร เจ้ารู้จักมิตรสหายไม่น้อย ยังมีสหายหญิงคนสนิท ผมไม่รู้ว่าเจ้ารู้สึกเหมือนผมหรือเปล่า”

“ผมไม่เคยรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่เลย ไม่รู้เป็นอะไร ช่วงนี้คิดถึงโลกมนุษย์เป็นพิเศษ”

“ช่วงนี้ ตามท้องถนนในโลกมนุษย์เต็มไปด้วยเรียวขาขาวเนียน แล้วยังมีชุดสายเดี่ยวคอเว้า คิดถึงนางฟ้าเหล่านั้นเป็นพิเศษ…”

“เทียนจีคือศิษย์น้องของผม ขอแค่ยืดอายุให้เขาได้ ต่อให้ข้างหน้าคือเหวลึกหมื่นวา ผมก็จะเดินไปโดยไม่ลังเล”

เย่ชิวฮึในลำคอ “พูดแบบนี้สิถึงจะเข้าท่า”

“เรื่องของเทียนจี เจ้าไม่ต้องกังวลเกินไป ช่วงนี้ผมก็คิดหาทางช่วยเขาอยู่ตลอด”

“จริงๆ ต่อให้เจ้าไม่เอ่ย ผมก็คิดไว้แล้ว ถ้าในเขตต้องห้ามแห่งชีวิตมีสิ่งใดช่วยยืดอายุเทียนจีได้ ผมจะต้องคว้ามาให้ได้ ต่อให้ก่อความวุ่นวายจนฟ้าดินสั่นสะเทือน ผมก็ไม่ลังเล”

จางเหมยเจินเหรินถอนหายใจโล่ง หัวเราะเฮะๆ “ได้ยินเจ้าว่าอย่างนี้ ผมก็อุ่นใจแล้ว”

เย่ชิวเร่ง “พอเถอะ ทุกคนรอเราอยู่ รีบออกเดินทาง”

“ไป!” จางเหมยเจินเหรินรีบแจ้นตามหลังเย่ชิวไปอย่างร่าเริง

พอไปรวมกับทุกคนแล้ว จางเหมยเจินเหรินก็หยิบเหรียญทองแดงออกมา ยืนกรานว่าจะต้องเสี่ยงทายให้ได้

พอเสี่ยงทายเสร็จ

จางเหมยเจินเหรินมองเหรียญทองแดงในฝ่ามือ แล้วยิ้มกล่าวว่า “ลางดีเป็นพิเศษ แปลว่าการเข้าเขตต้องห้ามแห่งชีวิตคราวนี้ของพวกเรา จะราบรื่นตลอดทาง”

พอได้ยินดังนั้น หัวใจเย่ชิวก็หวิววาบขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ความกังวลถาโถมขึ้นทันที

ไม่ผิดคาด

ถัดมาเสี้ยววินาที เขาก็ได้รับการส่งข่าวจากจื่อหยางเทียนจุน มีอยู่แค่ประโยคสั้นๆ ว่า

“พวกเจ้าล่วงหน้าไปก่อน ระวังตัวตลอดทาง!”