วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2703

จู่ๆ ไอสังหารถาโถมเข้ามาจนขนลุกซู่

พวกเย่ชิวต่างเกร็งตัวแน่นในพริบตา รีบกวาดตามองไปรอบๆ อย่างตื่นตัว

ทว่าไอสังหารนั้นเลือนลาง ลอยวนอยู่ในอากาศจับต้องไม่ได้ จับทางไม่ได้เลยว่ามาจากไหน

ในป่าเงียบกริบราวไร้ชีวิต

เย่ชิวสวมอาภรณ์ขาว ยืนตัวตรงสง่างาม แม้เผชิญอันตรายไม่รู้ทิศทาง แววตาก็ยังหนักแน่นและนิ่งสงบ

“จิ๊จิ๊～”

เสี่ยวปูเตี้ยนหดตัวแนบอยู่บนบ่าเย่ชิว ส่งเสียงร้องอย่างกระสับกระส่าย ขนทั่วร่างชี้ตั้ง

“ไม่ต้องกลัว”

เย่ชิวพูดจบก็ลูบหัวเสี่ยวปูเตี้ยน ก่อนเก็บมันใส่ถุงกิ่นคุน จากนั้นกำชับคนอื่นว่า “ระวังตัวกันให้มากๆ”

จางเหมยเจินเหรินหยิบไม้ปัดฝุ่นเก่าแก่ขึ้นมา หรี่ตาเพ่งมองไปรอบด้านอย่างระแวดระวัง พยายามจับความผิดปกติจากความเงียบงันนี้

ม่อเทียนจีแม้อายุยังน้อย แต่ผ่านวิกฤต生死มาหลายครา ความนิ่งเกินวัยแผ่ออกมาจากตัว เขาหนีบยันต์เวทมนตร์ไว้ที่ปลายนิ้ว สีหน้าสงบเยือกเย็น

ส่วนหลินต้าหนิว อย่าดูแค่ร่างใหญ่ไหล่ผาย ปกติโผงผางไม่ค่อยระวัง แต่ในสถานการณ์ที่แฝงภัยทุกฝีก้าว เขาก็ระมัดระวังเป็นพิเศษ มือกำมีดตอนแน่น พร้อมรับมือกับอันตรายที่อาจพุ่งใส่ได้ทุกเมื่อ

ขณะเดียวกัน

หลวงโป๋ซาที่แอบซ่อนอยู่ในเงามืดก็รับรู้ถึงไอสังหารนี้เช่นกัน เขาเองก็สืบหาต้นตอของมันไม่เจอ

ไอสังหารลอยวนในอากาศ สลับแรงสลับเบา พิลึกกึกกืออย่างยิ่ง

“แปลกนัก ไอสังหารพวกนี้มาจากไหนกัน?”

“ใครเป็นคนก่อขึ้น?”

“หรือจะเป็นไอ้โล้นน้อยนั่น?”

พอคิดอีกที หลวงโป๋ซาก็เห็นว่าไม่น่าใช่อู๋ฮวา เพราะถ้าเป็นอู๋ฮวาจริง เขาคงไม่ยอมให้พวกเย่ชิวรู้ตัวถึงไอสังหารล่วงหน้า

อู๋ฮวาตามมาตลอดทางแต่ไม่ลงมือ ชัดๆ ว่าต้องการย่องโจมตี แล้วอย่างนี้จะปล่อยให้เย่ชิวตั้งรับก่อนทำไมกัน?

“ไม่ใช่อู๋ฮวาแล้วจะเป็นใคร?”

หัวใจหลวงโป๋ซาสะท้านวาบ คิดถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง

“หรือว่าจะเป็นยอดฝีมือที่อาศัยอยู่ในเขตต้องห้ามแห่งชีวิต?”

คิดถึงตรงนี้ เขาก็อดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้

“เดิมทีข้ายังคิดอยู่ว่าจะใช้คนพวกนั้นไปฆ่าเย่ฉางเซิงยังไง ที่ไหนได้ พวกมันดันโผล่มาเอง เข้าท่าชะมัด!”

หลวงโป๋ซากวาดตามองไปรอบๆ ไม่เห็นคนแปลกหน้าเลย ทำให้เขายิ่งระแวดระวัง

“ไอสังหารมีอยู่จริง แต่กลับจับต้นตอไม่ได้ แถมไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำ ดูท่าเหล่าผู้คนที่อยู่ในเขตต้องห้ามแห่งชีวิตนี่ไม่ธรรมดาเสียแล้ว ต้องระวังให้มากขึ้น”

อีกฟากหนึ่ง

“เจออะไรไหม?” เย่ชิวถาม

“ยัง” หลินต้าหนิวว่า

ม่อเทียนจีว่า “ระบุต้นตอของไอสังหารไม่ได้ ศัตรูมีฝีมือสูงล้ำ”

จางเหมยเจินเหรินว่า “เอาเถอะ ให้ผมลองทำนายสักทีไหม?”

หลินต้าหนิวบ่นไม่พอใจ “พี่สอง ตอนนี้เวลาไหนแล้ว ยังจะเล่นตลกอีกเรอะ?”

“ผมจริงจังนะ” จางเหมยเจินเหรินพูดจบก็ล้วงเหรียญทองแดงสามเหรียญจากกระเป๋า โยนขึ้นกลางอากาศ พลางพึมพำบททำนายเบาๆ

เพียะ!

ชั่วครู่เดียว

จางเหมยเจินเหรินแบมือรับ เหรียญทองแดงทั้งสามตกลงบนฝ่ามือ เขาเหลือบดูสองที ก่อนเอ่ยเสียงชัดถ้อยว่า “ตามสัญลักษณ์ทำนายโชคชะตาบอก ผู้ที่ก่อไอสังหารไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นสัตว์เดรัจฉาน”

สิ้นเสียง เย่ชิวสัมผัสได้ชัดว่าไอสังหารที่ลอยอยู่ในอากาศเข้มข้นขึ้นอีกระดับ

โครม!

เถาวัลย์พวกนั้นเหมือนถูกสิงวิญญาณ มันไม่ใช่พืชธรรมดาอีกต่อไป แต่กลายเป็นอาวุธเย็นเยียบชวนผวา

บางเส้นใหญ่ล่ำและเหนียวแน่น ผิวมีหนามเล็กถี่ๆ ราวคมมีดที่ซ่อนอยู่ ใต้แสงสลัวสะท้อนวาวเยือก

เมื่อลมอับชื้นวูบผ่าน เถาวัลย์ก็เลื้อยรุกเข้ามาเงียบกริบเหมือนงูพิษ ดูเปราะบาง ทว่าคมกริบ ทะลวงอากาศอย่างง่ายดาย พุ่งตรงเข้าใส่พวกเย่ชิว

ชั่วขณะนั้น พวกเย่ชิวกลายเป็นเหยื่อ

ม่อเทียนจีพลาดเพียงเสี้ยวใจ ถูกเถาวัลย์รัดร่าง หนามย้อนของมันจิ้มลึกเข้าผิวหนังทันที ความเจ็บแล่นปราด เลือดไหลนอง ราวจะฉีกคนออกเป็นชิ้นๆ

ฟึ่บ!

พลังกระบี่สายหนึ่งกรีดผ่าน เถาวัลย์ที่พันรัดม่อเทียนจีถูกตัดขาดสิ้น

เย่ชิวกวาดตามองอย่างรวดเร็ว เห็นเถาวัลย์ในป่ามีมากมายไร้ที่สิ้นสุด แน่นทึบไปหมด ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ ช้าเร็วต้องบาดเจ็บแน่

“มารวมกันข้างๆ ฉัน” เย่ชิวตัดสินใจฉับไว

ทันทีที่ได้ยิน จางเหมยเจินเหรินกับพวกก็รีบขยับมาชิดตัวเย่ชิว

มองเถาวัลย์ที่ไล่กรูมาจากทุกทิศ สายตาของเย่ชิวเย็นเฉียบดุจน้ำแข็งพันปี

“ฮึ!”

พร้อมเสียงฮึเย็นชาของเย่ชิว เปลวไฟทะยานขึ้นสวรรค์ในทันใด

เขาเรียกเปลวไฟวิเศษระดับศักดิ์สิทธิ์ออกมา!

แค่คิด เปลวไฟวิเศษระดับศักดิ์สิทธิ์ก็แยกตัวเป็นงูไฟนับไม่ถ้วน พริ้วไหวลอดเลี้ยวไปตามพงเถาวัลย์อันหนาแน่น

เถาวัลย์ที่แข็งดั่งเหล็ก คมดั่งคมมีด ทั้งหลาย พอโดนเปลวไฟแตะเพียงนิดก็เปราะแตก ส่งเสียง “ฉือๆ” ก่อนมอดเป็นเถ้าในพริบตา

เปลวเพลิงพุ่งสู่ฟ้า ยิ่งเผายิ่งลุกท่วม ทว่าทันใดนั้นเอง เถาวัลย์ทั้งหมดก็หดวูบกลับไปยังที่เดิมอย่างรวดเร็ว ในป่ากลับคืนสู่ความเงียบอีกครั้ง